Uchwalenie: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się
Wejscie w życie: 1 kwietnia 2012
Ostatnia Zmiana: 1 grudnia 2016
Ustawa o języku migowym i innych środkach komunikowania się
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) osobie przybranej – należy przez to rozumieć osobę, która ukończyła 16 lat
i została wybrana przez osobę uprawnioną w celu ułatwienia porozumienia
z osobą uprawnioną i udzielenia jej pomocy w załatwieniu spraw w organach
administracji publicznej, jednostkach systemu, podmiotach leczniczych,
jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej i straży gminnych oraz
jednostkach ochotniczych działających w tych obszarach;
2) polskim języku migowym (PJM) – należy przez to rozumieć naturalny wizualno-
-przestrzenny język komunikowania się osób uprawnionych;
3) systemie językowo-migowym (SJM) – należy przez to rozumieć podstawowy
środek komunikowania się osób uprawnionych, w którym znaki migowe
wspierają wypowiedź dźwiękowo-artykulacyjną;
4) sposobach komunikowania się osób głuchoniewidomych (SKOGN) – należy
przez to rozumieć podstawowy środek komunikowania się osób uprawnionych,
w którym sposób przekazu komunikatu jest dostosowany do potrzeb
wynikających z łącznego występowania dysfunkcji narządu wzroku i słuchu;
5) środkach wspierających komunikowanie się – należy przez to rozumieć
rozwiązania lub usługi umożliwiające kontakt, w szczególności poprzez:
a) korzystanie z poczty elektronicznej,
b) przesyłanie wiadomości tekstowych, w tym z wykorzystaniem wiadomości
SMS, MMS lub komunikatorów internetowych,
c) komunikację audiowizualną, w tym z wykorzystaniem komunikatorów
internetowych,
d) przesyłanie faksów,
e) strony internetowe spełniające standardy dostępności dla osób
niepełnosprawnych;
6) organach administracji publicznej – należy przez to rozumieć organy określone
w art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257);
7) jednostkach systemu – należy przez to rozumieć jednostki systemu Państwowe
Ratownictwo Medyczne, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia
8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1868 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 60);
8) podmiotach leczniczych – należy przez to rozumieć podmioty lecznicze,
o których mowa w art. 4 ust.1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260).