Postanowienie SN z 14 listopada 2014, sygn. III KK 177/14
Data orzeczenia
14 listopada 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Cesarz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
POSTANOWIENIE
Dnia 14 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 listopada 2014 r.,
sprawy K. G.
skazanego z art.197 § 3 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 23 grudnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.
z dnia 8 października 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2/ zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., uznał K. G. za
winnego czynu wypełniającego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 2
k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 198 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw.
z art. 11 § 2 k.k., polegającego na tym, że oskarżony w dniu 21 lipca 2012 r. w m.
W., wykorzystując bezradność dwunastoletniej M. C. wynikającą ze stanu upojenia
alkoholem (0,77 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu) i stosując
przemoc polegającą na duszeniu, tj. ucisku ręką za szyję (dławienie), czym
spowodował u niej obrażenia ciała w postaci: licznych wybroczyn na skórze twarzy,
2
zwłaszcza w okolicach czoła, oczu, ust, obrzęku obu okolic podoczodołowych,
wylewu podspojówkowego w oku prawnym , siniaka śr. 5 cm w okolicy
ciemieniowo-potylicznej lewej, wybroczyn układających się w linie poziome na szyi,
podbiegnięcia krwawego pod lewym obojczykiem o wymiarach 4 x 2 cm oraz
chorobę realnie zagrażającą życiu przez krótki okres w czasie duszenia i w fazie
powstawania wybroczyn krwawych, usiłował doprowadzić ją do obcowania
płciowego zsuwając jej do kolan spodnie i majtki, lecz zamierzonego celu nie
osiągnął z uwagi na interwencję osób trzecich i na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw.
z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 4 lat pozbawienia
wolności, na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz
pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 5000 zł, zaś na podstawie art. 41a § 2 k.k.
zakaz kontaktowania się z nią przez 5 lat oraz zawarł rozstrzygnięcia akcesoryjne
związane ze skazaniem.
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 r., Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu
apelacji obrońcy oskarżonego od całości wyroku Sądu Okręgowego, utrzymał to
orzeczenie w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
W kasacji obrońca skazanego zarzucił:
„- rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k.
poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego powstałych w toku
postępowania istotnych wątpliwości, dotyczących pochodzenia obrażeń ciała u
pokrzywdzonej M. C. oraz czasu ich powstania, nieuwzględnienia okoliczności
przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności zeznań […], a w
konsekwencji przyjęcie, że swoim zachowaniem oskarżony dopuścił się
zarzucanego mu czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.,
- rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.k. – przez przyjęcie, że zachowanie
oskarżonego wyczerpało znamiona tego przepisu w sytuacji, gdy w świetle
zebranego materiału dowodowego pojawiają się daleko idące wątpliwości, czy u
pokrzywdzonej spowodowano ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby
realnie zagrażającej życiu.”
3
Skarżący wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I
instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że mimo deklaracji kasacji o zaskarżeniu w
całości wyroku Sądu odwoławczego, kwestionuje ona tylko wypełnienie przez
oskarżonego znamion czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.k. Poza zakresem zaskarżenia
jest więc rozstrzygnięcie tego Sądu o utrzymaniu w mocy skazania za usiłowanie
doprowadzenia małoletniej pokrzywdzonej do obcowania płciowego.
Zarzut po drugim tiret mimo wytknięcia naruszenia prawa materialnego, jest
w istocie niedopuszczalnym w postępowaniu kasacyjnym zarzutem błędu w
ustaleniach faktycznych. Świadczy o tym jego stylistyka oraz argumenty
przywołane na poparcie tego zarzutu. Natomiast w zarzucie po pierwszym tiret
wskazano jako naruszone te przepisy, którym nie mógł uchybić Sąd odwoławczy,
skoro nie czynił własnych, odmiennych ustaleń faktycznych i nie zmieniał wyroku
Sądu I instancji.
Wywody kasacji kwestionujące wyczerpanie przez oskarżonego również
dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.k. wynikają z odmiennej oceny materiału
dowodowego prezentowanej już w apelacji i podtrzymywanej w kasacji. Chodzi o
zeznania policjantów mających kontakt z pokrzywdzoną po zdarzeniu oraz opinie
biegłych. Sąd Apelacyjny odniósł się do zarzutów apelacyjnych podważających
ocenę tych dowodów dokonaną przez Sąd meriti (zob. s. 6 – 7 i 11 – 12 motywów).
Kasacja nie zawiera zarzutów naruszenia przez Sąd Apelacyjny dyspozycji
art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k. Oznacza to, że Sąd odwoławczy należycie
wywiązał się z określonych w tych przepisach obowiązków, tzn. rozważył wszystkie
zarzuty i wnioski apelacji oraz wyczerpująco podał, czym się kierował wydając
wyrok i dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne.
Z przytoczonych względów uznano kasację za oczywiście bezzasadną.