Postanowienie SN z 22 kwietnia 2015, sygn. IV KK 37/15
Data orzeczenia
22 kwietnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
POSTANOWIENIE
Dnia 22 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r.
sprawy K. G., w przedmiocie wydania wyroku łącznego,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 września 2014 r.,
utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 lutego 2014
r.,
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego K. G. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, na wniosek K. G., wydał w dniu 20 lutego 2014 r., w sprawie
o sygn. XI K 566/13/P wyrok łączny.
Przyjmując, że był on skazany prawomocnymi wyrokami:
1. Sądu Rejonowego z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II K 284/03, za czyn
popełniony w 2001 r., zakwalifikowany z art. 284 § 2 k.k. na karę 9 miesięcy
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby
wynoszący 2 lata. Postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia 18
lipca 2006 r. sygn. II Ko 134/06 zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej
kary pozbawienia wolności;
2. Sądu Rejonowego z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt. II K 548/04, za czyn
2
popełniony w dniu 5 czerwca 2004 r., zakwalifikowany z art. 178a § 2 k.k. na karę
50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł;
3. Sądu Rejonowego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt. II K 1580/10, za
czyn popełniony w okresie od dnia 10 marca 2004 r. do dnia 31 marca 2004 r.,
zakwalifikowany z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 6 miesięcy
pozbawienia wolności;
4. Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt V K 397/12, za czyn
popełniony w dniu 20 stycznia 2005 r., zakwalifikowany z art. 286 § 1 k.k. na karę 6
miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na
okres próby wynoszący 2 lata;
5. Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II K 934/11/P, za
czyn popełniony w okresie od dnia 6 stycznia 2005 r. do dnia 19 stycznia 2005 r.,
zakwalifikowany z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 10 miesięcy
pozbawienia wolności;
I. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k. biorąc za
podstawę kary jednostkowe pozbawienia wolności z osobna wymierzone wyrokami:
Sądu Rejonowego z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II K 284/03 oraz Sądu
Rejonowego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt. 11 K 1580/10 orzekł wobec
skazanego K. G. karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;
II. na zasadzie art. 572 k.p.k. umarzył postępowanie w zakresie objęcia
wyrokiem łącznym kar z wyroków: Sądu Rejonowego z dnia 10 lutego 2005 r.,
sygn. akt. II K 548/06, Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt V K
397/12 oraz Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II K
934/11/P;
III. na zasadzie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w pkt I łącznej kary
pozbawienia wolności zaliczył skazanemu K. G. okresy kar dotychczas odbytych w
połączonych sprawach: sygn. II K 284/03 w okresie od dnia 15 września 2010 r. do
dnia 5 listopada 2010 r. oraz od dnia 9 listopada 2010 r. do dnia 19 czerwca 2011 r.
oraz sygn. II K 1580/10 w okresie od dnia 5 listopada 2010 r. do dnia 8 listopada r.
oraz od dnia 20 czerwca 2011 r. do dnia 17 grudnia 2011 r.;
IV. na zasadzie art. 576 § 1 k.p.k. w pozostałym zakresie wyroki podlegające
łączeniu pozostawił do odrębnego wykonania;
3
V. na zasadzie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 2 ust 1 pkt 4 w zw. z art. 6 Ustawy z
dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od skazanego K. G. na
rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 zł tytułem poniesionych wydatków i kwotę 300 zł
tytułem opłaty od wymierzonej kary.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, który zarzucił
błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów postępowania mającą istotny
wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 572 k.p.k. w zw. z art. 569 k.p.k.
poprzez umorzenie postępowania oraz rażącą niewspółmierność kary łącznej
wymierzonej skazanemu w pkt I zaskarżonego wyroku.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca skazanego wniósł o:
1. zmianę pkt II zaskarżonego wyroku poprzez wydanie wyroku łącznego w wyniku
połączenia wyroków Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. V K 397/12
oraz Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2012 r., sygn. II K 934/11/P i
wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania;
2. zmianę pkt I zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary
łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji,
ewentualnie o:
3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do
ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego, wyrokiem z
dnia 10 września 2014 r., sygn. IV Ka 397/14, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok
uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego Krzysztofa Gryzło.
Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania,
które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów:
art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak należytego
rozważenia przez Sąd Odwoławczy istotnych zarzutów apelacji obrońcy,
art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak wyczerpującego wskazania w
uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia na jakiej podstawie Sąd II instancji
uznał, iż kara łączna w wymiarze roku i 3 miesięcy pozbawienia jest
współmierna jako kara łączna za popełnione przez skazanego przestępstwa,
4
art. 571 k.p.k. poprzez niedostateczne uwzględnienie przy orzekaniu
opinii o zachowaniu się skazanego w okresie odbywania kary, informacji o
warunkach rodzinnych, majątkowych i co do stanu zdrowia skazanego oraz danych
o odbyciu kary z poszczególnych wyroków,
art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niedostateczne wskazanie w uzasadnieniu
zaskarżonego orzeczenia motywów, którymi kierował się Sąd I instancji w zakresie
nieuwzględnienia stanowiska skazanego dotyczącego wydania wyroku łącznego w
wyniku połączenia wyroków Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. V K
397/12 oraz Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2012 r., sygn. II K 934/11/P.
Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
rażącą niewspółmierność kary łącznej wymierzonej skazanemu przez Sąd I
instancji w pkt I wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej w rozmiarze
odpowiednio roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem kary wynikającej z
kumulacji kar orzeczonych wyrokami opisanymi w pkt 1 i 3, gdy tymczasem
postawa skazanego, właściwości i warunki osobiste świadczą o postępującej i
przynoszącej pozytywne efekty resocjalizacji skazanego, a w konsekwencji przy
orzekaniu kary łącznej Sąd winien był uwzględnić zasadę pełnej absorpcji.
Mając powyższe na uwadze obrońca wniósł o:
1. zmianę pkt II zaskarżonego wyroku poprzez wydanie wyroku łącznego w
wyniku połączenia wyroków Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt V K
397/12 oraz Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt 11 K
934/11/P i wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania;
2. zmianę pkt I zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary
łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji;
ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego K. G. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu
art. 535 § 3 k.p.k.
5
Odnosząc się do kwestii wadliwej kontroli instancyjnej zauważyć trzeba, że
skarżący pod postacią takiego zarzutu formułuje jedynie własną, subiektywną
ocenę prognozy kryminologicznej co do osoby skazanego, zamiast wykazać
błędność, tj. nielogiczność, wewnętrzną sprzeczność lub luki w rozumowaniu Sądu
odwoławczego, co dopiero mogłoby stanowić właściwą, merytoryczną podstawę
kasacji. Wobec tego, że skarżący temu obowiązkowi nie sprostał, zbędne wydaje
się czynienie szczegółowych rozważań w tym zakresie i wystarczające będzie
odesłanie do treści uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego (s. 7-9), gdzie
podkreślono, że zmiany w życiu skazanego nastąpiły niedawno i były
niewystarczające dla warunkowego zawieszenia kary łącznej, jaka mogłaby
wówczas zostać wymierzona w wyniku połączenia kar pozbawienia wolności
orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. V K 397/12 i
Sądu Rejonowego z dnia 24 października 2012 r., sygn. II K 934/11/P. Sąd
odwoławczy wskazał również, że skazany przez wiele lat ukrywał się przed
organami wymiaru sprawiedliwości, a zatem nie przestrzegał porządku prawnego i
norm społecznych. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego w
konfrontacji z zarzutami apelacji wskazuje, że Sąd ten odniósł się do zarzutów
rzeczowo i przekonująco.
Jeśli chodzi o zarzuty obrazy art. 571 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., to należy
wskazać obrońcy, że kasacja może być wniesiona od orzeczenia Sądu
odwoławczego, natomiast wskazane przepisy odnoszą się do procedowania przed
Sądem I instancji i z uwagi, iż nie były przez Sąd odwoławczy stosowne, nie mogły
zostać przez ten Sąd naruszone, a więc formułowanie takich zarzutów jest
całkowicie chybione.
Zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności kary jest natomiast
niedopuszczalny. Stawianie tego rodzaju zarzutu oraz zgłaszanie wniosków o
zmianę przez Sąd Najwyższy wyroku poprzez wydanie wyroku łącznego zgodnego
z oczekiwaniami obrońcy wskazuje na całkowite niezrozumienie przez niego
instytucji nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest kasacja. W przyszłości
obrońca powinien z nieco większą rozwagę kopiować fragmenty apelacji w celu
sporządzenia z nich kasacji.
6
Sąd Najwyższy obciążył skazanego K. G. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.