Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 4 listopada 2025 r. w sprawie sposobu obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej oraz wartości pomocy publicznej uzyskanej przez odbiorcę przemysłowego

1. Współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej określony w sposób wskazany w art. 53 ust. 2 ustawy, oznaczony symbolem „Ei”, oblicza się według wzoru: 𝐶 𝐸𝑖 = ( ) ∙ 100% 𝐺𝑉𝐴 gdzie poszczególne symbole oznaczają: C – koszty energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby w trzech ostatnich latach poprzedzających rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, a w przypadku gdy działalność gospodarcza, o której mowa w art. 52 ust. 6 pkt 1 ustawy, jest wykonywana w okresie krótszym niż trzy lata, w okresie wykony- wania tej działalności, wyrażone w złotych, GVA – wartość dodaną brutto w trzech ostatnich latach poprzedzających rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, a w przypadku gdy działalność gospodarcza, o której mowa w art. 52 ust. 6 pkt 1 ustawy, jest wykonywana w okresie krótszym niż trzy lata, w okresie wykonywania tej działalności, wyra- żoną w złotych. 2. Do kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby, oznaczonych symbolem „C”, o którym mowa w ust. 1, zalicza się koszty:
1) zakupu lub wytworzenia energii elektrycznej na własne potrzeby przez odbiorcę przemysłowego, w tym także:
a) uiszczoną opłatę, o której mowa w art. 95 ust. 1 ustawy, zwaną dalej „opłatą OZE”,
b) koszty realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy,
1) Minister Klimatu i Środowiska kieruje działem administracji rządowej – klimat, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 lipca 2025 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Klimatu i Środowiska (Dz. U. poz. 995). Dziennik Ustaw –2– Poz. 1524
c) opłaty za usługi dystrybucji lub przesyłania energii elektrycznej,
d) uiszczoną opłatę kogeneracyjną, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, zwaną dalej „opłatą kogeneracyjną”,
e) uiszczoną opłatę mocową, o której mowa w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o rynku mocy (Dz. U. z 2025 r. poz. 610 i 1302);
2) udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem „Ui”, o którym mowa w ust. 3, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał z ulg, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy;
3) udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem „Uoi”, o którym mowa w ust. 4, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał z ulg, o których mowa w art. 96 ust. 2 ustawy;
4) udziału w systemie wsparcia wysokosprawnej kogeneracji w danym roku, oznaczone symbolem „Uki”, o którym mowa w ust. 5, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał z ulg, o których mowa w art. 62 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji;
5) akcyzy od energii elektrycznej, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 30 ust. 7a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 126, 222 i 340);
6) akcyzy od energii elektrycznej, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 31d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. 3. Koszty udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem „Ui”, oblicza się według wzoru: 100%−𝐸𝑢𝑖 100%−𝐸𝑢𝑖 ∙ 𝑍𝑜𝑖−𝑧 ∙ 𝑂𝑧𝑗𝑜𝑖 ∙ 𝐸𝑜𝑖 ∙ 𝑍𝑜𝑖−𝑏 ∙ 𝑂𝑧𝑗𝑏𝑖 ∙ 𝐸𝑜𝑖 100% 100% 𝑈𝑖 = + 100% 100% gdzie poszczególne symbole oznaczają: Eui – udział ilości energii elektrycznej określony w art. 53 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do którego został dla danego odbiorcy przemysłowego wykonany obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach, 𝑍𝑜𝑖−𝑧 – udział, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy albo w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach, 𝑍𝑜𝑖−𝑏 – udział, o którym mowa w art. 59 pkt 2 ustawy albo w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach, Ozjoi – jednostkową opłatę zastępczą oznaczoną symbolem Ozjo, o której mowa w art. 56 ust. 1 ustawy, obowią- zującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh, Ozjbi – jednostkową opłatę zastępczą, oznaczoną symbolem Ozjb, o której mowa w art. 56 ust. 1 ustawy, obowią- zującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh, Eoi – ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego w danym roku „i”, wyrażoną w MWh. 4. Koszty udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem „Uoi”, oblicza się według wzoru: (100% − Eui) ∙ SRi ∙ Eoi Uoi = 100% gdzie poszczególne symbole oznaczają: Eui – udział ilości energii elektrycznej określony zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy, w odniesieniu do której została od danego odbiorcy przemysłowego pobrana opłata OZE, w danym roku „i”, wyrażony w procentach, SRi – stawkę opłaty OZE, o której mowa w art. 98 ust. 1 ustawy, obowiązującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh, Eoi – ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego w danym roku „i”, wyrażoną w MWh. Dziennik Ustaw –3– Poz. 1524 5. Koszty udziału w systemie wsparcia wysokosprawnej kogeneracji w danym roku, oznaczone symbolem „Uki”, oblicza się według wzoru: (100% − Eui) ∙ SRki ∙ Eoi Uki = 100% gdzie poszczególne symbole oznaczają: Eui – udział ilości energii elektrycznej, określony zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o pro- mowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, w odniesieniu do której została od danego odbiorcy przemysłowego pobrana opłata kogeneracyjna, w danym roku „i”, wyrażony w procentach, SRki – stawkę opłaty kogeneracyjnej, określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, obowiązującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh, Eoi – ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego w danym roku „i”, wyrażoną w MWh. 6. Wartość dodaną brutto, oznaczoną symbolem „GVA”, o którym mowa w ust. 1, oblicza się dla:
1) jednostek sporządzających rachunek zysków i strat zgodnie z art. 47 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.2)) w wariancie porównawczym – jako przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi pomniejszone o koszty działalności operacyjnej po wyłączeniu kosztów amortyzacji, wynagrodzeń oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, powiększone o pozostałe przychody operacyjne oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;
2) jednostek sporządzających rachunek zysków i strat zgodnie z art. 47 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w wariancie kalkulacyjnym – jako przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów pomniejszone o koszty sprzedanych produktów, towarów i materiałów, koszty sprzedaży oraz koszty ogólnego zarządu po wyłączeniu kosztów amortyzacji, wynagrodzeń oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, powiększone o pozostałe przychody operacyjne oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;
3) jednostek sporządzających sprawozdania finansowe jednostki zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunko- wości na podstawie art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości – jako przychody ze sprzedaży powięk- szone o pozostałe przychody, pomniejszone o koszty działalności operacyjnej po wyłączeniu kosztów amortyzacji oraz kosztów świadczeń pracowniczych, w tym kosztów wynagrodzeń oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;
4) jednostek niesporządzających sprawozdań finansowych jednostki zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachun- kowości na podstawie art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości – w sposób określony dla jednostek, o których mowa w pkt 1 albo 2. 7. Do obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej stosuje się dane rzeczywiste, a dla okresu od dnia 1 października do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim danych tych nie da się jeszcze ustalić, dane oszacowane na podstawie dostępnych wielkości z analogicznego okresu dwóch lat poprzedzających ten rok, przy uwzględnieniu okoliczności mających wpływ na zmianę warunków wykonywania działalności gospodarczej przez odbiorcę przemysłowego.

1. Wartość pomocy publicznej uzyskanej przez odbiorcę przemysłowego, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w wyniku skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, w danym roku „i”, oznaczoną sym- bolem „Pwśpi”, oblicza się według wzoru: 100% − Eui Pwśpi = ((K śpi + K opi ) + (EOZEi ∙ Cozjoi) + (EBIOi ∙ Cozjbi)) ∙ ( ) Eui
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 295 i 1598, z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 1218. Dziennik Ustaw –4– Poz. 1524 gdzie poszczególne symbole oznaczają: K śpi – koszt zakupu netto uzyskanych i przedstawionych do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 59 pkt 1 i 2 ustawy, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby w danym roku „i”, wyrażony w zł, K opi – koszt uiszczonej opłaty zastępczej, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby w danym roku „i”, wyrażony w zł, EOZEi – ilość energii elektrycznej, wynikającą ze świadectw pochodzenia wydanych dla energii wytworzonej z biogazu rolniczego przed dniem wejścia w życie rozdziału 4 ustawy oraz wydanych dla energii wytworzonej z innych niż biogaz rolniczy odnawialnych źródeł energii, których odbiorca przemysłowy, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie przedstawił do umorzenia w danym roku lub nie uiścił opłaty zastępczej, w odnie- sieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez tego odbiorcę na własne potrzeby w danym roku „i”, wyrażoną w MWh, Cozjoi – roczną cenę średnioważoną praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia innych niż wyda- nych dla energii elektrycznej z biogazu rolniczego obowiązującą w danym roku „i”, w którym odbiorca przemysłowy, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, publikowaną zgodnie z art. 47 ust. 3 pkt 2 ustawy, jednak nie więcej niż 300,03 zł/MWh, wyrażoną w zł/MWh, EBIOi – ilość energii elektrycznej, wynikającą ze świadectw pochodzenia wydanych dla energii wytworzonej z bio- gazu rolniczego od dnia wejścia w życie rozdziału 4 ustawy, których odbiorca przemysłowy, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie przedstawił do umorzenia w danym roku lub nie uiścił opłaty zastępczej, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez tego odbiorcę na własne potrzeby, w danym roku „i”, wyrażoną w MWh, Cozjbi – roczną cenę średnioważoną praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia wydanych dla energii elektrycznej z biogazu rolniczego obowiązującą w danym roku „i”, w którym odbiorca przemy- słowy, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, publikowaną zgodnie z art. 47 ust. 3 pkt 2 ustawy, jednak nie więcej niż 300,03 zł/MWh, wyrażoną w zł/MWh, Eui – udział ilości energii elektrycznej określony w art. 53 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do którego został dla danego odbiorcy przemysłowego wykonany obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, w danym roku, wyrażony w procentach. 2. Wartość pomocy publicznej uzyskanej przez odbiorcę przemysłowego innego niż określony w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w wyniku skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, w danym roku, wynika z porozumienia zawartego z przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elek- trycznej lub obrotu tą energią i sprzedającym energię elektryczną odbiorcy przemysłowemu innemu niż wskazany w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. 3. W przypadku braku możliwości wyliczenia wartości pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, na podstawie po- rozumienia, o którym mowa w ust. 2, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.