sygn. II KK 157/15 25 czerwca 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 25 czerwca 2015, sygn. II KK 157/15

Data orzeczenia 25 czerwca 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 157/15
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2015r.
sprawy D. P.
skazanego z 178a§1 i 4 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 stycznia 2015r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 7 maja 2014r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.
M. Kancelaria Adwokacka kwotę 442, 80
(czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł. w tym 23% VAT
tytułem wynagrodzenia za czynności wykonane w
postępowaniu kasacyjnym jako obrońca z urzędu,
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k.,
2
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
W szczególności zauważyć należy, że:
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym
tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w
niniejszej sprawie nie miało miejsca;
- art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd
rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości
rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd;
- zarzut naruszenia art. 9§1 k.p.k. postrzegać należy w kontekście omówionego
powyżej. Sąd jest bowiem zobligowany do podejmowania czynności z urzędu w
sytuacji, gdy dostrzega taką potrzebę dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak było w
niniejszej sprawie choćby w zakresie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii
sądowo psychiatrycznej. Sądy nie dostrzegły natomiast potrzeby dalszego
uzupełniania postępowania dowodowego i przekonująco wykazały to w
uzasadnieniu swych wyroków.
Stricte kasacyjnym zarzutem jest natomiast zarzut obrazy art. 457§3 k.p.k.
Zgodzić należy się z obroną, że uzasadnienie wyroku Sądu Odwoławczego jest
wyjątkowo lakoniczne i pozostaje na granicy spełnienia wymogów ustawowych w
tym zakresie. Jednocześnie jednak zauważyć trzeba, że obrona nie zarzuca w
kasacji, aby jej apelacja nie została rozpoznana albo wadliwie rozpoznana (art.
433§2 k.p.k.), a co najistotniejsze nie wykazuje, jaki wpływ na treść skarżonego
wyroku miałoby mieć to uchybienie.
Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych
w kasacji.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
O kosztach obrony z urzędu świadczonej w postępowaniu kasacyjnym
orzeczono według norm przypisanych.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
3