1. Standaryzowany fundusz wierzytelności jest tworzony jako fundusz z wydzielonymi subfunduszami. 2. Do momentu utworzenia drugiego subfunduszu aktywa i zobowiązania subfunduszu stanowią aktywa i zobowiązania funduszu. 3. Standaryzowany fundusz wierzytelności nie może dokonywać kolejnych emisji certyfikatów związanych z danym subfunduszem. 4. Standaryzowany fundusz wierzytelności ma obowiązek lokować co najmniej 75 % wartości aktywów danego subfunduszu wyłącznie w jedną pulę wierzytelności lub prawa do wszystkich świadczeń otrzymywanych przez inicjatora przeniesienia ryzyka z wierzytelności z tytułu jednej puli wierzytelności, z zastrzeżeniem ust. 5. 5. Jeżeli statut standaryzowanego funduszu wierzytelności tak stanowi, fundusz może lokować co najmniej 75 % wartości aktywów danego subfunduszu w kilka pul wierzytelności lub w prawa do świadczeń otrzymywanych z tytułu kilku pul wierzytelności, pod warunkiem że:
1) inicjatorami przeniesienia ryzyka z wierzytelności są banki krajowe, instytucje kredytowe lub spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe;
2) wierzytelności wchodzące w skład wszystkich pul są jednolite rodzajowo;
3) umowy, o których mowa w art. 183 ust. 5, w odniesieniu do każdej z pul wierzytelności zostaną zawarte w terminie 3 miesięcy od dnia zarejestrowania funduszu. 6. Standaryzowany fundusz wierzytelności ma obowiązek w terminie 3 miesięcy od dnia zarejestrowania funduszu zawrzeć:
1) umowę zobowiązującą do nabycia puli wierzytelności lub umowę o subpartycypację lub
2) umowy zobowiązujące do nabycia puli wierzytelności lub umowy o subpartycypację – w przypadku, o którym mowa w ust. 5.