Postanowienie SN z 28 maja 2015, sygn. II KK 123/15
Data orzeczenia
28 maja 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jacek Sobczak
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.)
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r.,
sprawy K. C.
skazanego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i inne
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 4 grudnia 2014 r.,
częściowo zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 24 marca 2014 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego,
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. F. - Kancelaria
Adwokacka - kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote
osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem
wynagrodzenia za sporządzenie kasacji z urzędu.
UZASADNIENIE
K. C. wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 marca 2014 r., został
uznany winnym popełnienia czynów: I. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to została mu wymierzona
kara 1 roku pozbawienia wolności; II. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
2
o przeciwdziałaniu narkomanii i za to została mu wymierzona kara 6 miesięcy
pozbawienia wolności; III. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii i za to została mu wymierzona kara 6 miesięcy
pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzono
oskarżonemu karę łączną w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności
(pkt IV). Wyrokiem tym orzeczono o zniszczeniu dowodów rzeczowych oraz
działając na podstawie art. 45 § 1 k.p.k. orzeczono o przepadku na rzecz Skarbu
Państwa osiągniętej z przestępstwa korzyści majątkowej w kwocie 30.000 zł.
Zaliczono na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności rzeczywisty okres
pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie oraz rozstrzygnięto w przedmiocie
kosztów postępowania.
Na skutek apelacji, Sąd Okręgowy wyrokiem dnia 4 grudnia 2014 r., zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył kwotę przepadku osiągniętej przez
oskarżonego korzyści majątkowej, orzeczonej w pkt VI wyroku do 3.000 zł, w
pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Rozstrzygnięto także w
przedmiocie kosztów sądowych.
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanego
zarzucając, rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na
treść rozstrzygnięcia, tj. art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., poprzez nienależyte
rozpoznanie zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy dotyczących naruszenia
prze Sąd a quo zasady oceny dowodów i niedostatków uzasadnienia wydanego
przez ten Sąd wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do niedostrzeżenia błędów
popełnionych przez ten Sąd, co skutkowało - zakresowym – utrzymaniem go w
mocy oraz nieodniesienie się przez Sąd ad quem do zarzutów apelacyjnych
obrońcy w sposób umożliwiający zorientowanie się czym kierował się ten Sąd
uznając je za niezasadne.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w postępowaniu
odwoławczym także o zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej skazanemu.
3
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu
w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Już na wstępie dostrzec trzeba, iż przytoczona na poparcie zrzutu
argumentacja wzmacnia wrażenie o chęci wywołania przez Autora skargi przed
Sądem Najwyższym ponownej, niejako „trzecioinstancyjnej” kontroli orzeczenia
Sądu I instancji. Wywołany przez obrońcę zarzut, jako obraza przepisów prawa
procesowego, których naruszenia miał dopuścić się Sąd odwoławczy w toku
kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego, jest w rzeczywistości fortelem
nieuprawnionej polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi.
Przypomnieć skarżącemu należy, że tego typu zabiegi, zmierzające w rzeczy
samej do obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 k.p.k., były już
wielokrotnie krytykowane i negowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Postępowanie kasacyjne nie służy przeprowadzeniu ponownej kontroli orzeczenia
Sądu I instancji. Ta rola została bowiem przeznaczona Sądom odwoławczym, w
tym wypadku Sądowi Okręgowemu, który - wbrew temu co zarzuca skarżący-
wywiązał się ze swej funkcji w sposób właściwy. Rzetelnie rozpoznał i omówił
wszystkie zarzuty apelacyjne przedstawiając na kartach pisemnych motywów1)
wyroku wystarczającą i przekonywającą argumentację. Z tego uzasadnienia w
sposób zrozumiały wynika czym kierował się i z jakich powodów Sąd II instancji
odmówił słuszności zarzutom apelacyjnym.
Należy podkreślić, że wydana przez Sąd II instancji decyzja o utrzymaniu
orzeczenia Sądu I instancji w mocy, zwalniała w rzeczy samej ten Sąd z obowiązku
szczegółowego i drobiazgowego omówienia poszczególnych dowodów, jak czyni to
zwykle Sąd meriti, które legły u podstaw skazania K. C. za zarzucane mu czyny. I
choć uzasadnienie wyroku Sądu II instancji wydawać się może krótkie, niezbyt
obszerne, to jednak z całą stanowczością – wbrew wywodom skarżącego -
wartościowe i wystarczające.
Nie budzi zastrzeżeń kontrola w zakresie oceny poszczególnych dowodów
przez Sąd meriti. Jak słusznie skonstatował Sąd odwoławczy, w procesie karnym
4
nie ma gradacji wartości poszczególnych dowodów pod względem
chronologicznym. Odwołanie czy zmiana wcześniej złożonych wyjaśnień czyni
jedynie nowy dowód, jak każdy podlegający ocenie. Od oceniającego Sądu zależeć
będzie, który z nich wybierze jako ten odpowiadający prawdzie i w jaki sposób to
wykaże i uzasadni.
Sąd Rejonowy uznał za wartościowe wyjaśnienia oskarżonego złożone w
postępowaniu przygotowawczym i ponad wszelką wątpliwość wykazał, iż przyjęty
tok rozumowania i dochodzenia do prawdy jest logiczny i spójny, przez co
prawidłowy, albowiem znajduje wyraz w przywołanym i omówionym materiale
dowodowym.
Z treści zarzutów kasacyjnych, w sposób jednoznaczny odczytać można, że
skarżący nie godzi się ze skazaniem K. C. za zarzucane mu czyny w pkt I i III
wyroku. Szczególnie neguje, iż podstawą ustaleń w zakresie sprawstwa czynu (pkt
I) polegającego na handlu narkotykami mogły stać się pierwotne wyjaśnienia
samego oskarżonego wsparte zeznaniami T. G. Zapomina przy tym obrońca, iż
wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznał, iż handluje narkotykami, a jego
odbiorcami są osoby wskazane w jego telefonie (k.73, t. I), zostały zweryfikowane
poprzez analizę notatek i zapisków w tymże aparacie telefonicznym.
Nadto, co stara się wybiórczo zauważać i traktować obrońca, na tę
okoliczność zostali przesłuchani świadkowie, osoby wymienione w notatkach z
pseudonimów. Wprawdzie nikt z przesłuchiwanych nie potwierdził zakupu
amfetaminy od oskarżonego, co nie powinno dziwić w okolicznościach sprawy,
jednakże jak trafnie zauważył na str. 2 uzasadnienia Sąd odwoławczy ich
wyjaśnienia o rzekomych wierzytelnościach oskarżonego są nielogiczne,
nieuzasadnione a przez to pokrętne. Zaprezentowana przez Sąd II instancji
argumentacja w omawianym zakresie jest pełna, zgodna z zasadami logicznego
rozumowania i w pełni przekonująca. Twierdzenia zaś obrońcy polemiczne i
oderwane od dowodowego stanu sprawy.
Na uwzględnienie nie zasługują także argumenty obrońcy, w których stara
się zanegować sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z pkt III, udzielenia M. G.
środka odurzającego w postaci amfetaminy. W tym zarzucie ponownie skarżący nie
akceptuje ustaleń faktycznych, w tym oceny osobowych źródeł dowodowych, które
5
legły u podstaw jego struktury. Nie przedstawia przy tym żadnych racjonalnych
argumentów, które mogłyby potwierdzić jego wywody.
Krytyki wymaga w szczególności sposób dowodzenia przez skarżącego.
Obrońca z jednej strony przyznaje, że jedynym dowodem popełnienia przez
oskarżonego zarzucanego mu czynu były zeznania samego M. G., te z
postępowania przygotowawczego, w których przyznał, że ww. oskarżony udzielił
mu amfetaminy, negując jednocześnie, że zeznania te znalazły potwierdzenie w
relacji M. K., który przesłuchiwał tego świadka. Po czym stwierdza, że o ile
zeznania M. K., mogą w istocie potwierdzić, iż świadek M. G. zeznał na pewnym
etapie postępowania przygotowawczego, że oskarżony udzielił mu amfetaminy, to z
pewnością nie dowodzą, że tak w istocie było. Następnie wskazuje: fakt, że
świadek M. K. zeznał, iż świadek M. G. sformułował pewne twierdzenie w trakcie
przesłuchania, może jedynie dowieść, iż świadek to w istocie powiedział.
Odnosząc się do powyższego odesłać należy skarżącego do wywodów Sądu
I instancji zawartych na k. 554 uzasadnienia. Na tych stronach szczegółowo
omówiono co do jakich okoliczności zeznania M. K. zostały uwzględnione i w jakim
zakresie poświadczyły zeznania M. G. uznane za wartościowy dowód w sprawie.
Reasumując stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego,
dokonana przez Sąd odwoławczy kontrola orzeczenia Sądu I instancji była rzetelna
i wszechstronna, co czyni zarzut rażącego naruszenia przez Sąd II instancji art. 433
§ 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. nietrafnym.
Obrońca w złożonej kasacji – poza nieudolną polemiką z ustalonym stanem
faktycznym - nie przedstawił racjonalnych dowodów i argumentów, które mogłyby
skutkować podważeniem orzeczenia Sądu Okręgowego.
Złożony przez obrońcę wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy
prawnej zasługuje na uwzględnienie. Znajduje on przede wszystkim podstawę
prawną w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze
(tekst jedn.: Dz. U. z 2009 Nr 146, poz. 1188), zaś wysokość zasądzonej kwoty
wynika z § 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst
jedn.: Dz. U. z 2013 r. Nr 461).
6
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej
postanowienia.