Postanowienie SN z 25 sierpnia 2015, sygn. III KK 61/15
Data orzeczenia
25 sierpnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 25 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie D. K.
skazanego z art. 207 § 1 k.k., art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 25 sierpnia 2015 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 20 października 2014 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w H.
z dnia 28 maja 2014 r.,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. J. Kancelaria
Adwokacka 664,20 zł (sześćset siedemdziesiąt cztery złote
dwadzieścia groszy ) w tym 23 % podatku VAT t.j. 124,20 zł (sto
dwadzieścia cztery złote dwadzieścia groszy) za sporządzenie i
wniesienie kasacji przez obrońcę z urzędu,
3. zwolnić skazanego D. K. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Z., wyrokiem z dnia 20 października 2014 r. utrzymał w
mocy wyrok Sądu Rejonowego w H. z dnia 28 maja 2014 r., którym D. K. skazany
został za czyny zakwalifikowane z art. 207 § 1 k.k. oraz art. 197 § 1 k.k. w zw. z art.
2
12 k.k., na podstawie art. 207 § 1 k.k. oraz art. 197 § 1 k.k. na karę łączną pięciu lat
pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego mające
istotny wpływ na treść orzeczenia - konkretnie zaś zasady bezstronności, zasady
domniemania niewinności, zasady „in dubio pro reo", jak również zasady
swobodnej oceny dowodów /art. 4, 5 § 1 i 2 i art.7 k.p.k./ poprzez takie
ukształtowanie ocen zarzutów zawartych w p - kcie I aktu oskarżenia,
zakwalifikowanych z art. 207 § 1 k.k., które prowadziły do stwierdzenia, że
oskarżony jest winny znęcania się psychicznego fizycznego nad konkubiną B. P.
oraz małoletnimi dziećmi D. K., D. K. i D. K.
Powyższe naruszenie zasad prawa procesowego doprowadziło do uznania
winnym oskarżonego popełnienia czynów zawartych w p - kcie II i III aktu
oskarżenia zakwalifikowanych z art. 197 § 1 k.k., polegających na wielokrotnym
doprowadzeniu przemocą konkubiny B. P. do obcowania płciowego.
Obrona reprezentuje pogląd, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy
w sprawie przy przestrzeganiu wyżej wskazanych zasad winien doprowadzić sąd
odwoławczy /zresztą wcześniej także sąd I - szej instancji/ do uniewinnienia
oskarżonego od zarzucanych mu czynów”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu
instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego jest, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., oczywiście
bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast D. K. został, na podstawie art.
624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., wobec jego aktualnej sytuacji majątkowej i
ograniczonych możliwości zarobkowych, zwolniony od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie
kasacji przez obrońcę z urzędu uzasadniało zasądzenie na jego rzecz
wynagrodzenia z tego tytułu, według przedstawionego spisu kosztów.
Natomiast jeżeli chodzi o podniesione w tej kasacji zarzuty i jej uzasadnienie, to,
w pierwszej kolejności, zauważyć należy, że stanowią one prawie dosłowne
3
powtórzenie zarzutów i uzasadnienia apelacji tego samego obrońcy. Autor kasacji
zrezygnował tylko ze sformułowania wprost zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych,
to, w istocie, zarzut taki został podniesiony w związku z pozostałymi zarzutami kasacji i
w jej uzasadnieniu. Zarzuty takie mogłyby zostać podniesione w kasacji w kontekście
naruszenia przepisów postępowania, gdyby Sąd odwoławczy w tej sprawie nie odniósł
się w ogóle do takich zarzutów apelacji lub odniósł się do nich w sposób
niewystarczający i nieprzekonujący, czym naruszyłby przepisy art. 433 § 2 k.p.k. i art.
457 § 3 k.p.k.
Tymczasem, zapoznanie się z uzasadnieniem wyroku Sądu Okręgowego w tej
sprawie, uzasadnieniem wyroku Sądu pierwszej instancji i dowodami
przeprowadzonymi w tej sprawie przez ten ostatni Sąd, prowadzi do wniosku, że Sąd
Okręgowy, w uzasadnieniu swego orzeczenia, odniósł się do wszystkich zarzutów
apelacji obrońcy w sposób pełny i przekonujący, nie ograniczając się do podzielenia
stanowiska Sądu pierwszej instancji, lecz przedstawił pełną argumentację pozwalającą
to stanowisko podzielić, zwłaszcza jeżeli chodzi o ustalenia faktyczne i ocenę
dowodów.
Co oczywiste, także w kontekście konsekwentnego orzecznictwa Sądu
Najwyższego, zarzut naruszenia przepisu art. 4 k.p.k. nie może być samodzielną
podstawą kasacji, bez wskazania innych przepisów postępowania, które zostały
naruszone. Z kolei, wobec tego, że Sąd Okręgowy nie przeprowadzał dowodów we
własnym zakresie i nie dokonywał odmiennych ustaleń, to zarzut kasacji naruszenia
przez Sąd odwoławczy przepisów art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. jest wręcz
bezprzedmiotowy.
Zapoznanie się z uzasadnieniem wyroku Sądu Okręgowego prowadzi do
wniosku, że Sąd ten, nie mając, w zasadzie, takiego obowiązku, dokonał we własnym
zakresie, podzielając stanowisko Sądu Rejonowego, oceny wszystkich
przeprowadzonych przez ten ostatni Sąd dowodów, wskazując przekonująco na
poprawność ustaleń faktycznych i oceny prawnej tego Sądu.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.