Ustawa z dnia 16 lipca 2020 r. o udzielaniu pomocy publicznej w celu ratowania lub restrukturyzacji przedsiębiorców

Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) długookresowej zdolności do konkurowania na rynku – rozumie się przez to zdolność przedsiębiorcy do pokrywania kosztów wykonywanej działalności gospodarczej, w tym kosztów amortyzacji i kosztów finansowych, bez konieczności ponownego wspierania tego przedsiębiorcy środkami publicznymi pochodzącymi z pomocy na ratowanie lub restrukturyzację przez okres co najmniej 10 lat;
2) środkach restrukturyzacyjnych – rozumie się przez to działania, wskazane w planie restrukturyzacji lub uproszczonym planie restrukturyzacji, umożliwiające odzyskanie przez przedsiębiorcę długookresowej zdolności do konkurowania na rynku;
3) mikro-, małym lub średnim przedsiębiorcy – rozumie się przez to przedsiębiorcę będącego mikroprzedsiębiorstwem, małym lub średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.1)), a w sytuacji, o której mowa w art. 11 ust. 2, z wyłączeniem art. 3 ust. 4 tego załącznika;
4) postępowaniu restrukturyzacyjnym – rozumie się przez to postępowanie, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne;
5) grupie kapitałowej – rozumie się przez to przedsiębiorców będących przedsiębiorstwami partnerskimi lub powiązanymi w rozumieniu art. 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu;
6) procesie restrukturyzacji – rozumie się przez to całokształt realizowanych przez przedsiębiorcę środków restrukturyzacyjnych na podstawie planu restrukturyzacji lub uproszczonego planu restrukturyzacji;
7) trudnościach społecznych lub niedoskonałościach rynku – rozumie się przez to, w szczególności:
a) w przypadku mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, w sytuacji, o której mowa w art. 11 ust. 2:
1) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 329 z 15.12.2015, str. 28, Dz. Urz. UE L 149 z 07.06.2016, str. 10, Dz. Urz. UE L 156 z 20.06.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 236 z 14.09.2017, str. 28 oraz Dz. Urz. UE L 26 z 31.01.2018, str. 53.
– ryzyko opuszczenia rynku przez mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcę wykonującego działalność innowacyjną, mającego duży potencjał wzrostu lub o silnych powiązaniach z innymi lokalnymi lub regionalnymi przedsiębiorcami, skutkującego negatywnymi konsekwencjami dla danego regionu lub sektora,
– występowanie ograniczeń na rynku finansowym, skutkujących zwiększeniem liczby upadłości przedsiębiorców,
b) w przypadku przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, innego niż mikro-, mały lub średni przedsiębiorca lub mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, jeśli nie występuje sytuacja, o której mowa w art. 11 ust. 2:
– wyższą niż średnia unijna lub średnia krajowa stopę bezrobocia w regionie określonym na poziomie województwa, która ma charakter stały i której towarzyszą trudności związane z tworzeniem nowych miejsc pracy w tym regionie,
– ryzyko przerwania świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym lub innej ważnej usługi, którą trudno jest zastąpić i w przypadku której konkurentom trudno byłoby rozpocząć jej świadczenie,
– negatywne konsekwencje opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę o istotnym znaczeniu dla danego regionu lub sektora,
– występowanie ograniczeń na rynku finansowym, skutkujących zwiększeniem liczby upadłości przedsiębiorców,
– ryzyko opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę, skutkującego utratą ważnej wiedzy technicznej lub eksperckiej,
8) kosztach restrukturyzacji – rozumie się przez to koszty środków restrukturyzacyjnych wskazanych w planie restrukturyzacji oraz koszty środków restrukturyzacyjnych poniesione przez przedsiębiorcę przed otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego w ramach tego samego procesu restrukturyzacji.

Art. 5. 1. Pomoc może być udzielana, jeżeli:
1) przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej nie otrzymał tej pomocy;
2) od dnia otrzymania pomocy upłynęło co najmniej 10 lat;
3) od dnia otrzymania pomocy nie upłynęło co najmniej 10 lat. 2. Terminy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, liczy się od dnia wystąpienia najpóźniejszego z następujących zdarzeń:
1) przyznania pomocy na ratowanie lub na tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne;
2) zakończenia realizacji planu restrukturyzacji;
3) zaprzestania realizacji planu restrukturyzacji. 3. W sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, można udzielić:
1) pomocy na restrukturyzację, jeżeli udzielono pomocy na ratowanie lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, w ramach tego samego postępowania w sprawie o udzielenie pomocy;
2) pomocy na tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, jeżeli udzielono pomocy na ratowanie, w ramach tego samego postępowania w sprawie o udzielenie pomocy;
3) pomocy, jeżeli:
a) minęło co najmniej 5 lat od dnia przyznania przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej pomocy na ratowanie lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, po których nie udzielono pomocy na restrukturyzację, a przedsiębiorca ten wykazywał długookresową zdolność do konkurowania na rynku i wystąpiły okoliczności związane z wykonywaniem działalności gospodarczej, za które nie ponosi on odpowiedzialności, albo
b) jest to konieczne z powodu zaistnienia wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności, za które przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej nie ponosi odpowiedzialności.

Art. 6. 1. Pomoc może być udzielana przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej nabywającemu aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc przed zbyciem tych aktywów, jeżeli upłynęło co najmniej 10 lat od dnia wystąpienia jednego z następujących zdarzeń:
1) otrzymania tej pomocy;
2) zakończenia realizacji planu restrukturyzacji;
3) zaprzestania realizacji planu restrukturyzacji. 2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielana przed upływem okresu 10 lat, jeżeli nabywca aktywów nie kontynuuje działalności gospodarczej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, który otrzymał pomoc. 3. Brak kontynuacji działalności gospodarczej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, który otrzymał pomoc, występuje, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
1) w chwili dokonywania transakcji nabywający i zbywający aktywa nie należeli do jednej grupy kapitałowej;
2) przedsiębiorca nabył aktywa za wartość godziwą w rozumieniu art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.2));
3) zbycie aktywów, w tym w toku postępowania upadłościowego przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, nie zostało dokonane wyłącznie w celu wykazania, że nabywca aktywów nie kontynuuje działalności gospodarczej zbywcy aktywów.

Art. 7. 1. Pomoc może być udzielana, jeżeli trudna sytuacja ekonomiczna przedsiębiorcy należącego do grupy kapitałowej:
1) ma charakter wewnętrzny i nie jest wynikiem nieuzasadnionego podziału kosztów w ramach grupy kapitałowej;
2) jest zbyt poważna, aby mogła zostać rozwiązana przez przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej lub przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej. 2. Pomoc może być udzielana przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej należącemu do grupy kapitałowej także w przypadku, gdy którykolwiek przedsiębiorca należący do tej grupy otrzymał pomoc, jeżeli upłynęło co najmniej 10 lat od dnia wystąpienia najpóźniejszego z następujących zdarzeń:
1) otrzymania tej pomocy;
2) zakończenia realizacji planu restrukturyzacji;
3) zaprzestania realizacji planu restrukturyzacji.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 295 i 1598, z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 1218. 3. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielana przed upływem okresu 10 lat, pod warunkiem że nie będzie ona przekazana przedsiębiorcy należącemu do tej samej grupy kapitałowej, który otrzymał już pomoc.

Art. 13. 1. Pomocy udziela minister właściwy do spraw gospodarki, z uwzględnieniem ust. 2 i art. 39 ust. 3. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki może powierzyć udzielanie pomocy Agencji Rozwoju Przemysłu Spółce Akcyjnej, zwanej dalej „ARP”. 3. Powierzenie udzielania pomocy, o którym mowa w ust. 2, następuje w drodze umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw gospodarki i ARP, określającej szczegółowy zakres czynności i obowiązki stron umowy oraz efektywność wykorzystania środków budżetu państwa przeznaczonych na udzielanie pomocy. 4. W przypadku powierzenia udzielenia pomocy, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki udziela ARP dotacji celowej z przeznaczeniem na udzielanie pomocy oraz zawiera z nią umowę, która określa w szczególności:
1) termin wykorzystania dotacji celowej;
2) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej;
3) termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej;
4) tryb kontroli wykorzystania dotacji celowej. 5. Dotacja, o której mowa w ust. 4, jest rozliczana na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, 1844 i 1846). 6. ARP udziela pomocy, o której mowa w ust. 1, w imieniu i na rzecz ministra właściwego do spraw gospodarki.

Art. 17. 1. Wysokość pomocy na ratowanie jest ograniczona do kwoty niezbędnej do utrzymania działalności operacyjnej, w rozumieniu art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, przez przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, w okresie, na który pomoc została udzielona, jednak niedłuższym niż 6 miesięcy. 2. W celu obliczenia maksymalnej kwoty pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP wylicza ujemne przepływy pieniężne z działalności operacyjnej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, przez wyliczenie różnicy między zyskiem brutto za ostatni rok obrotowy powiększonym o amortyzację za ostatni rok obrotowy, a zmianą stanu kapitału obrotowego, liczoną jako różnicę między aktywami obrotowymi a zobowiązaniami o charakterze krótkoterminowym za ostatni rok obrotowy; wyliczoną w ten sposób kwotę mnoży przez okres, na który ma zostać udzielona ta pożyczka, wyrażony w latach. 3. W przypadku gdy wynik obliczeń, o których mowa w ust. 2, jest liczbą ujemną, kwota pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1, nie może być wyższa od wartości bezwzględnej uzyskanego wyniku, chyba że przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej pisemnie uprawdopodobni konieczność udzielenia pożyczki w wyższej kwocie, w szczególności w oparciu o projekcję finansową określającą potrzeby tego przedsiębiorcy związane z płynnością finansową we wnioskowanym okresie. 4. W przypadku gdy wynik obliczeń, o których mowa w ust. 2, jest liczbą dodatnią, kwota pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1, jest uzależniona od przedstawienia przez przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej szczegółowych wyjaśnień uprawdopodobniających, że znajduje się on w trudnej sytuacji ekonomicznej, oraz uzasadnienia konieczności uzyskania pożyczki we
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2024 r. poz. 1841, z 2025 r. poz. 620, 1172, 1302, 1518 i 1661 oraz z 2026 r. poz. 26. wnioskowanej kwocie, w szczególności w oparciu o projekcję finansową określającą potrzeby tego przedsiębiorcy związane z płynnością finansową we wnioskowanym okresie. 5. Pomoc na ratowanie nie może zostać przeznaczona na sfinansowanie wydatków związanych z nabyciem aktywów lub wydatków poniesionych na rozszerzenie zakresu działalności gospodarczej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, chyba że są one niezbędne do utrzymania działalności operacyjnej tego przedsiębiorcy w okresie, na który pomoc została udzielona.

Art. 18. 1. Wniosek o udzielenie pomocy na ratowanie, zwany dalej „wnioskiem o pomoc na ratowanie”, zawiera:
1) oznaczenie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, adres stałego wykonywania działalności albo siedziby, a w przypadku ich braku
– adres do doręczeń, numer NIP albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, oznaczenie formy prawnej wykonywanej działalności, a także, jeżeli przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów spółki, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni;
2) określenie wykonywanej działalności gospodarczej i działalności operacyjnej poprzez wskazanie odpowiednich numerów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD);
3) oświadczenie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej o:
a) posiadaniu statusu mikro-, małego, średniego albo dużego przedsiębiorcy,
b) spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 2;
4) określenie wysokości wnioskowanej pomocy na ratowanie;
5) opis trudnej sytuacji ekonomicznej albo wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności wymagających pilnego wsparcia płynności finansowej;
6) okres, na który ma zostać udzielona pomoc na ratowanie;
7) opis przewidywanych skutków ekonomiczno-społecznych z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 4. 2. W przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7, wniosek o pomoc na ratowanie zawiera oznaczenie podmiotów należących do grupy kapitałowej. 3. Jeśli udzielenie pomocy na ratowanie zostało uzależnione od ustanowienia zabezpieczenia, wniosek o pomoc na ratowanie zawiera proponowane zabezpieczenie spłaty pomocy na ratowanie. 4. W przypadku gdy przedsiębiorca uprzednio otrzymał pomoc, wniosek o pomoc na ratowanie zawiera informację o otrzymanej pomocy, która zawiera datę i podstawę prawną jej udzielenia, wielkość pomocy wyrażoną w kwocie nominalnej i ekwiwalencie dotacji brutto, formę i przeznaczenie tej pomocy, albo informację o nieotrzymaniu takiej pomocy, w okresie ostatnich:
1) 5 lat – w przypadku przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej wykonujących działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych oznaczającej wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez poddawania ich dalszemu przetwarzaniu zmieniającemu właściwości tych produktów;
2) 10 lat – w przypadku przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej innych niż wymienieni w pkt 1.

Art. 19. 1. Do wniosku o pomoc na ratowanie przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej załącza dokumenty i oświadczenia potwierdzające okoliczności, na które powołuje się we wniosku o pomoc na ratowanie. 2. Kopie dokumentów załączonych do wniosku o pomoc na ratowanie potwierdza za zgodność z oryginałem przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej lub upoważniony przez niego pracownik. 3. Wniosek o pomoc na ratowanie składa się:
1) bezpośrednio albo
2) za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456), albo
3) za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703)
– w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw gospodarki albo w ARP. 4. Wniosek o pomoc na ratowanie składany w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelnia w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej. 5. W przypadku złożenia wniosku o pomoc na ratowanie za:
1) pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, za dzień złożenia wniosku uznaje się dzień nadania go w polskiej placówce pocztowej tego operatora;
2) pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu udzielającego pomocy, za dzień złożenia wniosku uznaje się dzień wprowadzenia wniosku do systemu teleinformatycznego podmiotu udzielającego pomocy.

Art. 20. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP rozpatruje wniosek o pomoc na ratowanie w terminie niedłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o pomoc na ratowanie. 2. W przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku o pomoc na ratowanie przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej wzywa się do ich usunięcia w terminie 7 dni. W razie nieusunięcia braków w tym terminie minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP wydaje postanowienie o odrzuceniu wniosku o pomoc na ratowanie. 3. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje:
1) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – w przypadku wydania tego postanowienia przez ministra właściwego do spraw gospodarki,
2) zażalenie – w przypadku wydania tego postanowienia przez ARP
– zwane dalej „zażaleniem”. 4. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, o którym mowa w ust. 2:
1) bezpośrednio do ministra właściwego do spraw gospodarki – w przypadku postanowienia wydanego przez tego ministra;
2) do ministra właściwego do spraw gospodarki za pośrednictwem ARP – w przypadku postanowienia wydanego przez ARP. 5. W przypadku nieuwzględnienia zażalenia, przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685 oraz z 2025 r. poz. 769, 1427 i 1882). 6. W toku rozpatrywania wniosku o pomoc na ratowanie minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP wydają postanowienie o wezwaniu do usunięcia wskazanych braków i istotnych usterek wniosku o pomoc na ratowanie, wyznaczając, pod rygorem umorzenia postępowania o udzielenie pomocy na ratowanie, termin na dokonanie tych czynności dla przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej. 7. Minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP uwzględnia, w drodze decyzji, w całości albo w części, wniosek o pomoc na ratowanie, jeżeli uzasadnia to analiza sytuacji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, a wysokość wnioskowanej pomocy na ratowanie pozwala na osiągnięcie celu tej pomocy. 8. Decyzja, o której mowa w ust. 7, zawiera elementy, o których mowa w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), oraz wskazanie:
1) daty spłaty pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1, wraz z odsetkami;
2) numeru rachunku bankowego, na który ma nastąpić spłata pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1. 9. W przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 3, decyzja, o której mowa w ust. 7, zawiera także wskazanie przedmiotu zabezpieczenia udzielonej pomocy na ratowanie z określeniem jego wartości. 10. Minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP rozpatruje wnioski o pomoc na ratowanie według kolejności ich wpływu oraz udziela pomocy na ratowanie według kolejności wpływu kompletnych i poprawnie wypełnionych wnios- ków o pomoc na ratowanie. 11. W szczególnie skomplikowanych sprawach termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony, niedłużej jednak niż do 45 dni.

Art. 21. 1. Przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej od decyzji nieuwzględniającej wniosku o pomoc na ratowanie przysługuje, w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu tej decyzji:
1) wniosek o ponowne jego rozpatrzenie – w przypadku wydania tej decyzji przez ministra właściwego do spraw gospodarki,
2) odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki – w przypadku wydania tej decyzji przez ARP
– zwane dalej „odwołaniem od decyzji”. 2. Odwołanie od decyzji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wnosi się za pośrednictwem ARP. 3. Odwołanie od decyzji zawiera:
1) oznaczenie decyzji nieuwzględniającej wniosku o pomoc na ratowanie, od której jest wniesione, ze wskazaniem, czy jest ona zaskarżona w całości lub w części;
2) przedstawienie przyczyn odwołania od decyzji i ich uzasadnienie;
3) w razie potrzeby powołanie nowych faktów i okoliczności oraz wykazanie, że ich powołanie na etapie rozpatrywania wniosku o pomocy na ratowanie nie było możliwe albo że potrzeba powołania się na nie wynikła później;
4) wniosek o uchylenie w całości albo w części lub zmianę decyzji nieuwzględniającej wniosku o pomoc na ratowanie z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany tej decyzji. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki rozpatruje odwołanie od decyzji w zakresie, o którym mowa w ust. 3, w terminie 60 dni. 5. W przypadku nieuwzględnienia odwołania od decyzji przepis art. 20 ust. 5 stosuje się odpowiednio. 6. W przypadku gdy zostaną wyczerpane środki przeznaczone na udzielanie pomocy na ratowanie:
1) przed wszczęciem postępowania – minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie;
2) po wszczęciu postępowania – minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie. 7. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 6, nie przysługuje zażalenie. 8. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę na postanowienie, o którym mowa w ust. 6, stwierdza jego wydanie z naruszeniem prawa.

Art. 22. Przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej, któremu udzielono pomocy na ratowanie, jest obowiązany do:
1) wykorzystania pomocy na ratowanie zgodnie z jej przeznaczeniem;
2) poddania się kontroli przez ministra właściwego do spraw gospodarki albo ARP na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców w zakresie wykorzystania pomocy na ratowanie zgodnie z jej przeznaczeniem i spełniania warunków, o których mowa w art. 10;
3) zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy na ratowanie wraz z odsetkami na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.4)), w przypadku stwierdzenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki, że:
a) decyzja, o której mowa w art. 20 ust. 7, została wydana w oparciu o nieprawdziwe dane, przekazane przez przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej korzystającego z pomocy na ratowanie lub
b) udzielana przedsiębiorcy pomoc na ratowanie jest wykorzystywana lub została wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem lub
c) naruszono warunki określone w art. 10;
4) spłaty otrzymanej pomocy na ratowanie zgodnie z terminem określonym w decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 7.

Art. 24. 1. Przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej, inny niż mikro-, mały lub średni przedsiębiorca, któremu udzielono pomocy na ratowanie, w terminie 4 miesięcy od dnia zatwierdzenia przez Komisję Europejską tej pomocy, przedkłada ministrowi właściwemu do spraw gospodarki albo ARP:
1) do zatwierdzenia:
4) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 302 z 01.11.2006, str. 10, Dz. Urz. UE L 407 z 30.12.2006, str. 1, Dz. Urz. UE L 82 z 25.03.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 313 z 22.11.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 81 z 27.03.2009, str. 15, Dz. Urz. UE L 308 z 24.11.2009, str. 5, Dz. Urz. UE L 109 z 12.04.2014, str. 14, Dz. Urz. UE L 325 z 10.12.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 51 z 26.02.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 327 z 02.12.2016, str. 19.
a) plan restrukturyzacji, o którym mowa w art. 29 ust. 6, jeżeli ubiega się o pomoc na restrukturyzację albo
b) plan likwidacji, albo
2) oświadczenie o planowanej spłacie pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1, w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 7. 2. Mikro-, mały lub średni przedsiębiorca, któremu udzielono pomocy na ratowanie, w terminie 4 miesięcy od dnia zatwierdzenia przez Komisję Europejską tej pomocy, a w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 2, od dnia jej udzielenia przedkłada ministrowi właściwemu do spraw gospodarki albo ARP:
1) do zatwierdzenia:
a) uproszczony plan restrukturyzacji, jeżeli ubiega się o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne albo
b) plan restrukturyzacji, jeżeli ubiega się o pomoc na restrukturyzację, albo
c) plan likwidacji, albo
2) oświadczenie o planowanej spłacie pożyczki, o której mowa w art. 16 ust. 1, w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 7.

Art. 29. 1. Mikro-, mały lub średni przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej zwraca się o udzielenie tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, składając pisemny wniosek do ministra właściwego do spraw gospodarki albo do ARP. 2. Wniosek o udzielenie tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, zwany dalej „wnioskiem o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne”, zawiera:
1) oznaczenie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, adres stałego wykonywania działalności albo siedziby, a w przypadku ich braku
– adres do doręczeń, numer NIP albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, oznaczenie formy prawnej wykonywanej działalności, a także, jeżeli przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów spółki, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni;
2) określenie wykonywanej działalności gospodarczej i działalności operacyjnej poprzez wskazanie odpowiednich numerów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD);
3) oświadczenie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej o:
a) posiadaniu statusu mikro-, małego albo średniego przedsiębiorcy,
b) spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 2;
4) określenie wysokości wnioskowanego tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego;
5) opis trudnej sytuacji ekonomicznej albo wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności wymagających pilnego wsparcia płynności finansowej;
6) okres, na który ma zostać udzielone tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne;
7) opis przewidywanych skutków ekonomiczno-społecznych z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 4. 3. W przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7, do wniosku o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne załącza się oznaczenie podmiotów należących do grupy kapitałowej. 4. Jeśli udzielenie tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego zostało uzależnione od ustanowienia zabezpieczenia, do wniosku o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne załącza się proponowane zabezpieczenie spłaty tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego. 5. W przypadku gdy przedsiębiorca uprzednio otrzymał pomoc, do wniosku o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne załącza się informację o otrzymanej pomocy, która zawiera datę i podstawę prawną jej udzielenia, wielkość pomocy wyrażoną w kwocie nominalnej i ekwiwalencie dotacji brutto, formę i przeznaczenie tej pomocy, albo informację o nieotrzymaniu takiej pomocy, w okresie ostatnich:
1) 5 lat – w przypadku przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej wykonujących działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych oznaczającej wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez poddawania ich dalszemu przetwarzaniu zmieniającemu właściwości tych produktów;
2) 10 lat – w przypadku przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej innych niż wymienieni w pkt 1. 6. Do wniosku o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne załącza się uproszczony plan restrukturyzacji, zawierający wstępny opis i harmonogram planowanych środków restrukturyzacyjnych i związanych z nimi kosztów. 7. Uproszczony plan restrukturyzacji, o którym mowa w ust. 6, sporządza się wiarygodnie, w sposób wykonalny i w oparciu o realne założenia.

Art. 30. 1. Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne uwarunkowane jest wdrożeniem uproszczonego planu restrukturyzacji, o którym mowa w art. 29 ust. 6. 2. Jeżeli mikro-, mały lub średni przedsiębiorca, któremu udzielono pomocy na ratowanie, przedłożył do zatwierdzenia uproszczony plan restrukturyzacji, minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP, w terminie 5 miesięcy:
1) od dnia zatwierdzenia przez Komisję Europejską pomocy na ratowanie, albo
2) w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 2, od dnia udzielenia pomocy na ratowanie
– zatwierdza uproszczony plan restrukturyzacji, o którym mowa w art. 29 ust. 6, albo odmawia jego zatwierdzenia. 3. Mikro-, mały lub średni przedsiębiorca, któremu udzielono tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, w terminie 15 miesięcy od dnia jego udzielenia albo, jeżeli bezpośrednio przed udzieleniem tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego była udzielona mu pomoc na ratowanie, w terminie 15 miesięcy od dnia zatwierdzenia przez Komisję Europejską pomocy na ratowanie, a w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 2, od dnia udzielenia tej pomocy przedkłada ministrowi właściwemu do spraw gospodarki albo ARP:
1) do zatwierdzenia:
a) plan restrukturyzacji, o którym mowa w art. 42 ust. 2, jeżeli ubiega się o pomoc na restrukturyzację albo
b) plan likwidacji, albo
2) oświadczenie o planowanej spłacie pożyczki, o której mowa w art. 28, w terminie określonym w decyzji o udzieleniu tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego. 4. W przypadku niedołączenia uproszczonego planu restrukturyzacji, o którym mowa w art. 29 ust. 6, albo odmowy jego zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki albo ARP mikro-, mały lub średni przedsiębiorca dokonuje spłaty pożyczki, o której mowa w art. 28, w terminie 18 miesięcy od dnia udzielenia tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego albo, jeżeli bezpośrednio przed udzieleniem tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego była udzielona pomoc na ratowanie w terminie 18 miesięcy od dnia zatwierdzenia przez Komisję Europejską pomocy na ratowanie, albo w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 2, od dnia udzielenia tej pomocy.

Art. 36. 1. Pomoc na restrukturyzację może być udzielana, jeżeli:
1) zapobiega trudnościom społecznym lub prowadzi do przezwyciężenia niedoskonałości rynku;
2) bez tej pomocy przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej zostałby zrestrukturyzowany, sprzedany lub zlikwidowany w taki sposób, że cel, o którym mowa w pkt 1, nie zostałby osiągnięty lub zostałby osiągnięty w mniejszym zakresie;
3) zostanie przedstawiony wiarygodny scenariusz alternatywny obejmujący działania niebędące pomocą na restrukturyzację, stanowiące element planu restrukturyzacji, z którego wynika, że bez niej cel, o którym mowa w pkt 1, nie zostałby osiągnięty lub zostałby osiągnięty w mniejszym zakresie. 2. Scenariusz alternatywny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, może obejmować w szczególności sprzedaż przedsiębiorstwa, zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub aktywów w ramach postępowania likwidacyjnego prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96) lub postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe. 3. Pomoc na restrukturyzację może być udzielana, jeżeli zastosowanie przez przedsiębiorcę w trudnej sytuacji ekonomicznej scenariusza alternatywnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, bez tej pomocy, nie prowadziłoby do osiągnięcia celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lub ten cel osiągnięty byłby w mniejszym zakresie.

Art. 37. 1. Pomoc na restrukturyzację jest ograniczona do minimum niezbędnego do przywrócenia przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, biorąc pod uwagę w szczególności wielkość i formę udzielanej pomocy na restrukturyzację oraz podział obciążeń, o których mowa w ust. 2–5. 2. Pomoc na restrukturyzację może jedynie stanowić uzupełnienie wkładu własnego przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, będącego wkładem w finansowanie kosztów restrukturyzacji, obejmującego środki:
1) własne przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, z wyłączeniem amortyzacji i planowanych zysków lub
2) pochodzące od akcjonariuszy lub udziałowców przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej lub innych przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej co ten przedsiębiorca, lub
3) pochodzące od wierzycieli przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, lub
4) inne, uzyskane na warunkach rynkowych. 3. Wkład własny, o którym mowa w ust. 2, musi:
1) być realnie wniesiony oraz nie może stanowić pomocy;
2) być porównywalny z formą pomocy na restrukturyzację, o której mowa w art. 39 ust. 1, pod względem wpływu na wypłacalność lub poziom płynności;
3) stanowić co najmniej 50 % jego udziału w kosztach restrukturyzacji. 4. W odniesieniu do mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 2, udział środków, o których mowa w ust. 2, w kosztach restrukturyzacji wynosi:
1) 25 % – w przypadku mikro- lub małego przedsiębiorcy;
2) 40 % – w przypadku średniego przedsiębiorcy. 5. W przypadku wykazania przez przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej we wniosku o pomoc na restrukturyzację, o którym mowa w art. 42, wyjątkowych okoliczności lub szczególnych trudności udział środków, o których mowa w ust. 2, w kosztach restrukturyzacji może być niższy niż określony w ust. 3 pkt 3 i ust. 4, ale musi być znaczny. 6. Wyrównanie z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym nie jest uwzględniane w obliczeniu udziału środków, o których mowa w ust. 2, w kosztach restrukturyzacji.

Art. 39. 1. Pomoc na restrukturyzację może być udzielana w formie:
1) pożyczki;
2) objęcia akcji lub udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym albo udziału w podwyższeniu kapitału zakładowego przez podwyższenie wartości nominalnej dotychczasowych udziałów lub akcji;
3) objęcia obligacji;
4) zmiany terminów spłaty pożyczki wobec podmiotu udzielającego pomocy na restrukturyzację;
5) konwersji pożyczki, udzielonej jako pomoc na ratowanie lub jako tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, na udziały lub akcje przedsiębiorcy. 2. Pomoc na restrukturyzację może być także udzielona w formie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez:
1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty,
2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty,
3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub w części,
4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części
– pod warunkiem przeznaczenia równowartości udzielonej pomocy na realizację planu restrukturyzacji. 3. Pomoc na restrukturyzację, o której mowa w ust. 2, udzielana jest przez organ, który nałożył administracyjną karę pieniężną. 4. Pomoc na restrukturyzację, o której mowa w ust. 1 i 2, jest uzależniona od sytuacji przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, a jej wybór jest dokonywany po przeprowadzeniu analizy złożonego przez tego przedsiębiorcę wniosku o pomoc na restrukturyzację, o którym mowa w art. 42 ust. 1, oraz sytuacji finansowej tego przedsiębiorcy, w szczególności w zakresie płynności i wypłacalności. Wybiera się formę pomocy na restrukturyzację adekwatną do problemu, który ma zostać rozwiązany.

Art. 41. 1. Pomoc na restrukturyzację może być udzielana w formach, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 i 5, jeżeli akcjonariusze, udziałowcy inni niż Skarb Państwa lub inni przedsiębiorcy, należący do tej samej grupy kapitałowej co przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej zapewnią środki, które są wystarczające na pokrycie straty rachunkowej przedsiębiorcy, w formie wsparcia kapitałowego. Strata rachunkowa oznacza stratę ocenianą w układzie narastającym. 2. W przypadku gdy środki akcjonariuszy, udziałowców lub innych przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej nie są wystarczające na pokrycie strat przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, pomoc na restrukturyzację może zostać udzielona w formach, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 i 5, jeżeli wierzyciele nieposiadający wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską zapewnią środki w celu pokrycia pozostałej straty przedsiębiorcy przez:
1) konwersję wierzytelności na akcje lub udziały przedsiębiorcy lub
2) zmniejszenie wysokości wierzytelności. 3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli ich zastosowanie prowadziłoby do nieproporcjonalnego obciążenia akcjonariuszy, udziałowców lub innych przedsiębiorców, należących do tej samej grupy kapitałowej co przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej, lub wierzycieli nieposiadających wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, w szczególności gdy:
1) kwota pomocy na restrukturyzację jest niewielka w porównaniu ze środkami własnymi przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej;
2) wierzyciele odzyskaliby mniejszą kwotę wierzytelności niż w postępowaniu upadłościowym lub likwidacyjnym, przy założeniu, że pomoc na restrukturyzację nie byłaby udzielona. 4. Działania podejmowane na podstawie ust. 1 i 2 nie mogą stanowić pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. 5. Pomoc na restrukturyzację nie może służyć finansowaniu nowych inwestycji, chyba że nowa inwestycja jest niezbędna do odzyskania przez przedsiębiorcę długookresowej zdolności do konkurowania na rynku.

Art. 42. 1. Wniosek o udzielenie pomocy na restrukturyzację, zwany dalej „wnioskiem o pomoc na restrukturyzację”, zawiera:
1) oznaczenie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, adres stałego wykonywania działalności albo siedziby, a w przypadku ich braku
– adres do doręczeń, numer NIP albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, oznaczenie formy prawnej wykonywanej działalności, a także, jeżeli przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów spółki, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni;
2) określenie wykonywanej działalności gospodarczej i działalności operacyjnej poprzez wskazanie odpowiednich numerów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD);
3) oświadczenie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej o:
a) posiadaniu statusu mikro-, małego, średniego albo dużego przedsiębiorcy,
b) spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 2;
4) określenie wysokości wnioskowanej pomocy na restrukturyzację;
5) opis trudnej sytuacji ekonomicznej;
6) okres, na który ma zostać udzielona pomoc na restrukturyzację;
7) opis przewidywanych skutków ekonomiczno-społecznych z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 4;
8) w przypadku gdy pomoc na restrukturyzację ma być udzielana w transzach – określenie terminów udzielania i wartości każdej z nich;
9) formę wnioskowanej pomocy na restrukturyzację;
10) informację, czy przedsiębiorca zamierza ubiegać się o ulgę w wykonywaniu administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 39 ust. 2;
11) udział środków własnych w realizacji procesu restrukturyzacji;
12) opis wyjątkowych okoliczności lub szczególnych trudności, które uzasadniają niższy niż określony w art. 37 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 udział środków, o których mowa w ust. 2, w kosztach restrukturyzacji;
13) informację o środkach ograniczających zakłócenia konkurencji na rynku, zakładanych w planie restrukturyzacji;
14) prognozę sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej na okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o pomoc na restrukturyzację;
15) wykaz podmiotów udzielających pomocy na restrukturyzację przewidzianych w planie restrukturyzacji, w tym nazwa podmiotu, wielkość, przeznaczenie wnioskowanej pomocy na restrukturyzację. 2. W przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7, wniosek o pomoc na restrukturyzację zawiera oznaczenie podmiotów należących do grupy kapitałowej. 3. Jeśli udzielenie pomocy na restrukturyzację zostało uzależnione od ustanowienia zabezpieczenia, wniosek o pomoc na restrukturyzację zawiera proponowane zabezpieczenie spłaty pomocy na restrukturyzację. 4. W przypadku gdy przedsiębiorca uprzednio otrzymał pomoc, do wniosku o pomoc na restrukturyzację załącza się informację o otrzymanej pomocy, która zawiera datę i podstawę prawną jej udzielenia, wielkość pomocy wyrażoną w kwocie nominalnej i ekwiwalencie dotacji brutto, formę i przeznaczenie tej pomocy, albo informację o nieotrzymaniu takiej pomocy, w okresie ostatnich:
1) 5 lat – w przypadku przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej wykonujących działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych oznaczającej wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez poddawania ich dalszemu przetwarzaniu zmieniającemu właściwości tych produktów;
2) 10 lat – w przypadku przedsiębiorców znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej innych niż wymienieni w pkt 1. 5. W przypadku gdy przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej zamierza ubiegać się o ulgę w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 39 ust. 2, do wniosku o pomoc na restrukturyzację załącza również wniosek o udzielenie tej ulgi. 6. Do wniosku o pomoc na restrukturyzację załącza się plan restrukturyzacji.

Art. 43. 1. Przyznanie pomocy na restrukturyzację uwarunkowane jest wdrożeniem planu restrukturyzacji, o którym mowa w art. 42 ust. 6, który umożliwi przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, przez wdrożenie środków restrukturyzacji majątkowej, finansowej, organizacyjnej, zatrudnienia lub mającej na celu modernizację lub racjonalizację produkcji, w tym zmianę profilu produkcyjnego, odzyskanie długoterminowej zdolności do konkurowania na rynku. 2. Plan restrukturyzacji, o którym mowa w art. 42 ust. 6, obejmuje:
1) opis przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej składającego wniosek o pomoc na restrukturyzację;
2) opis rynku lub rynków, na których działa przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej;
3) opis przyczyn trudności przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej wraz z oceną, co przyczyniło się do wystąpienia tych trudności;
4) wskazanie trudności społecznych, którym ma zapobiec udzielona pomoc, lub niedoskonałości rynku, w związku z którymi udziela się tej pomocy, oraz porównanie z wiarygodnym alternatywnym scenariuszem obejmującym działania niebędące pomocą na restrukturyzację, w którym należy wskazać, że w przypadku realizacji alternatywnego scenariusza cele te nie zostałyby osiągnięte lub zostałyby osiągnięte w mniejszym zakresie;
5) opis możliwych planów rozwiązania problemów przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej oraz porównanie tych planów pod kątem wymaganej kwoty pomocy na restrukturyzację i przewidywanych rezultatów tych planów;
6) szczegółowy opis każdego środka restrukturyzacji, w tym formy, kwoty i wynagrodzenia z tytułu każdego środka oraz wskazanie, że wybrane instrumenty pomocy są adekwatne do problemów, których rozwiązaniu mają służyć;
7) opis procesu wdrażania preferowanego planu mającego na celu przywrócenie przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, łącznie z harmonogramem podejmowanych środków restrukturyzacji i kalkulacją kosztów każdego z nich;
8) perspektywy finansowe na kolejnych 5 lat, wykazujące przywrócenie długookresowej zdolności do konkurowania na rynku;
9) badanie rynku i analizę określającą parametry wpływające na wyniki działalności przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej oraz główne czynniki ryzyka związanego z dalszą działalnością;
10) wskazanie przywrócenia długookresowej zdolności do konkurowania na rynku na podstawie podstawowego i pesymistycznego scenariusza, przedstawienie i uzasadnienie zastosowanych założeń na podstawie badania rynku;
11) proponowane środki podziału obciążeń, o których mowa w art. 37 ust. 2–5;
12) proponowane środki wyrównujące zakłócenia konkurencji na rynku, o których mowa w art. 145 ust. 2–6 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne.

Art. 46. 1. Przepisy art. 19–23 i art. 25 stosuje się odpowiednio. 2. W przypadku gdy plan restrukturyzacji przewiduje udzielenie pomocy na restrukturyzację w formie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 39 ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP przekazuje wniosek o udzielenie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej organowi, o którym mowa w art. 39 ust. 3. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki albo ARP zawiesza postępowanie o udzielenie pomocy na restrukturyzację do czasu uzyskania informacji o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez organ, o którym mowa w art. 39 ust. 3. 4. Organ, o którym mowa w art. 39 ust. 3, rozpatruje wniosek o udzielenie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 39 ust. 2, w terminie 21 dni od dnia doręczenia tego wniosku. O sposobie rozstrzygnięcia organ ten niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw gospodarki albo ARP. 5. Organ, o którym mowa w art. 39 ust. 3, rozpatrując wniosek o udzielenie ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 39 ust. 2:
1) w zakresie warunków udzielania pomocy na restrukturyzację, o których mowa w art. 4–8, związany jest oceną ministra właściwego do spraw gospodarki albo ARP;
2) w zakresie trybu udzielania ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej stosuje przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

Art. 52. 1. Pomoc może być udzielana do wysokości środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa. 2. Wysokość środków, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć kwoty 120 000 000 zł w każdym roku, przy czym w każdym roku wysokość środków przeznaczonych na pożyczki, o których mowa w art. 16 ust. 1, art. 28 i art. 39 ust. 1 pkt 1, wynosi 69 % przeznaczonej kwoty, wysokość środków przeznaczonych na pomoc w formach, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 i 3 – 26 % przeznaczonej kwoty oraz przeznacza się do 5 % kwoty na koszty udzielania pomocy.
5) Zamieszczony w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 stycznia 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o udzielaniu pomocy publicznej w celu ratowania lub restrukturyzacji przedsiębiorców (Dz. U. poz. 113).
6) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 695, 1086, 1262, 1478, 1747, 2157 i 2255, z 2021 r. poz. 1535 i 2368, z 2022 r. poz. 64, 202, 1561, 1692, 1730, 1967, 2127, 2236 i 2687, z 2023 r. poz. 295, 556, 803, 1641, 1785 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 834, 859, 1089 i 1831. 3. W latach 2020–2029 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na realizację zadań wynikających z niniejszej ustawy wynosi 1 200 000 000 zł, w tym w:
1) 2020 r. – 120 000 000 zł;
2) 2021 r. – 120 000 000 zł;
3) 2022 r. – 120 000 000 zł;
4) 2023 r. – 120 000 000 zł;
5) 2024 r. – 120 000 000 zł;
6) 2025 r. – 120 000 000 zł;
7) 2026 r. – 120 000 000 zł;
8) 2027 r. – 120 000 000 zł;
9) 2028 r. – 120 000 000 zł;
10) 2029 r. – 120 000 000 zł. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 3, oraz jest odpowiedzialny za wdrożenie mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 5. 5. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 3, na dany rok budżetowy stosuje się mechanizm korygujący polegający na limitowaniu liczby udzielonych świadczeń w zależności od dostępności środków przeznaczonych na udzielanie pomocy.