Postanowienie SN z 26 sierpnia 2015, sygn. IV KK 122/15
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
oskarżony
pokrzywdzony
biegły
oskarżyciel posiłkowy
prokurator
Data orzeczenia
26 sierpnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Barbara Skoczkowska
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 26 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r.
w sprawie M. B.,
oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.
kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego D. M.,
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 7 listopada 2014 r.
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 18 czerwca 2014 r.
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
oskarżyciela posiłkowego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w K., utrzymał w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 czerwca 2014 r., którym M. B. został
uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 177 § 1 k.k.
Powyższy wyrok Sądu odwoławczego zaskarżyła kasacją na niekorzyść
oskarżonego pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego D. M. zarzucając:
„naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
2
• art. 4 k.p.k. nakazującego organom prowadzącym postępowanie karne
badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na
niekorzyść oskarżonego,
• art. 433 § 2 k.p.k. i art 457 § 3 k.p.k., zgodnie z którymi Sąd odwoławczy,
jako Sąd kontrolujący przede wszystkim prawidłowość orzekania Sądu pierwszej
instancji, zobligowany jest rozważyć wszystkie zarzuty oraz wnioski sformułowane
w środku odwoławczym i, o ile utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie, powinien
wykazać, dlaczego zarzuty skarżącego ocenił jako nietrafne, co jednak w niniejszej
sprawie potraktowane zostało bardzo ogólnikowo,
• art. 167 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez niepodjęcie przez Sąd próby
ustalenia, a następnie przesłuchania w charakterze świadka pasażera
podróżującego wraz ze świadkiem A. O., zwłaszcza wobec zmiany przez niego
zeznań,
• art. 201 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii Zakładu Badania
Wypadków Drogowych Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. na okoliczność
rekonstrukcji przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia, podczas gdy z
jedynej nie zakwestionowanej przez Sąd opinii biegłego W. K. wynika, iż na
podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest on w stanie
zrekonstruować przebiegu wypadku”.
W konkluzji kasacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K.
wniósł o uznanie kasacji za niezasadną i jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego D. M. jest oczywiście
bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. i jako taka została oddalona.
Na wstępie należy przede wszystkim wskazać na błędnie sformułowane
zarzuty kasacji, które bądź są skierowane bezpośrednio do orzeczenia Sądu I
instancji, bądź nie zostało wskazane, na czym naruszenie przepisów miałoby w
istocie polegać. Aby mówić o naruszeniu zasady obiektywizmu z art. 4 k.p.k.,
konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa, którego obraza dopiero
może doprowadzić do naruszenia tej zasady, co w kasacji nie zostało wykazane.
3
Zarzuty naruszenia art. 167 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k.
nie mogą być skuteczne na etapie postępowania kasacyjnego, skoro w niniejszej
sprawie Sąd odwoławczy nie przeprowadzał jakiegokolwiek postępowania
dowodowego, a jedynie utrzymał w mocy orzeczenie Sądu I instancji. Są one
natomiast powieleniem zarzutów podnoszonych uprzednio przez skarżącą w jej
apelacji, w której podejmowała próbę przede wszystkim podważenia ustaleń
faktycznych, a które zostały rozpoznane w sposób prawidłowy przez Sąd
odwoławczy. Domaganie się po raz kolejny uchylenia wyroku z powodu niepodjęcie
przez Sąd próby ustalenia danych personalnych, a następnie przesłuchania w
charakterze świadka pasażera podróżującego wraz ze świadkiem A. O. jest
całkowicie bezzasadne. Świadek ten potwierdził na rozprawie złożone przez siebie
zeznania, które finalnie, w zestawieniu z innymi dowodami, stanowiły podstawę dla
dokonywania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Zgromadzony materiał
dowodowy został słusznie uznany za kompletny i niewymagający uzupełnienia.
Sąd II instancji odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 201 k.p.k.
poprzez niedopuszczenie przez Sąd I instancji dowodu z opinii Zakładu Badania
Wypadków Drogowych Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. na okoliczność
rekonstrukcji przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia. Należy zauważyć, iż
Sąd I instancji skrupulatnie przeanalizował przeprowadzone w sprawie dowody z
opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych uwzględniając
stanowiska biegłych W. K. i częściowo M. W. W sprawie nie zachodziła
konieczność powoływania kolejnego biegłego, jako że nie powstały po stronie sądu
wątpliwości, które uzasadniałyby dalsze procedowanie w tym kierunku. Sąd
Rejonowy jednoznacznie rozstrzygnął, którą wersją zdarzenia, pokrzywdzonego
czy też oskarżonego, uznał za wiarygodną i dlaczego, a nadto na jakich dowodach
oparł swoje przekonanie. Sąd odwoławczy w pełni zaakceptował przyjęcie, iż to
pokrzywdzony, który przekroczył dozwoloną prędkość, w sposób nieprawidłowy
podjął manewr wyprzedzania skręcającego w lewo samochodu marki Honda Civic,
którym kierował oskarżony, a który nie naruszył jakiejkolwiek zasady ruchu
drogowego. W kasacji pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego podejmuje ponownie
polemikę z ustaleniami faktycznymi w zakresie zachowania się uczestników ruchu
4
drogowego, który to zabieg jest, na etapie postępowania kasacyjnego,
niedopuszczalny.
Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 433 § 2
k.p.k. i art 457 § 3 k.p.k. Uzasadnienie orzeczenia tego Sądu w sposób prawidłowy
odnosi się do wszystkich zarzutów apelacji i zawiera analizę poszczególnych
dowodów jak choćby wyjaśnień oskarżonego, czy też zeznań świadków, w tym
pokrzywdzonego D. M. oraz A. O. i Ł. P. Rozważając ten zarzut trudno jest
przedstawić szerszą argumentację, skoro skarżąca nie wskazuje na czym miałaby
polegać obraza tych przepisów, do którego konkretnie zarzutu Sąd odwoławczy się
nie odniósł, a do którego zarzutu odniósł się zbyt lakoniczny, skoro w tym zakresie
odsyła ona do wniesionej uprzednio apelacji stwierdzając, iż z uwagi na jej
obszerność, nie będzie powtarzać zarzutów apelacyjnych w kasacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.. Uzasadnienie orzeczenia tego Sądu w sposób prawidłowy
odnosi się do wszystkich zarzutów apelacji i zawiera analizę poszczególnych
dowodów jak choćby wyjaśnień oskarżonego, czy też zeznań świadków, w tym
pokrzywdzonego D. M. oraz A. O. i Ł. P. Rozważając ten zarzut trudno jest
przedstawić szerszą argumentację, skoro skarżąca nie wskazuje na czym miałaby
polegać obraza tych przepisów, do którego konkretnie zarzutu Sąd odwoławczy się
nie odniósł, a do którego zarzutu odniósł się zbyt lakoniczny, skoro w tym zakresie
odsyła ona do wniesionej uprzednio apelacji stwierdzając, iż z uwagi na jej
obszerność, nie będzie powtarzać zarzutów apelacyjnych w kasacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.