sygn. II KK 228/15 25 września 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 25 września 2015, sygn. II KK 228/15

Data orzeczenia 25 września 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Michał Laskowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 228/15
POSTANOWIENIE
Dnia 25 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2015 r.,
sprawy M. R.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 13 stycznia 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.
z dnia 15 lipca 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego M. R. kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego
UZASADNIENIE
Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w W.
Wydział Kamy Odwoławczy, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę
oskarżonego M. R., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 lipca
2013 r., którym M. R. został uznany za winnego popełnienia 20 czynów
zabronionych z art. 279 § 1 k.k., i za to, na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. z
art. 91 § 1 k.k., wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności.
Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego wniósł kasację obrońca
oskarżonego M. R.
W kasacji obrońca zarzucił:
1) rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ
na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. w zw. z art. art. 438
2
pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 91 § 1 kk, przez akceptację przez Sąd Okręgowy przyjętej
przez Sąd Rejonowy błędnej kwalifikacji prawnej przypisanego M. R. czynu I, który
został zaliczony przez Sąd I instancji do ciągu przestępstw na podstawie art. 91 § 1
k.k., podczas gdy czyn ten powinien być zakwalifikowany jako odrębne
przestępstwo i wymierzona winna być za niego odrębna kara;
2) rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ
na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458
k.p.k., przez akceptację przez Sąd Okręgowy dokonanej przez Sąd Rejonowy
błędnej, tj. dowolnej oceny dowodów, wskutek czego przyjęto kwalifikację prawną
czynów V i XIII jako kradzieży z włamaniem z art. 279 § 1 k.k., w sytuacji gdy
zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż w zakresie w/w czynów doszło, w
odniesieniu do czynu nr V do kradzieży z art. 119 § 1 k.w., a to w zw. z art. 4 § 1
k.k. w zw. z art. 2 § 1 k.w., a w odniesieniu do czynu XIII do kradzieży z art. 278 § 1
k.k.;
3) rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ
na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 53 § 2 k.k. w zw. z art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.,
poprzez:
- akceptację przez Sąd Okręgowy dokonanej przez Sąd Rejonowy
błędnej, tj. dowolnej oceny rozmiarów szkód wyrządzonych każdemu z
pokrzywdzonych przestępstwami przypisanymi M. R., wskazując „za każdym
razem” na ogromne straty spowodowane przez skazanego w sytuacji, gdy szkody
tylko przy niektórych czynach przekraczały kwotę 10 000 zł,
- akceptację przez Sąd Okręgowy dokonanej przez Sąd Rejonowy
błędnej, tj. dowolnej oceny okoliczności mających wpływ na wymiar kary.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie w całości wyroków
Sądów I i II instancji i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego i
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sad Najwyższy zważył co następuje.
Zacząć należy od stwierdzenia, że zarzut w pkt 1) kasacji w razie jego
3
uwzględnienia prowadziłby do wymierzenia za czyn z pkt I wyroku osobnej kary, co
oznaczałoby pogorszenie sytuacji skazanego. Z tego względu zarzut ten, jako
sprzeczny z nakazem podejmowania przez obrońcę czynności wyłącznie na
korzyść skazanego (art. 86 k.p.k.), nie może być skuteczny.
Oczywiście bezzasadny okazał się zarzut w pkt 2 kasacji. Przede wszystkim
zarzut ten jest niejasny, zdaje się bowiem podważać zarówno ustalenia faktyczne
poczynione w odniesieniu do czynów z pkt V i XIII wyroku, jak i przyjętą tam
kwalifikację prawną. Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego
polega na wadliwym jego zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu
opartym na trafnych ustaleniach faktycznych. Tylko wówczas, gdy
niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza
się do niewłaściwej subsumcji, można mówić o obrazie prawa materialnego.
Skarżący popadł zatem w sprzeczność, gdy formułując zarzut błędu w ustaleniach
faktycznych, równocześnie postawił wyrokowi zarzut obrazy prawa materialnego,
który aktualizuje się przecież dopiero, gdy ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę
zaskarżonego orzeczenia nie są kwestionowane. Jeżeli – zdaniem skarżącego –
Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i do tak ustalonego stanu faktycznego
nie zastosował odpowiednich przepisów, które – przy wymaganych i uznawanych
przez skarżącego za prawidłowe ustaleniach – miałyby zastosowanie, to zarzut
obrazy prawa materialnego jest bezpodstawny.
Tymczasem zarzut sprowadzający się do błędu w ustaleniach faktycznych,
co należy podnieść, jest w kasacji niedopuszczalny jako, że został zdeterminowany
wynikiem przeprowadzonej kontroli i wydaniem rozstrzygnięcia utrzymującego w
mocy wyrok Sądu I instancji. Na marginesie należy zauważyć – za trafnymi
uwagami prokuratora zawartymi w odpowiedzi na kasację – że w przypadku czynu
V nastąpiło wyważenie drzwi balkonowych i następnie wejście do wnętrza
pomieszczenia. W przypadku czynu XIII nastąpiło przedostanie się sprawcy do
wnętrza pomieszczenia, po uprzednim otwarciu okna przez uchylony lufcik. W obu
wypadkach nie można mieć wątpliwości, że kradzież nastąpiła skutkiem pokonania
fizycznej przeszkody utrudniającej dostęp do wnętrza pomieszczenia, a zatem w
pełni trafna jest kwalifikacja z art. 279 § 1 k.k.
Jeśli chodzi o zarzut z pkt 3 kasacji, to pierwsza jego część jest nierzetelna.
4
Sąd Rejonowy wskazał w uzasadnieniu wyroku (s. 39) na spowodowanie przez
sprawcę „niemalże za każdym razem” ogromnych strat w majątku pokrzywdzonych,
a nie – jak twierdzi autor kasacji – „za każdym razem”. Taka ocena Sądu
Rejonowego w pełni odpowiada realiom sprawy. Jeśli zaś chodzi o zarzut
zaakceptowania przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny okoliczności mających wpływ
na wymiar kary, jest on całkowicie chybiony. Sąd Odwoławczy w obszernych
rozważaniach pisemnego uzasadnienia wyroku szczegółowo wskazał powody, dla
których kara wymierzona przez Sąd Rejonowy nie mogła być złagodzona, a
rozważania te są wręcz wzorcowe, jeśli chodzi o stopień wnikliwości i rzetelność
analiz.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
kc