1. Z zastrzeżeniem art. 185 ust. 4 i 5, art. 187 ust. 3 oraz przepisów postępowania egzekucyjnego, fundusz wierzytelności może lokować aktywa wyłącznie w:
1) dłużne papiery wartościowe;
2) jednostki uczestnictwa funduszy rynku pieniężnego;
3) depozyty w bankach krajowych lub instytucjach kredytowych;
4) instrumenty rynku pieniężnego;
5) instrumenty pochodne. 2. Lokaty, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być dokonywane wyłącznie w celu ograniczenia ryzyka inwestycyjnego. 3. Fundusz wierzytelności nie może udzielać pożyczek, poręczeń lub gwarancji. 4. Fundusz wierzytelności, w którym działa zgromadzenie inwestorów, może dokonywać emisji obligacji w wysokości nieprzekraczającej:
1) 25 % wartości aktywów netto – w przypadku standaryzowanego funduszu wierzytelności,
2) 75 % wartości aktywów netto – w przypadku niestandaryzowanego funduszu wierzytelności
– na dzień poprzedzający dzień podjęcia przez zgromadzenie inwestorów uchwały o emisji obligacji, pod warunkiem że statut funduszu wierzytelności, od dnia jego nadania przez towarzystwo zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1, będzie dopuszczał doko- nywanie emisji obligacji. Przepisy art. 144 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 188a. 1. Fundusz wierzytelności może nabywać prawa własności rzeczy ruchomych wyłącznie w przypadku, gdy ich nabycie przez fundusz następuje:
1) wraz z nabyciem wierzytelności, o których mowa w art. 183 ust. 1, których rzeczy te stanowią zabezpieczenie, lub
2) w drodze realizacji zabezpieczeń nabytych wierzytelności, o których mowa w art. 183 ust. 1. 2. Fundusz wierzytelności jest obowiązany zbyć rzeczy ruchome, których własność nabył w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż rok od dnia nabycia, uwzględniając należycie interes uczestników funduszu. 3. Rzeczy ruchome, których własność fundusz wierzytelności nabył w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie mogą stanowić więcej niż 25 % aktywów funduszu.