1. Osobami prawnymi Kościoła, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 1, są:
1) Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny jako całość (Metropolia);
2) diecezje;
3) Prawosławny Ordynariat Wojska Polskiego;
4) parafie;
5) klasztory;
6) prawosławne seminaria duchowne;
7) szkoły ikonografii lub śpiewu cerkiewnego;
8) Prawosławny Metropolitalny Ośrodek Miłosierdzia;
9) prawosławne diecezjalne ośrodki miłosierdzia;
10) Bractwo Młodzieży Prawosławnej;
11) bractwa cerkiewne. 2. Organami osób prawnych wymienionych w ust. 1 są:
1) dla Kościoła jako całości – Sobór Lokalny, Święty Sobór Biskupów, Prawosławny Metropolita Warszawski i Całej Polski, zwany dalej „Metropolitą”;
2) dla diecezji – biskup diecezjalny;
3) dla Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego – Prawosławny Ordynariusz Wojskowy;
4) dla parafii – proboszcz;
5) dla klasztoru – przełożony (przełożona);
6) dla prawosławnego seminarium duchownego – rektor;
7) dla szkół ikonografii i śpiewu cerkiewnego – dyrektorzy;
8) dla Prawosławnego Metropolitalnego Ośrodka Miłosierdzia – dyrektor;
9) dla prawosławnego diecezjalnego ośrodka miłosierdzia – dyrektor;
10) dla Bractwa Młodzieży Prawosławnej – przewodniczący;
11) dla bractwa cerkiewnego – przewodniczący. 3. Sobór Lokalny, będący Soborem Krajowym Kościoła, jest jego najwyższą władzą. 4. Kompetencje Soboru Lokalnego, Świętego Soboru Biskupów i Metropolity ustala Statut Wewnętrzny Kościoła, który uchwala Sobór Lokalny. Postanowienia Statutu nie mogą być sprzeczne z niniejszą ustawą. 5. Kompetencje biskupa diecezjalnego przysługują również Metropolicie i arcybiskupom w kierowanych przez nich diecezjach. 6. W sprawach majątkowych Kościół jako całość reprezentuje Metropolita. 7. Przełożeni (przełożone) klasztorów mogą używać innych, tradycyjnych nazw.