sygn. II KK 170/14 9 lipca 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 9 lipca 2014, sygn. II KK 170/14

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy sprawa karna
Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
kradzież / art. 278 § 1 k.k.
Role w sprawie
oskarżony pokrzywdzony prokurator skazany obrońca skazanego / kasator
Data orzeczenia 9 lipca 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Waldemar Płóciennik
Sygn. akt II KK 170/14
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 lipca 2014 r.,
sprawy B. Ż.
skazanego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 lutego 2014 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 18 października 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego B. Ż. od kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W. uznał m.in. oskarżonego B. Ż. za winnego popełnienia
przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280
§ 2 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności.
2
Apelację na korzyść oskarżonego wniósł jego obrońca, który, na podstawie art. 427
§ 1 i 2 i art. 438 pkt 3, 2 i 4 k.p.k., wyrokowi temu zarzucił:
„1. błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w niesłusznym przyjęciu
przez Sąd Okręgowy, iż B. Ż. swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu
zarzucanego mu w akcie oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2
k.k., podczas gdy analiza materiału dowodowego nie prowadzi do takich wniosków,
a wyłącznie do stwierdzenia, iż jego zachowanie wyczerpywało znamię co najwyżej
kradzieży z włamaniem;
2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego
orzeczenia poprzez naruszenie zasady in dubio pro reo określonej w art. 5 § 2
k.p.k., art. 7 oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej
oceny dowodu z zeznań świadka M. W. i bezpodstawnym przyjęciu założenia, iż
oskarżony B. Ż. miał wiedzę co do podejmowanych czynności przez oskarżonego
M. B.;
3. rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu
oskarżonemu B. Ż. kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat pozbawienia
wolności, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy przemawiają za wymierzeniem wobec
oskarżonego kary w wymiarze do 3 lat pozbawienia wolności”.
W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez
wymierzenie oskarżonemu B. Ż. kary pozbawienia wolności w wysokości 3 lat,
ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi Okręgowemu w W.
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. … 9/14, utrzymał
w mocy zaskarżone orzeczenie.
We wniesionej na korzyść skazanego B. Ż. kasacji, jego obrońca, orzeczeniu
Sądu Apelacyjnego zarzucił, „rażące naruszenie prawa karnego procesowego
mogące mieć istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7 oraz 410
kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów,
w szczególności zeznań pokrzywdzonej M. W., sprzecznie z zasadami
doświadczenia życiowego prowadzące do nieuprawnionych i bezpodstawnych
wniosków, iż oskarżony B. Ż. miał świadomość jakie konkretnie czynności
podejmuje oskarżony M. B. względem pokrzywdzonej M. W. oraz rozstrzyganiu na
3
niekorzyść oskarżonego istniejących w sprawie, a nie dających się usunąć,
wątpliwości.”
W następstwie tego zarzutu obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu, jako sądowi odwoławczemu,
do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona przez obrońcę skazanego B. Ż. kasacja jest bezzasadna i to w
stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia
określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze
możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa
materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia.
Zarzut podniesiony w kasacji przez jej autora jest powtórzeniem zarzutu z
pkt 2 apelacji, do którego to Sąd Apelacyjny odniósł się na k. 13-15 swojego
uzasadnienia i w tym zakresie zainteresowane strony należy odesłać do jego treści.
Uzasadnienie kasacji sprowadza się de facto do zakwestionowania
poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych oraz dokonania własnej, i odmiennej,
oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (przede wszystkim oceny
zeznań świadka M. W.), czego w kasacji czynić nie wolno. Przypomnieć trzeba, że
ponowienie w kasacji argumentacji prezentowanej uprzednio w apelacji może być
skuteczne wówczas, gdy sąd odwoławczy nie rozpozna należycie wszystkich
zarzutów i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia w sposób
zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r., V KK 400/08, LEX nr
495318), co w rozważanej sprawie nie miało miejsca. Brak w kasacji jakichkolwiek
zarzutów godzących w istotę orzeczenia sądu odwoławczego, czy to obrazy art.
433 § 2 k.p.k., czy też art. 457 § 3 k.p.k., powoduje, iż należy ją ocenić jako próbę
powtórnej weryfikacji orzeczenia Sądu I instancji. Z lektury uzasadnienia wyroku
Sądu Odwoławczego nie wynika, aby naruszył on powołane przepisy, zastosował
4
się bowiem do nakazu z art. 433 § 2 k.p.k., i rozpoznał, a w uzasadnieniu
orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał dlaczego
uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne.
Nie doszło w sprawie także do obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Jak już niejednokrotnie
wskazywał Sąd Najwyższy, skuteczne posłużenie się tym zarzutem może przynieść
skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie Sąd
rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść
oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie
przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów. Na marginesie dodać
tylko należy, że przepis art. 5 § 2 k.p.k. wprost odnosi się do istnienia jakichkolwiek
wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, ale po stronie orzekającego sądu. O
naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd (i tylko sąd, jako
organ orzekający) ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie
rozstrzygnie ich na korzyść skazanego, co w tej sprawie, wbrew sugestiom
obrońcy, nie miało miejsca.
Ponieważ Sąd Apelacyjny przeprowadzał tylko kontrolę poprawności
orzeczenia Sądu I instancji w kontekście zarzutów i wniosków zawartych w apelacji
obrońcy oskarżonego, nie dokonując w tym orzeczeniu żadnych korekt, nie mógł, w
tych warunkach, obrazić normy zawartej w przepisie art. 7 k.p.k., podobnie jak art.
410 k.p.k.
Obraza art. 4 k.p.k. nie może stanowić podstawy zarzutu kasacyjnego, gdyż
do naruszenia zasady bezstronności dojść może jedynie przez uchybienie
poszczególnym przepisom procesowym, gwarantującym przestrzeganie wskazanej
zasady, czego wszakże w kasacji ani nie zarzucono, ani nie wykazano.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, orzekł jak na wstępie.. nie może stanowić podstawy zarzutu kasacyjnego, gdyż
do naruszenia zasady bezstronności dojść może jedynie przez uchybienie
poszczególnym przepisom procesowym, gwarantującym przestrzeganie wskazanej
zasady, czego wszakże w kasacji ani nie zarzucono, ani nie wykazano.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, orzekł jak na wstępie.