sygn. II KK 37/15 22 kwietnia 2015 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 22 kwietnia 2015, sygn. II KK 37/15

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono orzeczenie
Typ sprawy sprawa wykroczeniowa
Kwota główna 2.000 zł · grzywna
Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb rozprawa
Role w sprawie
obwiniony Skarb Państwa prokurator Prokurator Generalny / kasator
Data orzeczenia 22 kwietnia 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Waldemar Płóciennik
Sygn. akt II KK 37/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Józef Szewczyk
SSA del. do SN Dariusz Kala
Protokolant Anna Janczak
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz -Śliwy
w sprawie T. K.
obwinionego z art. 86 § 1 k.w., art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z
dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 86
ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca
2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 22 kwietnia 2015 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego (PG IV KSU 374/14) na
niekorzyść obwinionego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.
z dnia 3 listopada 2014 r.,
uchyla wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku
karnym z pkt II i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi
Rejonowemu do
ponownego rozpoznania.
2
UZASADNIENIE
T. K. został obwiniony o to, że „w dniu 6 sierpnia 2014 r. około godziny 8.15
w W. na drodze publicznej ulicy W. naruszył zasady przewidziane w art. 86 § 1 i 3
k.w. oraz art. 92 § 1 k.w. w ten sposób, że kierując samochodem marki Mercedes
nie dostosował się do znaku P-4 (linia podwójna ciągła) oraz wyprzedzał inne
pojazdy na oznakowanym przejściu dla pieszych, nie zachowując należytej
ostrożności, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj.
o wykroczenie z art. 86 § 1 i 3 k.w. oraz art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1
Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i § 86 ust. 5
Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002
r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych”.
Wyrokiem nakazowym z dnia 3 listopada 2014 r., Sąd Rejonowy uznał T. K.
za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu kwalifikując go jako wykroczenia z
art. 86 § 1 k.w., art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20
czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 86 ust. 5
rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r.
w sprawie znaków i sygnałów drogowych i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw.
z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości
2.000 zł.; w pkt II na podstawie art. 86 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i § 2 k.w. orzekł
środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych
na okres 4 miesięcy; na podstawie art. 82 § 2 pkt 2 k.p.w. na poczet orzeczonego
zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył obwinionemu
okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 6 sierpnia 2014 r. do dnia 3 listopada 2014
r. (pkt III); zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 zł tytułem
kosztów postępowania, w tym kwotę 200 zł tytułem opłaty sądowej (pkt IV; k.44-
45).
Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony postępowania i uprawomocnił
się z dniem 20 listopada 2014 r. (k. 44-45).
We wniesionej na niekorzyść obwinionego T. K. kasacji od powyższego
wyroku, w części dotyczącej orzeczenia środka karnego w postaci zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 miesięcy z pkt II,
Prokurator Generalny na zasadzie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 §
3
1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił „rażące naruszenie przepisów prawa
materialnego, tj. art. 29 § 1 k.w., polegające na orzeczeniu za popełnione
wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i art. 92 § 1 k.w. środka karnego w postaci zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 miesięcy, a więc w
wymiarze poniżej dolnej granicy jego obowiązywania wyznaczonej przez ustawę na
6 miesięcy”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w tym zakresie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy
Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego.
Przepis art. 29 § 1 k.w. stanowi, iż zakaz prowadzenia pojazdów wymierza
się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Tym samym
orzeczenie przez Sąd Rejonowy powyższego zakazu na okres 4 miesięcy, a więc
krótszy od najkrótszego przewidzianego przez ustawę, stanowi rażące naruszenie
wymienionego przepisu prawa materialnego. Zaistniałe uchybienie miało istotny
wpływ na treść orzeczenia. Nie ma przy tym znaczenia, że zgodnie z art. 86 § 3
k.w. orzeczenie przewidzianego w tym przepisie środka karnego ma charakter
fakultatywny. Skoro Sąd zdecydował się na orzeczenie tego środka, co wynika
przecież z pkt II zaskarżonego wyroku, to był zobowiązany do ukształtowania
swojego rozstrzygnięcia w granicach wyznaczonych treścią art. 29 § 1 k.w.
Konsekwencją tego stanu rzeczy stała się konieczność uchylenia
zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o środku karnym (pkt II wyroku i w
następstwie tego akcesoryjnego w swej treści pkt III) i przekazania sprawy Sądowi
Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie zobowiązany do
respektowania wymagań stawianych przez prawo materialne..
Konsekwencją tego stanu rzeczy stała się konieczność uchylenia
zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o środku karnym (pkt II wyroku i w
następstwie tego akcesoryjnego w swej treści pkt III) i przekazania sprawy Sądowi
Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie zobowiązany do
respektowania wymagań stawianych przez prawo materialne.