Centrum tematu
Niebieska Karta
Niebieska Karta to potoczna nazwa procedury „Niebieskie Karty”, stosowanej przy podejrzeniu przemocy domowej. Procedura nie wymaga zgody osoby doznającej przemocy ani osoby podejrzewanej o jej stosowanie.
Co warto wiedzieć
Niebieska Karta nie jest wyrokiem, zawiadomieniem o przestępstwie ani automatycznym zakazem zbliżania się. Jest procedurą ochronno-pomocową uruchamianą wtedy, gdy uprawniona osoba w toku czynności służbowych lub zawodowych poweźmie podejrzenie stosowania przemocy domowej albo gdy zgłoszenia dokona świadek przemocy.
Celem procedury jest rozpoznanie sytuacji, zaplanowanie pomocy osobie doznającej przemocy, monitorowanie zagrożenia oraz podejmowanie działań wobec osoby stosującej przemoc. Sprawą zajmuje się zespół interdyscyplinarny i grupa diagnostyczno-pomocowa, w której podstawowo uczestniczą pracownik socjalny i funkcjonariusz Policji. W zależności od sytuacji mogą brać udział także inne osoby, na przykład przedstawiciele oświaty, ochrony zdrowia, gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, kuratorzy albo specjaliści.
Wszczęcie procedury następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska Karta”. Brak zgody osoby doznającej przemocy nie blokuje działań. Ważne są konkretne informacje: kto stosuje przemoc, wobec kogo, na czym polega zachowanie, czy są dzieci, świadkowie, obrażenia, groźby, wcześniejsze interwencje Policji lub dokumenty medyczne.
Dokumentacja z procedury może mieć znaczenie dowodowe w sprawach karnych, rodzinnych, cywilnych lub administracyjnych, ale sama Niebieska Karta nie przesądza o winie. Osoba objęta procedurą może składać skargę na działalność zespołu interdyscyplinarnego albo grupy diagnostyczno-pomocowej. Zakończenie procedury następuje, gdy ustanie przemoc i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że nie będzie kontynuowana, albo gdy rozstrzygnięto o braku zasadności dalszych działań.
Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, właściwą reakcją jest natychmiastowy kontakt z numerem 112, a nie samo oczekiwanie na działania w ramach procedury.
Najczęściej potrzebne pisma
Najbardziej praktyczne dokumenty powiązane z tym problemem. Gotowe wzory prowadzą bezpośrednio do formularza, a pozostałe pozycje porządkują listę dokumentów do rozbudowy.
Najważniejsze przepisy
Wybrane artykuły, od których najczęściej zaczyna się analizę tego tematu.
Pytania z forum
Praktyczne problemy użytkowników powiązane z tym hasłem.
Najczęstsze pytania
Kto może założyć Niebieską Kartę?
Procedurę wszczynają uprawnione osoby działające służbowo lub zawodowo, między innymi w pomocy społecznej, Policji, oświacie, ochronie zdrowia albo gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.
Czy założenie Niebieskiej Karty wymaga zgody?
Nie. Procedura „Niebieskie Karty” nie wymaga zgody osoby doznającej przemocy domowej ani osoby stosującej przemoc domową.
Gdzie zgłosić przemoc domową?
Zgłoszenia można dokonać między innymi w Policji, ośrodku pomocy społecznej, szkole, placówce ochrony zdrowia albo gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Przy bezpośrednim zagrożeniu trzeba dzwonić pod 112.
Co powinno zawierać zgłoszenie?
Warto podać dane osób, opis zdarzeń, miejsce, daty, informacje o dzieciach, świadkach, obrażeniach, groźbach, interwencjach Policji oraz dostępnych dokumentach lub wiadomościach.
Czy procedura jest płatna?
Samo wszczęcie i prowadzenie procedury „Niebieskie Karty” nie wymaga opłaty. Osobne koszty mogą pojawić się dopiero w innych postępowaniach, na przykład sądowych.
W jakim terminie powołuje się grupę diagnostyczno-pomocową?
Grupę diagnostyczno-pomocową powołuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od dnia otrzymania zgłoszenia o podejrzeniu wystąpienia przemocy domowej.
Kiedy kończy się Niebieska Karta?
Procedura kończy się w razie ustania przemocy i uzasadnionego przypuszczenia, że nie będzie dalej stosowana, albo po rozstrzygnięciu o braku zasadności podejmowania działań. Po zakończeniu mogą być prowadzone działania monitorujące.
Co zrobić, gdy zespół albo grupa działa nieprawidłowo?
Osoba objęta procedurą może złożyć skargę. Skargę na zespół interdyscyplinarny rozpatruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a skargę na grupę diagnostyczno-pomocową rozpatruje zespół interdyscyplinarny.