Postanowienie SN z 17 września 2015, sygn. III KK 288/15
Data orzeczenia
17 września 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Michał Laskowski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
POSTANOWIENIE
Dnia 17 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 września 2015 r.
sprawy R. J., J. C. i M. C.,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanych od wyroku
Sądu Apelacyjnego z dnia 30 stycznia 2015 roku,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G.z dnia 12 sierpnia 2013 roku,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne,
2. obciążyć skazanych […] kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego w częściach równych.
UZASADNIENIE
R. J., J. C. i M. C. stanęli pod zarzutem szeregu czynów stanowiących
przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 sierpnia 2013 roku, M. C.
uznano za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów stanowiących
przestępstwa: z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w brzmieniu
obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 roku, w zw. z art. 12 k.k. i za to skazano go
na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę 80 stawek dziennych grzywny,
ustalając stawkę dzienną na kwotę 100 złotych, oraz przestępstwo z art. 56 ust 3
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9
grudnia 2011 roku w zw. z art. 12 k.k. i za to skazano oskarżonego na karę 4 lat
pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę
dzienną na kwotę 100 złotych. W miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności
2
wymierzono mu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 120
stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na 100 złotych.
Tymże wyrokiem uznano J. C. za winnego popełnienia czynów z art. 258 § 1
k.k. oraz z art. 55 ust 3 w zb. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65
§ 1 kk, i za to skazano oskarżonego na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz karę
130 stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 100 złotych. W
miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzono mu karę łączną 4 lat
i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Tymże wyrokiem uznano R. J. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56
ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9
grudnia 2011 roku, w zw. z art. 12 kk i za to skazano oskarżonego na karę 3 lat i 6
miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając
stawkę dzienną na kwotę 100 złotych.
Skazani wnieśli apelację od wyroku Sądu Okręgowego, a po jej rozpoznaniu
wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015 roku, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok w części dotyczącej M. C., uznając apelację obrońcy
oskarżonego za oczywiście bezzasadną. W odniesieniu do J. C. Sąd Apelacyjny
uniewinnił J. C. od zarzutu popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. Ponadto w
odniesieniu do J. C. i R. J. Sąd Apelacyjny wyeliminował z opisu przypisanych im
czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zwrot: „działając w strukturach
zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu przywóz z Holandii przez
Niemcy do Polski znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany”, a
tym samym z kwalifikacji prawnej oraz z podstaw wymiaru kary, wyeliminował art.
65 § 1 kk. Sąd Apelacyjny obniżył także orzeczoną względem J. C. i R. J. karę
pozbawienia wolności do 3 lat, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok
w mocy.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego kasacje wnieśli obrońcy skazanych. Obrońca
M. C. zarzucił rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia, a mianowicie: art. 453 § 2 k.p.k. przez zaniechanie wszechstronnego
rozważenia zarzutów obrońcy skazanego M. C. zawartych w apelacji, a to:
a. naruszenia przepisów art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k. oraz
3
art. 7 k.p.k., wynikającego z oparcia orzeczenia o winie skazanego tylko na
dowodach obciążających go i pominięcia dowodów dla niego korzystnych, bez
rozpatrzenia całości zebranego materiału dowodowego z naruszeniem zasady
swobodnej oceny dowodów, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska,
b. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający
istotny wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że skazany dopuścił się
popełnienia przypisanych mu czynów, pomimo poważnych wątpliwości w tym
względzie wynikających z wyjaśnień skazanego, oraz z zeznań odnośnych
świadków, a to K. G. i M. P., przy uznaniu, że zeznania te w pełni zasługują na
wiarę, podczas gdy ich wiarygodność budzi uzasadnione wątpliwości.
W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu
Apelacyjnego i przekazanie sprawy M. C. temu Sądowi do ponownego
rozpoznania.
Obrońca J. C. zarzucił w kasacji rażącą obrazę przepisu postępowania, która
mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia tj. art. 439 § 1
pkt. 10 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 k.p.k. polegającą na
pozbawieniu prawa do obrony poprzez dopuszczenie do zastępowania się przez
obrońców skazanego J. C. i skazanego M. C. mimo, że ich interesy pozostawały w
sprzeczności.
W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu celem ponownego rozpoznania.
Obrońca R. J. z. w kasacji rażące naruszenie prawa:
a) art. 169 § 1 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. i art. 170 § 2 k.p.k., w
zw. z art. 458 k.p.k., polegające na oddaleniu wniosków dowodowych obrony
zawartych w apelacji, wobec stwierdzenia, że obrońca nie wykazał konkretnych
okoliczności, jakie mają zostać udowodnione poprzez przeprowadzenie tych
dowodów, zaś przebieg przesłuchania K. G. w dniu 15.03.2007 r. odzwierciedla
sporządzony z tej czynności protokół, do którego treści strony nie wniosły
zastrzeżeń, podczas gdy oddalenie wniosku dowodowego nie może nastąpić z
powodu nie spełnienia przez wniosek dowodowy wszystkich wymogów formalnych,
obowiązkiem Sądu odwoławczego było wszczęcie czynności naprawczych, celem
umożliwienia nadania biegu wnioskowi dowodowemu, co do meritum, zaś
4
oddalenie wniosku dowodowego nie może nastąpić tylko na podstawie, że
dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza
udowodnić i trudno uznać, aby okoliczności pozyskania jedynego dowodu
obciążającego skazanego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a fakt
złożenia wniosku w apelacji, a dodatkowo odroczenie rozpoznania sprawy
apelacyjnej sprzeciwia się uznaniu, że wniosek dowodowy w sposób oczywisty
zmierza do przedłużenia postępowania
b) rażące naruszenie prawa - art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nie
wykazaniu w sposób należyty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czym kierował
się Sąd odwoławczy uznając za niezasadny zarzut apelacji obrońcy, że R. J. nie
miał świadomości zawartości przekazywanych przez niego K. G. lub odbieranych
od niego przesyłek, co doprowadziło do prawomocnego przypisania skazanemu
czynów bez udowodnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.
Podnosząc wskazane wyżej zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie wyroku w
pkt 1.6, II i IVco do osoby R.J. oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 12 sierpnia 2013 r. w części dotyczącej punktów XXX, XXXI, XXXII oraz LVI i
uniewinnienie oskarżonego, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie
1.6 , II i IV oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu.
W pisemnej odpowiedzi na kasacje, prokurator wniósł o oddalenie
wszystkich trzech kasacji jako oczywiście bezzasadnych.
Sad Najwyższy zważył co następuje.
Kasacje obrońców okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym.
Jeśli chodzi o kasację obrońcy skazanego M. C., zarzuty nierzetelnej kontroli
odwoławczej, okazały się całkowicie chybione. Kwestie podnoszone w treści
apelacji zostały rzetelnie, szczegółowo, przy wsparciu argumentacją osadzoną w
konkretnych realiach sprawy, rozważone przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu
wyroku. Zarzut dotyczący naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k.
oraz art. 7 k.p.k., został poddany analizie na s. 76-77 uzasadnienia wyroku SA, zaś
zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych i wadliwej oceny dowodów z
zeznań świadków K. G. i M. P. został rozważony na s. 77-79 uzasadnienia tego
wyroku. Poziom szczegółowości tych rozważań nie budzi zastrzeżeń, są one
5
konkretne i przekonujące. Konkludując, dokonana w sprawie kontrola odwoławcza
była rzetelna, w pełni zgodna z przepisami art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k.
Bezzasadny okazał się też zarzut podniesiony w kasacji obrońcy skazanego
J. C. Przede wszystkim należy zauważyć, że zarzut ten jest powtórzeniem zarzutu
podniesionego w apelacji obrońcy, a dotyczącego postępowania Sądu I instancji.
Skarżącemu wypada przypomnieć, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym
kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne
jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed
sądem I instancji. Co najważniejsze, zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt. 10 k.p.k. w
zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 k.p.k. został bardzo rzetelnie, szczegółowo
rozważony na s. 46-47 uzasadnienia wyroku SA, gdzie trafnie wskazano, że wbrew
twierdzeniom obrońcy wyjaśnienia składane przez skazanego J. C. i skazanego M.
C. nie były dla nich nawzajem obciążające i brak było podstaw do przyjęcia, że
zachodzi sprzeczność interesów w rozumieniu art. 85 k.p.k.
Oczywiście bezzasadna okazała się także kasacja obrońcy skazanego R. J.
Warto zauważyć, że to na stronie wnoszącej o przeprowadzenie dowodu ciąży
konieczność uprawdopodobnienia okoliczności, od których zależy jego
dopuszczenie, czy w tym wypadku przydatności danego środka dowodowego dla
rozstrzygnięcia w sprawie. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny, obrońca nie wskazał
jakie to okoliczności, istotne dla rozstrzygnięcia, miałyby być udowodnione, w
szczególności jak wynik owego dowodu miałby się mieć do oceny wiarygodności
protokołu przesłuchania K. G. w dniu 15.03.2007, zwłaszcza w sytuacji, gdy do
treści protokołu nie zgłoszono zastrzeżeń. W takim stanie rzeczy, decyzję Sądu
Apelacyjnego o oddaleniu wniosku dowodowego należy uznać za trafną, nie
uchybiającą przepisom prawa procesowego wskazanym w zarzucie pkt a) kasacji
obrońcy skazanego R. J.
Całkowicie chybiony jest też zarzut pkt b) omawianej kasacji. Na s. 72-73
uzasadnienia wyroku SA wskazane są powody, dla których Sąd ten nie uwzględnił
zarzutu dotyczącego rzekomej nieświadomości R. J. co do zawartości
przekazywanych lub odbieranych przezeń przesyłek. Zawarta tam argumentacja
Sądu Apelacyjnego, wskazująca na zasady doświadczenia życiowego, zwłaszcza w
kontekście wielokrotności tego rodzaju zachowań R. J., a także okoliczności
6
przekazywania tych przesyłek, tj. wcześniejsze spotkania w celu uzgodnienia czasu
i miejsca ich przekazania czy też unikanie ustalania tego rodzaju szczegółów przez
telefon. W ocenie Sądu Najwyższego argumentacja wskazująca na bezzasadność
tego zarzutu apelacji jest w pełni przekonująca i – co najważniejsze – adekwatna
do wymogów art. 457 § 3 k.p.k.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
kc