sygn. II KK 93/14 25 czerwca 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 25 czerwca 2014, sygn. II KK 93/14

Data orzeczenia 25 czerwca 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 93/14
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r.,
sprawy A. B.
skazanego z art. 282 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 26 września 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 10 stycznia 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego A. B. od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. Ł. -
Kancelaria Adwokacka - kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści
osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia
za sporządzenie kasacji z urzędu.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., uznał oskarżonego
A. B. za winnego popełnienia czynu z art. 189 § 2 k.k., art. 252 § 1 k.k. w brzmieniu
2
sprzed nowelizacji ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 7, poz. 46)
i art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art.
282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu
karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu)
stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 zł (stu
pięćdziesięciu) każda. Na podstawie art. 415 § 4 k.p.k. zasądził od oskarżonego
oraz pozostałych współoskarżonych (skazanych prawomocnym wyrokiem w
sprawie XVIII K 50/10) solidarnie częściowe odszkodowanie w kwocie 500.000
(pięciuset tysięcy) zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 lipca 2002 r. na
rzecz pokrzywdzonego Z. Z.
Apelację na korzyść oskarżonego wniósł jego obrońca, który na podstawie
art. 427 § 2 i art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 11 § 2 k.k., poprzez zastosowanie
kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu na podstawie art. 252 § 1 i art. 189 § 2 k.k.
w sytuacji, gdy przepisy te pozostają ze sobą w pomijalnym zbiegu – art. 252 § 1
k.k. jest przepisem szczególnym, który pochłania znamiona czynu opisanego w art.
189 § 2 k.k.;
2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w
szczególności art. 4, art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną
ocenę dowodów, polegającą zwłaszcza na oparciu ustaleń o sprawstwie i winie
oskarżonego na zeznaniach wcześniej skazanych współoskarżonych, tj. M. L., J.
K., J. O., R. M. w sytuacji, gdy wyjaśnienia oskarżonego, wspierane zeznaniami
jego rodziny i świadków R. S. oraz R. K. wskazują, iż nie mógł dopuścić się
przypisanego mu czynu, gdyż przebywał wówczas w innych miejscach – w U. i na
Słowacji;
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający
wpływ na jego treść, a polegający na nietrafnym ustaleniu, iż A. B. brał udział w
przypisanym mu czynie zabronionym w sytuacji, gdy wszechstronna ocena
materiału dowodowego nie pozwala na jednoznaczne sformułowanie tezy o jego
sprawstwie w tym zakresie.
Z ostrożności procesowej obrońca podniósł nadto zarzut rażącej
niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do jego ewentualnej
3
roli w zdarzeniu, stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wewnętrznej
sprawiedliwości w wymiarze kar innym współsprawcom, którym za popełnienie tego
samego czynu wymierzono kary w granicach 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia
wolności (J. O.), 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności (R. S.), 4 lat i 10 miesięcy
pozbawienia wolności (J. K.).
W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
oskarżonego A. B. od przypisanego mu czynu ewentualnie, w wypadku
nieuwzględnienia powyższego wniosku, o zmianę zaskarżonego wyroku i
wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu art. 189 § 2 k.k., wydatne obniżenie
orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu 4-letniego
okresu tymczasowego aresztu i wewnętrznej sprawiedliwości kar wymierzonych
osądzonym współsprawcom.
Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy
prawnej skazania wyeliminował art. 189 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru
kary art. 4 § 2 k.k., złagodził orzeczoną karę pozbawienia wolności do 5 (pięciu) lat i
10 (dziesięciu) miesięcy, a karę grzywny do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek
dziennych każda po 150 (sto pięćdziesięciu) złotych; utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok w pozostałym zakresie (wyrok z dnia 26 września 2013 r.
W kasacji wniesionej na korzyść skazanego obrońca wyrokowi Sądu
Apelacyjnego zarzucił rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia, w postaci obrazy przepisów postępowania, tj. art. 4, art. 7, art.
410, art. 424, art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak prawidłowej kontroli
odwoławczej w zakresie zarzutu dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w
sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznań […]i wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego oraz poprzedzającego go wyroku Sądu
Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu
pierwszoinstancyjnym oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej
udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
4
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie
mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być
wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego
rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).
Stawiane w kasacji zarzuty obrazy art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.,
art. 424 k.p.k. oraz argumenty podniesione w uzasadnieniu przez autora kasacji, są
de facto powtórzeniem zarzutu apelacji z pkt 2, który został przez Sąd Apelacyjny
rozpoznany, stosownie do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., a w
uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k.,
Sąd podał dlaczego uznał ten zarzut obrazy prawa za niezasadny i w tym zakresie
zainteresowane strony należy odesłać do lektury uzasadnienia, bowiem
bezzasadne jest jego powtarzanie (k. 3 i następne uzasadnienia SA).
Zasygnalizować jedynie należy, iż Sąd miał na uwadze upływ czasu pomiędzy
porwaniem a datą składania pierwszych wyjaśnień i zeznań w rozważanej sprawie
przez oskarżonego i przesłuchiwanych świadków. Fakt ten, co podkreślił Sąd, mógł
mieć wpływ na zatarcie się w pamięci osób biorących udział w porwaniu
pokrzywdzonego szczegółów czy okoliczności drugorzędnych, a nie istoty sprawy.
Upływ czasu jednak sam w sobie nie może prowadzić do podważenia
wiarygodności czy to wyjaśnień skazanego, czy też zeznań świadków. Sąd
Odwoławczy odniósł się także szczegółowo do podnoszonego w apelacji podłoża
konfliktu pomiędzy skazanym a świadkami, którzy składali obciążające go
zeznania, uznając motywy podawane przez skazanego wyłącznie za elementy
jego linii obrony, co podkreślił także Sąd Okręgowy (k.3 – 4 uzasadnienia SA).
Na k. 5 – 7 Sąd II instancji odniósł się do przedstawianego przez skazanego
A. B. „alibi” jakoby w okresie od 3 do 17 lipca 2002 r. nieprzerwanie przebywał on
wraz z rodziną w U., zaś po powrocie z wypoczynku udał się na Słowację,
podzielając ustalenia dokonane przez Sąd I instancji w zakresie, w jakim nie dał on
wiary zeznaniom świadków […], u którego skazany miał przebywać na Słowacji.
Lektura uzasadnień obu orzekających Sądów prowadzi do wniosku, że miały
one na względzie wszystkie ujawnione w sprawie dowody, zaś z faktu, iż
5
określonym dowodom Sądy nadały walor wiarygodności, innym zaś nie, nie sposób
czynić zarzutu obrazy prawa.
Na koniec zgodzić się należy z argumentacją prokuratora zawartą w
odpowiedzi na kasację, że podniesiony w nadzwyczajnym środku zaskarżenia
zarzut ma w istocie charakter pozorny. Wywody skarżącego nie zawierają
jakichkolwiek zarzutów służących uzasadnieniu rzekomej obrazy art. 433 § 2 i 457
§ 3 k.p.k., a połączenie ich z sygnalizowaną obrazą przepisów art. 4, 7, 410 i 424
k.p.k. dowodzi wprost polemicznego charakteru kasacji, godzącego w dokonane
ustalenia faktyczne oraz ocenę dowodów i to na poziomie pierwszoinstancyjnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, orzekł jak na wstępie.