sygn. V KK 284/14 22 października 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 22 października 2014, sygn. V KK 284/14

Data orzeczenia 22 października 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 284/14
.
POSTANOWIENIE
Dnia 22 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2014 r.,
sprawy H. K.
skazanej z art. 286 § 1 i in. kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej,
od wyroku Sądu Okręgowego w O.
z dnia 13 maja 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 7 listopada 2013 r.,
postanowił:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazaną od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., skazał H. K.:
1. za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. – na
karę 2 lat pozbawienia wolności,
2. za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k., art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
i art. 13 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy
pozbawienia wolności; łącznie na karę 2 lat pozbawienia wolności,
wykonanie której warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat, oddał oskarżoną
2
pod dozór kuratora sądowego, nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł
obowiązek naprawienia szkody.
Od tego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonej wnieśli prokurator oraz
oskarżyciele posiłkowi podnosząc przede wszystkim zarzuty rażącej
niewspółmierności kary pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., zmienił zaskarżony
wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenia związane z warunkowym zawieszeniem
wykonania kary pozbawienia wolności (pkt 3, 4, 5 i 7 części dyspozytywnej);
wymierzoną oskarżonej w pkt 1 karę pozbawienia wolności podwyższył do 2 lat i 6
miesięcy, zaś karę wymierzoną w pkt 2 podwyższył do 1 roku;
na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzekł karę łączną 3 lat pozbawienia
wolności, na poczet której zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności;
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
W kasacji od tego wyroku obrońca skarżonej zarzucił:
1. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść
orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegającą na ocenie wszystkich
przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów, w szczególności zeznań
przesłuchanych świadków oraz wyjaśnień oskarżonej z naruszeniem zasady
prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia
życiowego oraz nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść
oskarżonej i oparcie ustaleń faktycznych w sprawie wyłącznie na
okolicznościach i dowodach obciążających oskarżoną przy jednoczesnym
pominięciu okoliczności łagodzących dotyczących okoliczności popełnienia
przestępstwa oraz sytuacji osobistej i życiowej oskarżonej przed
popełnieniem przestępstwa, a w rezultacie wymierzenie oskarżonej
niezwykle surowej kary, która nosi jedynie znamiona represji, a nie ma celu
wychowawczego;
2. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. przez
Sąd II instancji poprzez nierozważenie w pisemnym uzasadnieniu
zaskarżonego orzeczenia zawartego w apelacji prokuratora zarzutu obrazy
przepisu postępowania – art. 424 § 2 k.p.k. mającej wpływ na treść wyroku i
braku oceny jego zasadności, a co miało wpływ na treść orzeczenia bowiem
3
uwzględnienie podniesionego zarzutu mogło spowodować uchylenie wyroku
Sądu I instancji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;
3. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść
orzeczenia, a to art. 53 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 58 § 1 k.k. polegającą na
pominięciu przy wymiarze kary okoliczności łagodzących dotyczących
sytuacji osobistej i życiowej oskarżonej H. K., a także poprzez uznanie, że
jedynie wymierzona kara bezwzględna pozbawienia wolności spełni swoje
cele zapobiegawcze i wychowawcze względem oskarżonej, podczas gdy jej
właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia przed popełnieniem
przestępstwa (wcześniejsza niekaralność), a także po popełnieniu
przestępstwa, w szczególności przyznanie się do winy, złożenie szerokich i
szczegółowych wyjaśnień , przejście załamania nerwowego, brak
popełnienia nowych czynów zabronionych, uprawdopodobniają twierdzenie,
że cele te spełni kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszenie jej
wykonania, a także polegające na błędnym ustaleniu, że mając na względzie
potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa,
jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności spełni swoje cele;
4. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary bezwzględnej trzech lat
pozbawienia wolności, która to kara wymierzona została wskutek
nienależytej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a
także jako nieadekwatnej do celów, jakie kara ta powinna spełniać w
zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania nie tylko na
sprawcę, ale i w zakresie jej społecznego oddziaływania oraz w stosunku do
charakteru i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy sądowi II instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie obu
wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
W pisemnej odpowiedzi na kasację, prokurator Prokuratury Okręgowej
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
4
Zarzuty ujęte w pkt 1, 3 i 4 kasacji odnoszą się wyłącznie do kwestii
niewspółmierności kary, tymczasem w świetle art. 523 § 1 k.p.k. są one
niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego.
Zarzut z pkt 2 kasacji jest zupełnie chybiony. Sąd odwoławczy, podzielając
zasadność apelacji prokuratora, w swoim uzasadnieniu rozważył wszystkie
okoliczności mające wpływ na rodzaj i wymiar kary, należycie uzasadnił zmianę
rozstrzygnięcia co do kar jednostkowych oraz kary łącznej. Ewentualne niedostatki
uzasadnienia sądu I instancji co do wymiaru kary i warunkowego zawieszenia jej
wykonania, nie mogły mieć żadnego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia.
Z uwagi na brak jakichkolwiek merytorycznych argumentów godzących w
istotę orzeczenia sądu odwoławczego, kasację należało oddalić jako bezzasadną w
stopniu oczywistym.