sygn. V KK 432/14 24 lutego 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 lutego 2015, sygn. V KK 432/14

Data orzeczenia 24 lutego 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 432/14
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r.
sprawy D. K.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 258 § 1 i 3 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […],
z dnia 16 maja 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w P.,
z dnia 18 października 2013 r.
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego D. K. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 18 października 2013r., uznał między
innymi oskarżonego D. K. winnym popełnienia przestępstwa:
1. z art.258 § 3 k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności (pkt
1 wyroku);
2. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. l i 3 w zw. z art. 56 ust. l i 3 ustawy z
dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z
art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art.64 § 1 k.k., za które wymierzył mu
karę 5 lat pozbawienia wolności oraz 300 stawek grzywny po 100 zł każda i orzekł
2
przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej
pochodzącej z przestępstwa w kwocie 77.000 zł (pkt 2 wyroku);
3. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł karę łączną 6 lat pozbawienia
wolności (pkt 3 wyroku).
Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez prokuratora oraz
obrońcę oskarżonego D. K., wyrokiem z dnia 16 maja 2014r., zmienił zaskarżony
wyrok wobec tego oskarżonego w ten sposób, że:
1. zmienił opis czynu z art.258 § 1 i 3 k.k. przypisanego temu oskarżonemu (pkt
III a wyroku);
2. zmienił opis drugiego czynu i zakwalifikował go z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art.
55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z
art.59 ust. l tejże ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65
§ 1 k.k. oraz art.64 § 1 k.k., a za podstawę orzeczonych kar pozbawienia wolności i
grzywny przyjął art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. l1 § 3 kk i w zw. z art.65 § 1 k.k. (pkt III b wyroku);
3. ustalił kwotę orzeczonego wobec oskarżonego przepadku na rzecz Skarbu
Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przypisanego mu
przestępstwa na kwotę 57.000 zł (pkt III b wyroku);
4. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (pkt IX wyroku).
Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanego D. K.
Zarzucając „rażące naruszenie prawa, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia,
a to obrazę następujących przepisów prawa procesowego:
a) art.5 § 2 k.p.k. poprzez zaabsorbowanie do prawomocnego wyroku
rozstrzygnięcia przez sąd I instancji - niedającej się usunąć wątpliwości dotyczącej
tego, czy skazany kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu
popełnianie przestępstw, która to wątpliwość wypływała z materiału dowodowego,
bowiem żaden dowód nie rozwiał tejże wątpliwości i nie wskazywał wprost na
zamiar bezpośredni skazanego w tym względzie - na niekorzyść skazanego,
zamiast na jego korzyść;
b) art.7 i 410 k.p.k. poprzez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej
naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającego się w przydaniu
przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom K. M. przy jednoczesnym odmówieniu
3
wiarygodności wyjaśnieniom D. K., podczas, gdy wyjaśnienia K. M. gdyby zostały
ocenione zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, przy właściwym
uwzględnieniu kryteriów oceny pomówień, nie mogłyby stanowić podstawy do
skazania D. K. i przypisania mu sprawstwa z art. 258 § 1 i 3 k.k.”
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i zmienionego
nim wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 października 2013 r. oraz przekazanie
sprawy D. K. do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w poznaniu wniósł o oddalenie kasacji
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego D. K. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu
art. 535 § 3 k.p.k.
Należy stwierdzić, że tak sformułowane przez wnoszącego kasację zarzuty
dotyczą tylko i wyłącznie orzeczenia Sądu I instancji i są całkowicie niezgodne z
wymogami określonymi w treści art. 519 k.p.k., który stanowi, iż przedmiotem
zaskarżenia może być jedynie wyrok Sądu odwoławczego. Wyrok Sądu I instancji
może być w postępowaniu kasacyjnym zaskarżony skutecznie jedynie w sposób
pośredni poprzez wykazanie uchybień, które nastąpiły w trakcie prowadzonej
zwyczajnej kontroli odwoławczej. Kasacja nie jest bowiem kolejnym środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia Sądu II instancji.
Wniesiona kasacja nie zawiera jednak zarzutów dotyczących obrazy art. 457 § 3
k.p.k. lub art. 433 § 2 k.p.k., a z uwagi na treść uzasadnienia kasacji, które w istocie
w całości poświęcone jest rozstrzygnięciu Sądu Okręgowego, nie sposób jest
rozszerzyć zakres kognicji postępowania kasacyjnego w tej sprawie, nawet przy
wykorzystaniu reguły interpretacyjnej z art. 118 k.p.k., na okoliczności związane z
regułami obowiązującymi w postępowaniu odwoławczym.
Uprzednio w apelacji skarżący podniósł zarzut obrazy art. 7 k.p.k.
polegający, jego zdaniem, na dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej, a nie
swobodnej oceny dowodów w sprawie. Dowolność ta miała sprowadzać się do
niesłusznego uznania wyjaśnień K. M. za wiarygodne w odniesieniu do
wskazanego przez niego udziału i roli oskarżonego D. K. w popełnieniu
przypisanych mu czynów oraz uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego
4
D. K. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że Sąd
Apelacyjny, postępując zgodnie z zasadami określonymi w art. 457 § 3 k.p.k. i art.
433 § 2 k.p.k., w sposób wyczerpujący ustosunkował się do wszystkich zarzutów i
wniosków podniesionych w apelacji obrońcy D. K. wskazując równocześnie
dlaczego uznał je za niezasadne. Pomimo tego, skarżący w kasacji w dalszym
ciągu kwestionuje ocenę dowodów dokonaną w tej sprawie przez Sąd Okręgowy,
która została prawidłowo zweryfikowana i zaaprobowana przez Sąd odwoławczy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego D. K. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.