Wyrok z 19 listopada 2015, sygn. II AKa 186/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 listopada 2015 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:	SSA Andrzej Olszewski
Sędziowie:	SA Andrzej Wiśniewski (spr.) SO del. do SA Maciej Kawałko
Protokolant:	sekr. sądowy Karolina Pajewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy

S. Ł.

z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Koszalinie

z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II K 44/15

I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. T. kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III.  zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze.

Maciej Kawałko Andrzej Olszewski Andrzej Wiśniewski

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Koszalinie rozpoznawał sprawę S. Ł. o wydanie wyroku łącznego odnośnie prawomocnych skazań wyrokami:

I.  Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 14 grudnia 2009 roku w sprawie sygn. akt II K 113/08 za czyn z art.207§2 k.k. w zb. z art.156§3 k.k. przy zast. art.11§2 k.k., popełniony w okresie od lutego 2008 roku do 7 maja 2008 roku, na karę 10 lat pozbawienia wolności,

- na podstawie art.63§1kk na poczet orzeczonej wobec skazanego kary pozbawienia wolności zaliczono mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 8 maja 2008r.,

- zasądzono od skazanego na rzecz G. L. 10.000zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią matki B. L.,

- orzeczono o kosztach postępowania;

II.  Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z dnia 22 października 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 1263/12 za czyn z art.155 k.k. popełniony w dniu 12 maja 2007 roku na karę 3 lat pozbawienia wolności,

- orzeczono o kosztach postępowania.

Sąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem łącznym z dnia 3 września 2015r.:

1.  na podstawie art.85 k.k. w zw. z art.86§1 k.k. w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej Ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art.19 ust. 1 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego S. Ł. wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 14 grudnia 2009 roku w sprawie sygn. akt II K 113/08 i wyrokiem Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z dnia 22 października 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 1263/12 i wymierzył mu karę łączną 12 lat pozbawienia wolności;

2.  początek wykonywania kary łącznej ustalił na dzień faktycznego jej odbywania;

3.  na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu okresy: od 12 maja 2007 roku do dnia 14 maja 2007 roku oraz od dnia 8 maja 2008 roku do dnia 3 września 2015 roku;

4.  pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach objętych karą łączną pozostawił do odrębnego wykonania,

5.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. T. kwotę 147,60 złotych, w tym podatek VAT, tytułem wykonanej, a nieopłaconej obrony z urzędu oraz zwolnił skazanego w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

- naruszenie art. 85 §1 k.k. i art. 86 §1 k.k. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie zasady asperacji przy wymiarze kary łącznej podczas gdy okoliczności sprawy przemawiają za zastosowaniem zasady absorpcji,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania zasady absorpcji kary pozbawienia wolności przy wydawaniu wyroku łącznego.

Mająca na uwadze powyższe obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stosowne obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności do poziomu najwyższej kary podlegającej łączeniu (zasada absorpcji), tj. 10 lat pozbawienia wolności lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie przedmiotowej sprawy do Sądu Rejonowego celem ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy skazanego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż od 1978r. w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że nie może jednocześnie dojść do zaistnienia błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego, jak to podnosi skarżący, bo „obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu” (wyrok Sądu Najwyższego z 21 czerwca 1978r., I KR 124/78), natomiast „nie ma obrazy prawa materialnego, jeżeli wada orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę” (wyrok Sądu Najwyższego z 2 sierpnia 1978r., I KR 155/78, OSNKW 1979/12/233).

W niniejszej sprawie Sąd miał do czynienia z prostą sytuacją łączenia dwóch kar, które powodowały, iż kara łączna musiała zostać wymierzona w granicach od 10 do 13 lat pozbawienia wolności. Sąd I instancji wymierzając karę łączną 12 lat pozbawienia wolności, a zatem w granicach ustawowych, wskazał dlaczego nie zastosował absorpcji i nie dopuścił się obrazy prawa materialnego. Za prawidłowością ustaleń faktycznych i ocen Sądu przemawia zarówno roczny okres przerwy między obydwoma przestępstwami, różne osoby pokrzywdzone, jak również tożsame w obu przypadkach przekraczanie granic znęcania i godzenie w życie osób bliskich. W ocenie Sądu odwoławczego argumenty te są trafne i nie można na gruncie obu skazań wywieźć, iż pełna absorpcja odda związek przedmiotowo-podmiotowy, jaki zaistniał między obydwoma czynami. Wręcz przeciwnie, związek ten jest dość luźny i złagodzenie kary łącznej o rok w stosunku do sumy kar wymierzonych jest wystarczające dla oddania tego związku.

Nie jest też przekonujący argument skarżącego, jakoby resocjalizacja skazanego przemawiała za złagodzeniem mu kary. Wręcz przeciwnie, brak jakiejkolwiek refleksji nad swoim zachowaniem, bezkrytyczność do popełnionych czynów, zaprzestanie terapii antyalkoholowej, rezygnacja z programu dla sprawców przemocy w rodzinie i ledwie prawidłowe zachowanie w zakładzie karnym, umacniają w przekonaniu, iż wymierzona kara łączna jest prawidłowa.

Dlatego, uznając, że zarzuty i wnioski obrońcy skazanego są nieprzekonujące, a brak podstaw do wyjścia poza granice zaskarżenia z urzędu, na podstawie art. 437 §1 k.p.k. Sąd Apelacyjny w Szczecinie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok łączny Sądu Okręgowego w Koszalinie.

Sąd rozstrzygnął o wynagrodzeniu obrońcy oskarżonego na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., § 2 ust. 3, § 14 ust. 5, § 19 pkt 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461).

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art. 624 §1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), uznając za zasadne zwolnienie skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, gdyż skazany nie posiada środków majątkowych, a w perspektywie ma do odbycia długotrwałą karę łączną pozbawienia wolności.