sygn. V KK 152/15 30 czerwca 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 30 czerwca 2015, sygn. V KK 152/15

Data orzeczenia 30 czerwca 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 152/15
POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 czerwca 2015 r.,
sprawy S. J.,
skazanej za popełnienie przestępstwa z art.148 § 1 kk w zw. z art. 25 § 2 kk,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 stycznia 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.
z dnia 2 września 2014 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.
T. z Kancelarii Adwokackiej kwotę 738 zł
(siedemset trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, z
tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. zwolnić S. J. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., utrzymał w mocy
wyrok Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2014 r., uznając apelacje prokuratora
oraz obrońcy, za oczywiście bezzasadne. S. J. została prawomocnie skazana za
przestępstwo zakwalifikowane z art. 148 § 1 k.k., popełnione w zamiarze
ewentualnym, w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej z art. 25 § 2
2
k.k., za które wymierzono jej, stosując nadzwyczajne złagodzenie kary z art. 60 § 1
i § 6 pkt 2 k.k., karę 7 lat pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanej
wniósł obrońca i zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na
treść wyroku, a to:
a) art. 25 § 1 k.k. poprzez jego nie zastosowanie, podczas gdy
okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zgromadzonego
materiału dowodowego wynika, iż oskarżona S.J. działała w
warunkach obrony koniecznej, co skutkować powinno uniewinnieniem
oskarżonej, jako działającej w warunkach kontratypu;
b) art. 25 § 3 k.k. poprzez jego nie zastosowanie nawet przy przyjęciu
braku podstaw do zastosowania art. 25 § 1 k.k., podczas gdy
okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zgromadzonego
materiału dowodowego wynika, iż oskarżona S. J. działając w
warunkach obrony koniecznej, przekroczyła jej granice będąc pod
wpływem strachu oraz wzburzenia usprawiedliwionego
okolicznościami zamachu, co skutkować powinno uznaniem przez
sąd, iż nie podlega ona karze;
c) art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 25 § 2 w zw. z art. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k.
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz wymierzenie oskarżonej
kary (nadzwyczajnie złagodzonej ) w wysokości 7 lat pozbawienia
wolności, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy, a
zwłaszcza zgromadzonego materiału dowodowego, wynika iż Sąd I
instancji winien był odstąpić od wymierzenia kary i to nawet w sytuacji
uznania przez sąd, iż brak jest podstaw do zastosowania w
przedmiotowej sprawie art. 25 § 1 k.k. oraz art. 25 § 3 k.k.;
d) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. polegające
na dokonaniu dowolnych ustaleń i stawianie tez niepopartych
materiałem dowodowym lub sprzecznych z nim, poprzez uznanie, iż
oskarżona przekroczyła granicę obrony koniecznej;
e) rażącą surowość orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia
wolności (nadzwyczajnie złagodzonej) w wysokości 7 lat pozbawienia
3
wolności, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy, a
zwłaszcza zgromadzonego materiału dowodowego, wynika iż Sąd I
instancji winien był odstąpić od wymierzenia kary,
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej, bowiem
skazanie w przedmiotowej sprawie jest całkowicie niesłuszne lub o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie przedmiotowej sprawy do Sądu Apelacyjnego
celem ponownego rozpoznani.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji obrońcy
skazanej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanej jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art.
535 § 3 k.p.k. i jako taka została oddalona.
Analiza treści zarzutów jak i uzasadnienia kasacji jednoznacznie wskazuje,
że skarżący w dalszym ciągu, pod pozorem naruszenia prawa materialnego, stara
się podważyć dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne. W kasacji
zostały powielone zarzuty apelacyjne obrazy art. 25 § 3 k.k., art. 148 § 1 k.k. w zw.
z art. 25 § 2 w zw. z art. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k. oraz rażącej surowości orzeczonej
wobec skazanej kary, które wspólnie z pozostałymi zarzutami, sprowadzają się do
zakwestionowania dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co do
działania skazanej S. J. w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej i
wymierzenia jej kary 7 lat pozbawienia wolności. Zauważyć należy, iż obrońca w
apelacji nie kwestionował działania oskarżonej z przekroczeniem granic obrony
koniecznej, a jedynie podnosił, że oskarżona działała pod wpływem strachu
usprawiedliwionego okolicznościami i należało w związku z tym odstąpić od
wymierzenia kary, bądź orzec ją z znacznie niższej wysokości. Sąd odwoławczy
rozpoznając apelację w sposób prawidłowy rozpoznał jednak wszystkie zarzuty
czyniąc to zgodnie z przepisami art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.,
których naruszenia obrońca zresztą nie podnosi. Zauważyć należy, że
niezastosowanie art. 25 § 1 k.k. pozostaje w korelacji z ustaleniami stanu
faktycznego sprawy poczynionymi przez Sąd I instancji i zaakceptowanymi w toku
kontroli instancyjnej. Sąd odwoławczy w pełni zaakceptował również ustalenia
faktyczne wskazujące na to, że nie było podstaw do przyjęcia, iż oskarżona działała
4
pod wpływem strachu usprawiedliwionego okolicznościami (art. 25 § 3 k.k.), a
okoliczności sprawy nie dawały podstaw do odstąpienia od wymiaru kary. Skoro
zatem Sądy przyjęły, że S. J. działała w ramach obrony koniecznej przekraczając
jej granice (art. 25 § 2 k.k.), to obecnie bezprzedmiotowe pozostają wszelkie
dywagacje dotyczące wymiaru kary orzeczonej skazanej zresztą z nadzwyczajnym
złagodzeniem,
Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. T. kwotę 738
zł, w tym 23 % VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji
na mocy art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za
czynności adwokackie... (Dz.U.2002, nr 163, poz. 1348) oraz zwolnił skazaną S. J.
od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postepowania kasacyjnego
w oparciu o przepis art. 624 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisu
prawa wskazanego w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej
postanowienia.