Postanowienie SN z 6 lutego 2015, sygn. V KK 396/14
Data orzeczenia
6 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Dorota Rysińska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lutego 2015 r.,
sprawy D. P.
skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 § 1 kk i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 12 lutego 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ś. VII Zamiejscowy Wydział Karny z
siedzibą w W.
z dnia 18 czerwca 2013 r.,
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona na korzyść D. P. okazała się w sposób oczywisty
bezzasadna.
Zagadnienie leżące u źródeł zarzutu kasacji, podniesionego jako uchybienie
wskazane w art. 439 § 1 pkt. 1 k.p.k., było przedmiotem kontrowersji w praktyce
sądowej. Co do kwestii uprawnienia do orzekania w danym sądzie przez sędziego,
którego dotyczyła – podjęta w trybie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 1 pkt. 2 ustawy z
dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz.
427) – decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego na inne miejsce
2
służbowe, która nie została podpisana przez Ministra osobiście, rozstrzygnięto
ostatecznie uchwałą pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r.,
BSA I-4110-4-4/13 (OSNC 2014, z. 5, poz. 49). W uchwale tej Sąd Najwyższy
stwierdził, że w wydaniu tej decyzji Minister Sprawiedliwości nie może być
zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu.
W powyższej sytuacji, nie ma obecnie potrzeby sięgania – jak czyni to autor
skargi – do argumentów, wydanej wcześniej, uchwały składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, z. 12, poz. 135,
OSNKW 2014, z. 4). Przypomnieć jedynie trzeba, że w owym czasie przyjmowano
również odmienną interpretację powyższego zagadnienia, wyrażoną w wyroku
Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13 (lex nr 1378173) –
do której z kolei nawiązywało stanowisko Sądu odwoławczego. W obecnym stanie,
istotne natomiast jest po pierwsze to, że przytoczona powyżej uchwała pełnego
składu Sądu Najwyższego uzyskała z chwilą jej podjęcia moc zasady prawnej (art.
61 § 6 ustawy o Sądzie Najwyższym), która wiąże wszystkie składy Sądu
Najwyższego, po wtóre zaś to, że uchwała wskazuje wprost, iż dokonana w niej
wykładnia wiąże od chwili podjęcia tejże uchwały.
Odnotowując w kasacji sam tylko fakt wydania przez pełny skład Sądu
Najwyższego wskazanej uchwały, skarżący całkiem pominął drugi z jej składników.
Tymczasem nie sposób nie dostrzec, że podane określenie czasowego zakresu
przyjętej w omawianej uchwale wykładni zostało szeroko i wieloaspektowo
umotywowane, jako równie ważki element rozstrzygnięcia. Zwrócono tu zwłaszcza
uwagę na konsekwencje wynikające ze zmiany wykładni lub odstąpienia od
wykładni błędnej i podkreślono, że wartości wiążące się z ochroną zaufania
obywateli do prawa oraz ocaleniem stosunków prawnych ukształtowanych na
podstawie wykładni dotychczasowej, dyktują wymóg oznaczenia chwili
obowiązywania zmienionego sposobu interpretacji przepisów prawa. Wykładnię
nową należy więc – ze względu na wskazane wartości – przyjmować za prawidłową
dopiero dla przyszłych stanów faktycznych i stosunków prawnych.
Zignorowanie w kasacji tego aspektu omawianego orzeczenia wywołało
całkowitą nietrafność wysuniętego w niej zarzutu, który został odniesiony do
uprawnienia do orzekania sędziego, z udziałem którego w dniu 18 czerwca 2013 r.
3
zapadł wyrok Sądu Rejonowego w Ś. VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z
siedzibą w W. Skoro bowiem dotycząca tego sędziego decyzja Ministra
Sprawiedliwości o przeniesieniu na inne miejsce służbowe – podjęta w związku z
wejściem w życie rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października
2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. 2012, poz. 1121)
oraz z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów
właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U.
2012, poz. 1223) – została wydana przed dniem 28 stycznia 2014 r. (datą
cytowanej uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego), to uznać należy, iż decyzja
ta pozostaje skuteczna bez względu na to, czy została podpisana przez sekretarza
lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.
W powyższym świetle nie ma żadnych podstaw do podzielenia stanowiska
kasacji, by wskazane orzeczenie Sądu Rejonowego było dotknięte bezwzględnym
powodem odwoławczym, wymienionym w art. 439 § 1 pkt. 1 k.p.k. Zarzut skargi, w
części wskazującej zarazem na niedostateczną, w ujęciu art. 433 § 2 k.p.k.,
kontrolę odwoławczą analogicznego zarzutu apelacji, wniesionej od powyższego
wyroku pierwszoinstancyjnego, traci w tej sytuacji rację bytu, jako że podnoszone
uchybienie pozostaje bez żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku.
Wszystkie te, całkiem oczywiste względy przesądziły więc o oddaleniu
kasacji na posiedzeniu, w trybie określonym przepisem art. 535 § 3 k.p.k.