Postanowienie SN z 22 października 2014, sygn. V KK 161/14
Data orzeczenia
22 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 22 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2014 r.,
sprawy T. S.
skazanego z art. 289 § 2 kk, art. 280 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 5 grudnia 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ż.
z dnia 31 marca 2009 r.,
p o s t a n o w i ł
I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. W. –
Kancelaria Prawnicza – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści
dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, za
sporządzenie i wniesienie kasacji;
zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji zauważyć już na wstępie
trzeba, że skarżący podniósł w nim jedynie, iż rzekome naruszenie przepisów
postępowania mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, choć od
2
kasacji wymaga się przecież, aby wskazywała rażące naruszenie prawa, które
mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku. Nie przekonują ponadto uwagi obrońcy
o zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparciu się przez Sąd
odwoławczy na „niejasnych przesłankach” i „niewiadomych dowodach”.
Podkreślenia wymaga, że nie podano w skardze, jakie dowody powinny zostać
przeprowadzone przez Sąd Okręgowy. Co istotne, również na rozprawie
odwoławczej obrońca nie wnosił o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów.
Pamiętać przy tym trzeba, o czym będzie jeszcze mowa, że Sąd Okręgowy
rozpoznawał sprawę po przekazaniu jej przez Sąd Najwyższy w związku z
uchyleniem poprzedniego orzeczenia, ale jedynie w odniesieniu do kwalifikacji
prawnej i wymiaru kary orzeczonej wobec T. S.
Jak wynika przy tym z uzasadnienia wyroku, z uwagi na brak możliwości
przypisania T. S. recydywy, Sąd Okręgowy wymierzył jemu nowe, niższe kary
jednostkowe i w efekcie nową karę łączną. Sąd ten uwzględnił przy tym przyjętą
przez Sąd Rejonowy zasadę pełnej absorpcji oraz te same okoliczności, jakie brał
uprzednio pod uwagę Sąd meriti.
W swoich wywodach co do rzekomego zdezaktualizowania się okoliczności,
które uprzednio wskazał Sąd meriti, a do których odwołał się obecnie Sąd
Okręgowy, w tym wielokrotnej wcześniejszej karalności T. S., skarżący pomija
uzyskaną przez ten ostatni Sąd kartę karną skazanego. Wynika z niej wyraźnie, że
T. S. był wielokrotnie karany. O tym, że dane te miał na uwadze Sąd Okręgowy
przekonuje choćby fragment jego wywodów zawartych na str. 12 jego
uzasadnienia.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego nie było możliwości przyjęcia
działania skazanego w warunkach odpowiednio art. 64 § 1 i art. 64 § 2 k.k. Sąd
Okręgowy, w zakresie przekazania, wyeliminował jedynie skazania T. S. w ramach
recydywy. W takiej sytuacji dopuszczalne więc było, aby Sąd ten, jako kontrolujący
orzeczenie Sądu meriti, odwołał się w pozostałym zakresie do tych samych
okoliczności, które wziął uprzednio pod uwagę ten ostatni Sąd, skoro uznał je za
wciąż aktualne, a wywody w tym zakresie za zasadne. Sąd odwoławczy wprawdzie
ustalał nowe kary, ale jedynie w związku z wyeliminowaniem recydywy. Doszło
więc jedynie do stosownego ich obniżenia. W świetle powyższego nie ulega
3
wątpliwości, że skarżący nie wykazał, aby doszło w procedowaniu Sądu
odwoławczego do uchybienia prawu o charakterze rażącym, które mogło mieć przy
tym istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na treść jego wyroku. Zarzut ten jest więc
oczywiście bezzasadny.
Ustosunkowując się natomiast do drugiego zarzutu podnieść trzeba, co
następuje. Wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 31 marca 2009 r. został, co do
oskarżonego T. S., wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 stycznia 2012 r.
utrzymany w mocy (pkt 2 części dyspozytywnej tego ostatniego orzeczenia). Na
skutek uwzględnienia kasacji Prokuratora Generalnego Sąd Najwyższy, wyrokiem z
dnia 4 września 2013 r., uchylił, w pkt 1 rozstrzygnięcia, wskazany wyżej wyrok
Sądu Okręgowego „w punkcie 2 w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu
Rejonowego w odniesieniu do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary orzeczonej wobec
T. S. i sprawę w tym zakresie" przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy,
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. w pkt 1 zmienił wskazany
wcześniej wyrok Sądu Rejonowego, w ten sposób, że: a) rozwiązał orzeczenie o
karze łącznej z jego pkt 11 części dyspozytywnej, b) z opisu, kwalifikacji prawnej i
podstawy wymiaru kary za czyn zarzucany w pkt I części wstępnej wyroku Sądu
Rejonowego wyeliminował określenia odnoszące się do przepisu art. 64 § 1 k.k. i
obniżył orzeczoną karę, c) z opisu kwalifikacji prawnej i podstawy wymiaru kary za
czyn zarzucany w pkt II części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego wyeliminował
określenia odnoszące się do przepisu art. 64 § 2 k.k. i obniżył orzeczoną karę i d)
wymierzył nową karę łączną. Natomiast w pkt 2 rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.
Wbrew twierdzeniom obrońcy nie doszło zatem do obrazy wskazanych w
omawianym tu zarzucie kasacji przepisów (w tym art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.), ani do
orzekania poza granicami, w jakich nastąpiło przekazanie, co równocześnie
stanowić miało orzeczenie o sprawach już prawomocnie zakończonych. Nie można
też zgodzić się ze skarżącym, że Sąd Okręgowy rozstrzygnął o kwestiach, w jakich
nastąpiło przekazanie w pkt 1 swego wyroku, zaś w pkt 2 utrzymał w mocy wyrok
Sądu Rejonowego w pozostałym zakresie, choć nie posiadał prawnej możliwości do
takiego orzekania.
4
Zauważyć bowiem trzeba, że - jak wskazano wyżej - uchylenie dotyczyło
punktu 2, w części, w jakiej utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
odniesieniu do kwalifikacji prawnej i wymiaru kar orzeczonych wobec T. S., z
przekazaniem sprawy w tym zakresie. Natomiast Sąd Okręgowy, po ponownym jej
rozpoznaniu, w pkt 1 swego wyroku, zmienił zaskarżony wyrok jedynie przez
rozwiązanie kary łącznej, wyeliminowanie z opisu, kwalifikacji prawnej i podstawy
wymiaru kar określeń odnoszących się odpowiednio do art. 64 § 1 i art. 64 § 2 k.k.
(z wymierzeniem nowych kar jednostkowych) oraz orzekł nową karę łączną. W pkt
2 wyroku utrzymał zaś w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.
Rozstrzygnięcie z pkt 2 dotyczy zatem pozostałej części wyroku Sądu
Rejonowego, ale ciągle w ramach, w jakich nastąpiło uchylenie pierwszego wyroku
Sądu Okręgowego przez Sąd Najwyższy i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania, a więc co do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary. W punkcie 2 wyroku
Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego został zatem utrzymany w
mocy odnośnie do pozostałych rozstrzygnięć, a więc kwalifikacji prawnych
przypisanych skazanemu przestępstw oraz podstaw wymiaru kar, a więc
rozstrzygnięć zamieszczonych w pkt 3 i 6 wyroku Sądu Rejonowego (z
wyłączeniem tu odpowiednio przepisów art. 64 § 1 i art. 64 § 2 k.k.). Wobec
rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego, niezbędne było
utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w pozostałej części, albowiem Sąd
Najwyższy uchylił przecież „całe” rozstrzygnięcie o kwalifikacjach prawych i
wymiarze kar orzeczonych wobec T. S.
Tym samym omawiany zarzut jest całkowicie bezzasadny.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O
kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art.
624 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., zaś o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu zgodnie z
art. 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. t.j.: z
2013 r., poz. 461).
5