Postanowienie SN z 18 lutego 2015, sygn. II KK 21/15
Data orzeczenia
18 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2015 r.,
sprawy P. O.
skazanego z art. 244 k.k.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 30 czerwca 2014 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 22 stycznia 2014 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. S.
- Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł
(czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) - w
tym 23 % podatku VAT - tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji z urzędu na korzyść
skazanego;
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 stycznia 2014 r., P. O. został
uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 278 § 1 k.k. Ponadto,
2
powołanym wyrokiem Sąd Rejonowy uznał oskarżonego P. O. za winnego
popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k., za które wymierzono mu karę
roku pozbawienia wolności.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego P. O.,
zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w części dotyczącej skazania za czyn z art.
244 k.k. i zarzucając obrazę art. 4, 5, 7, 47 § 1 w zw. z art. 42 k.p.k. oraz art. 424 §
1 pkt 2 k.p.k., a także – z ostrożności procesowej – rażącą niewspółmierność kary.
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2014 roku, wyrok Sądu
Rejonowego w zaskarżonej części utrzymał w mocy, uznając apelację za
oczywiście bezzasadną.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 czerwca
2014 roku wniósł obrońca skazanego P. O., zarzucając naruszenie art. 40 § 1 pkt 4
k.p.k. w zw. z art. 47 k.p.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu
Okręgowego i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego oraz o uniewinnienie
P. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie
zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji oraz o
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł
o jej oddalenie, jako bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego P. O. jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy
na skutek rozpoznania środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego
jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi
wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń
prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które mogły mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem
istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością
postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego
3
postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny
poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie
bada współmierności orzeczonej kary.
To ogólne przypomnienie zasad i granic postępowania kasacyjnego stało się
niezbędne wobec zarzutu podniesionego w wywiedzionej przez obrońcę skazanego
P. O. kasacji i treści jej uzasadnienia, w których powielono – pod nieco
zmodyfikowaną postacią – zarzut zawarty w apelacji. Taki zabieg budzi zdziwienie
o tyle, że – jak wynika z uzasadnienia apelacji – obrońca wskazując na naruszenie
przepisów art. 47 § 1 k.p.k. oraz art. 42 k.p.k. miał świadomość, że „tego rodzaju
naruszenie zasad procedury karnej nie jest bezwzględną przesłanką uchylenia
wyroku, określoną w art. 439 k.p.k.” Obecnie natomiast obrońca skazanego
twierdzi, że to samo uchybienie stanowi zaistnienie przesłanki wyłączenia z mocy
prawa mającej charakter bezwzględny (s. 5 kasacji). To zaś czyni trafnym
wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację przekonanie prokuratora, że zarzut
kasacyjny skierowany jest – wbrew przepisowi art. 519 k.p.k. – pod adresem
wyroku Sądu I instancji. Postępowanie kasacyjne nie stanowi natomiast ani trzeciej
instancji ani nie oznacza ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już
prawomocnym wyrokiem. Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, mającym na celu zbadanie zarzutów skierowanych pod adresem sądu
odwoławczego, sprowadzających się do zakwestionowania sposobu jego
postępowania i zakresu przeprowadzonej przez niego kontroli instancyjnej (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., III KK 176/14, LEX nr
1483957).
Odnosząc się bardziej szczegółowo do zarzutu obrońcy skazanego wskazać
należy, że zarówno Sądowi I instancji, jak i Sądowi odwoławczemu nie umknęła
kwestia uchybienia, do jakiego doszło w niniejszej sprawie na etapie postępowania
przygotowawczego. W tym zakresie procedujące w sprawie Sądy trafnie uznały, że
przesłuchanie w dniu 18 marca 2010 r. w charakterze świadka funkcjonariusza
Policji – A. G. na okoliczności prowadzenia przez P. O. pojazdu bez wymaganych
uprawnień (k. 48), a następnie wykonywanie przez ww. w dniu 27 kwietnia 2010 r.
czynności w postępowaniu przygotowawczym w postaci ogłoszenia postanowienia
4
o zmianie zarzutów oraz przesłuchania w charakterze podejrzanego P. O. (k. 66–
67) nie miało żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku.
O ile bowiem w zaistniałej sytuacji świadek A. G. podlegała wyłączeniu od
przeprowadzonych czynności przedstawienia postanowienia o zmianie zarzutów i
przesłuchania podejrzanego, to jednak czynności dokonane przez osobę
podlegającą w takiej sytuacji wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tego
powodu – stosownie do art. 48 § 2 k.p.k. – bezskuteczne.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut obrońcy skazanego za
bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym zwolnił skazanego od kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami
obciążył Skarb Państwa.
O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14
ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).