Uchwalenie: Ustawa z dnia 14 września 2012 r. o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią
Wejscie w życie: 1 luty 2013
Ostatnia Zmiana: 19 czerwca 2019
Ustawa o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią
Art. 14. 1. W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których
mowa w art. 3 ust. 13 i 5, art. 4 ust. 1, 2, 4 i 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 lit. a oraz c–e
rozporządzenia (UE) 2017/1369, lub obowiązków, o których mowa w art. 9
ust. 2 pkt 2, organ kontrolujący zwraca się do dostawcy lub sprzedawcy o:
1) usunięcie niezgodności lub
2) wstrzymanie sprzedaży produktu związanego z energią, lub
3) wycofanie produktu związanego z energią z obrotu lub z użytku, lub
4) wycofanie produktu związanego z energią od użytkowników, lub
5) wstrzymanie się z udostępnianiem produktu związanego z energią, lub
6) zaprzestanie reklamowania produktu związanego z energią
– oraz przedstawienie dowodów podjętych działań w terminie określonym przez organ
kontrolujący.
2. Jeżeli dostawca lub sprzedawca nie przedstawi, w terminie ustalonym przez
organ kontrolujący, dowodów podjętych działań lub w wyniku kontroli stwierdzono,
że działania takie nie zostały podjęte, organ kontrolujący wydaje decyzję:
1) nakazującą sprzedawcy wstrzymanie sprzedaży produktu związanego z energią,
2) nakazującą dostawcy wycofanie z obrotu lub użytku produktu związanego
z energią,
3) nakazującą usunięcie niezgodności,
4) nakazującą wycofanie produktu związanego z energią od użytkowników,
5) zakazującą udostępniania produktu związanego z energią,
6) zakazującą reklamowania produktu związanego z energią
– w terminie określonym przez organ kontrolujący.
3. Organ kontrolujący może przeprowadzić kontrolę w celu ustalenia, czy
dostawca lub sprzedawca wykonał decyzję, o której mowa w ust. 2.
Art. 16. 1. W przypadku stwierdzenia, że produkt związany z energią nie spełnia
wymagań określonych w etykiecie lub w karcie informacyjnej produktu, opłaty
związane z badaniami, o których mowa w art. 13 ust. 2 lub 3, oraz oceną dokumentacji
ponosi dostawca.
2. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, organ kontrolujący ustala,
w drodze decyzji, na podstawie kosztów poniesionych w związku z badaniami
produktu związanego z energią oraz oceną jego dokumentacji.
3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 16a. 1. Kontrolę realizacji programu znakowania efektywności
energetycznej urządzeń biurowych przeprowadza Prezes UKE u uczestnika programu
w rozumieniu art. 3 lit. b rozporządzenia (WE) nr 106/2008, zwanego dalej
„uczestnikiem programu”.
2. Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzeniu prawidłowości
posługiwania się przez uczestnika programu wspólnym logo w rozumieniu art. 3
lit. a rozporządzenia (WE) nr 106/2008, zgodnie z wymaganiami określonymi
w umowie.

Art. 16b. 1. Kontrola, o której mowa w art. 16a ust. 1, jest przeprowadzana
przez osoby upoważnione przez Prezesa UKE.
2. Osobom upoważnionym przez Prezesa UKE przysługuje, po okazaniu
legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli,
prawo:
2) dostępu do urządzeń biurowych, dokumentów oraz innych danych niezbędnych
do przeprowadzenia kontroli, a także sporządzania ich kopii;
3) czasowego zajęcia urządzenia biurowego w celu przeprowadzenia badań
w zakresie spełnienia przez to urządzenie wymagań określonych w umowie.
3. Czasowe zajęcie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, następuje nieodpłatnie.
4. Z kontroli sporządza się protokół podpisany przez osobę przeprowadzającą
kontrolę. Protokół podpisuje także uczestnik programu, u którego przeprowadzono
kontrolę, lub osoba przez niego upoważniona.

Art. 16c. 1. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 16a ust. 1,
stwierdzono, że uczestnik programu nie wypełnia zobowiązań wynikających
z umowy, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa uczestnika
programu do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień.
2. Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień następuje w terminie do
30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych.
3. Jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń
pokontrolnych nie zostaną usunięte nieprawidłowości lub udzielone wyjaśnienia
okażą się niewystarczające, Prezes UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie
stwierdzonych nieprawidłowości, oraz może:
1) wskazać środki, jakie powinien zastosować uczestnik programu w celu usunięcia
nieprawidłowości;
2) określić termin, w którym nieprawidłowości mają być usunięte.
4. Prezes UKE informuje niezwłocznie Komisję Europejską o wydanych
zaleceniach pokontrolnych oraz decyzji, o której mowa w ust. 3.

Art. 16d. 1. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe nie spełnia
wymagań określonych w umowie, za przeprowadzenie badań, o których mowa
w art. 16b ust. 2 pkt 3, pobiera się opłaty.
2. Opłatę za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3,
ponosi uczestnik programu, którego urządzenie biurowe nie spełnia wymagań
określonych w umowie.
3. Wysokość opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2
pkt 3, ustala Prezes UKE na podstawie uzasadnionych kosztów tych badań,
z uwzględnieniem rodzaju badanego urządzenia biurowego oraz zakresu
przeprowadzonych badań.
1) wstępu do obiektów oraz pomieszczeń uczestnika programu;
4. Wpływy z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu
państwa.
5. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe spełnia wymagania
określone w umowie, opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b
ust. 2 pkt 3, ponosi Skarb Państwa.
6. Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 17. 1. Karze pieniężnej podlega ten, kto:
1) nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 13 i 5, art. 4 ust. 1, 2, 4
i 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 lit. a oraz c–e rozporządzenia (UE) 2017/1369, lub
obowiązków, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2;
2) uniemożliwia lub utrudnia organowi kontrolującemu przeprowadzenie kontroli,
o której mowa w art. 12;
3) nie wykonał decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 2, w terminie określonym
przez organ kontrolujący.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, kara pieniężna wynosi od
jednokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego
w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski” na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, kara pieniężna wynosi od
dwukrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa
w ust. 2.
4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, organ
kontrolujący.
5. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, ustala się, uwzględniając
w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków.
6. Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja
o wymierzeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.
7. Należności pieniężne z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu
państwa.
8. Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji należności pieniężnych.
9. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się
odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.).