Postanowienie SN z 2 czerwca 2015, sygn. V KK 26/15
Data orzeczenia
2 czerwca 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Henryk Gradzik
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 2 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 czerwca 2015 r.,
sprawy A. B.
skazanego z art. 280 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 23 września 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 17 kwietnia 2014 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu
adwokat J. K. Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 (czterysta
czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% VAT,
tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na
rzecz skazanego;
3. obciąża skazanego A.B. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego, w tym nieuiszczoną opłatą od kasacji w kwocie 450
(czterysta pięćdziesiąt) zł.
UZASADNIENIE
Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę Sąd Okręgowy wyrokiem
z dnia 23 września 2014r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 17 kwietnia
2014r., w ten sposób, że uznał A. B. za winnego tego, że w dniu 11 marca 2012r. w
G., działając wspólnie z G. J. i A. B., stosując przemoc fizyczną wobec W. Z.,
2
poprzez kopanie i bicie pięściami po plecach, brzuchu i głowie, zabrał mu w celu
przywłaszczenia telefon komórkowy Nokia o wartości 450 zł oraz srebrny łańcuszek
o wartości 250 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 280§1 kk i na podstawie tego
przepisu wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Obniżył do 350 zł kwotę
zasądzoną solidarnie z pozostałymi oskarżonymi na rzecz pokrzywdzonego w
uwzględnieniu powództwa cywilnego. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok.
Od prawomocnego wyroku obrońca skazanego złożyła kasację. Podniosła w
niej zarzuty rażącego naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na treść tego
wyroku, a w szczególności:
1. art. 5§2 kpk przez zaabsorbowanie do prawomocnego wyroku
rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd pierwszej instancji, dotyczącego niedającej
się usunąć wątpliwości co do tego, czy A. B. działał wspólnie i w porozumieniu z
pozostałymi oskarżonymi i dopuścił się popełnienia czynu z art. 280§1 kk;
2. prawa materialnego, a to art. 280§1 kk, polegającego na bezzasadnym
zakwalifikowaniu czynu oskarżonego A. B. z tego przepisu.
Autorka kasacji zarzuciła nadto rażącą niewspółmierność kary przez
niezastosowanie nadzwyczajnego jej złagodzenia na podstawie art. 60§1 kk w
stosunku do osoby młodocianej, mimo że przemawiają za tym względy
wychowawcze.
W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie prawomocnego wyroku Sądu
odwoławczego, a także wyroku Sądu pierwszej instancji i o uniewinnienie A. B.,
przy uznaniu skazania za oczywiście niesłuszne.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej złożył wniosek
o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył:
Nie ma podstaw do uwzględnienia kasacji w jakimkolwiek stopniu. Pierwszy
z zarzutów nie znajduje żadnego wsparcia w przesłankach rozstrzygania w
sprawie. Skarżąca utrzymuje, że Sąd odwoławczy przeszedł do porządku nad
uchybieniem obarczającym wyrok Sądu Rejonowego, polegającym na tym, iż
przypisano oskarżonemu dokonanie rozboju na osobie W. Z., mimo wątpliwości w
tym względzie, których nie udało się usunąć. Należy w związku z tym zauważyć, że
3
Sąd Rejonowy, co wynika z uzasadnienia wyroku, poczynił w sposób kategoryczny
ustalenia faktyczne, z których wynika, iż A. B. brał czynny udział w pobiciu i
ograbieniu pokrzywdzonego. Nie miał co do tego żadnych wątpliwości. A skoro tak,
to w wyroku nie tylko nie naruszono przepisu art. 5§2 kpk, ale nie było takiej
możliwości, gdyż Sąd Rejonowy w ogóle nie wskazał na wątpliwości co do
współudziału oskarżonego w popełnieniu zarzuconego czynu. Zdumiewające jest
więc wysunięcie zarzutu tej treści w kasacji, zwłaszcza że w apelacji obrońca go nie
podnosiła, a wysunęła tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W tym stanie
rzeczy zarzut obrazy art. 5§2 kpk, który miałby obarczać wyrok Sądu Okręgowego,
jawi się jako niezrozumiały i wręcz bezprzedmiotowy. Sąd ten, kontrolując wyrok
Sądu pierwszej instancji, nie zmienił ustaleń co do przebiegu zajścia, nie stwierdził,
że ma wątpliwości co do trafności przyjęcia, iż A. B. brał udział w popełnieniu
przypisanego mu czynu. Tym samym Sąd Okręgowy nie miał nawet sposobności,
by uchybić wskazanemu przepisowi przez rozstrzyganie niedających się usunąć
wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
Zarzut drugi, wskazujący na obrazę art. 280§1 kk przez zakwalifikowanie
czynu A. B. z tego przepisu jest również rażąco bezzasadny. Wszak ustalenia
faktyczne poczynione przez Sąd meriti obligowały do przyjęcia takiej kwalifikacji
prawnej. W tej sytuacji to właśnie odstąpienie od subsumcji ustaleń pod znamiona
przestępstwa z art. 280§1 kk oznaczałoby naruszenie tego przepisu. Co prawda, z
uzasadnienia kasacji wynika, że skarżąca kwestionuje trafność ustalonych w
wyroku faktów, ale zarzut błędu w ustaleniach nie należy do ustawowych podstaw
tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia i nie podlega rozpoznaniu (art. 523§1
kpk).
Ostatni z zarzutów, wytykający rażącą niewspółmierność kary wymierzonej
skazanemu nie jest zarzutem o charakterze kasacyjnym i jako taki również nie mógł
być rozpoznawany.
Z wszystkich tych względów Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście
bezzasadną (art. 535§3 kpk).
O obciążeniu skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
orzeczono na podstawie art. 636§1 kpk w zw. z art. 518 kpk, a o zasądzeniu
4
wynagrodzenia na rzecz obrońcy za sporządzenie kasacji – z mocy art. 29 ust.
ustawy z 16 maja 1982r. Prawo o adwokaturze.