Postanowienie SN z 25 października 2012, sygn. I CNP 24/12
Data orzeczenia
25 października 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi Centrum Biurowego Spółki z o.o. o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego
w W. z dnia 30 listopada 2011 r., wydanego
w sprawie z wniosku Centrum Biurowego Spółki z o.o.
przy uczestnictwie U. sp. z o.o. i A. Spółki jawnej w likwidacji
o wypłacenie z depozytu sądowego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Wnioskodawca Centrum Biurowe Sp. z o.o wniósł skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z
dnia 30 listopada 2011 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego z dnia
21 lutego 2011 r. Sąd pierwszej instancji uwzględnił wniosek wnioskodawcy
o wydanie mu z depozytu sądowego kwoty 206 932,67 zł, złożonej przez U. Sp. z
o.o., uznał bowiem, że wnioskodawca wykazał, iż jest należycie umocowanym
przedstawicielem A. Sp. jawnej. Natomiast Sąd odwoławczy uwzględnił apelację
złożoną przez uczestnika A. Sp. jawną w likwidacji i zmienił zaskarżone
postanowienie oddalając wniosek o wydanie kwoty zdeponowanej przez U.,
ponieważ dokonał odmiennej oceny - że wnioskodawca nie wykazał, iż jest
właściwie umocowanym przedstawicielem uprawnionej spółki.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawca zarzucił rażące naruszenie
przepisów postępowania i niezgodność postanowienia z art. 68 w zw. z art. 67 § 1
k.p.c. w zw. z art. 75 k.s.h. polegające na uznaniu, że G. K. mógł jednoosobowo
udzielić w imieniu uczestnika A. Sp. jawna w likwidacji pełnomocnictwa r. pr. E.
W.do reprezentowania tej spółki w postępowaniu sądowym, co doprowadziło do
nieważności postępowania sądowego o wydanie depozytu.
Skarżący wyjaśnił, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniósł
szkodę w wysokości równej sumie, której nie wydano mu z depozytu, ponieważ
pozbawiony został w ten sposób należnego mu wynagrodzenia.
Stwierdził też, że wzruszenie postanowienia w drodze innych środków
prawnych nie było możliwe, ponieważ nie przysługiwała od niego skarga kasacyjna.
Z tych przyczyn skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego
postanowienia z prawem i zasądzenie kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., mającym w niniejszej sprawie zastosowanie za
pośrednictwem art. 13 § 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
3
prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu
nieprocesowym, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych. Należą do
nich:
1) oznaczenie postanowienia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy
jest ono zaskarżone w całości lub w części,
2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,
3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie jest
niezgodne,
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
postanowienia, którego skarga dotyczy,
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując
art. 4241
§ 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,
6) wniosek o stwierdzenie niezgodności postanowienia z prawem.
Skarga wniesiona przez wnioskodawcę nie czyni zadość tym wszystkim
wymaganiom łącznie. Nie zostały w niej zrealizowane obowiązki przewidziane w
art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c., to znaczy obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie postanowienia, którego skarga dotyczy, ani
obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
W orzecznictwie wyjaśnione zostało, że uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia wymaga złożenia
przez stronę skarżącą oświadczenia, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskazania
rodzaju i rozmiaru tej szkody, a ponadto powołania lub przedstawienia dowodów
lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie (por. np. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,
postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia
11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego
2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Skarżący tymczasem poprzestał na gołosłownym
twierdzeniu, że poniósł szkodę, ponieważ nie mógł zaspokoić swojego
4
wynagrodzenia za sprawowanie zarządu. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił
w żaden sposób poniesienia tak rozumianej szkody ani jej związku z odmowa
wydania depozytu. Kwota złożona do depozytu stanowiła czynsz najmu należny
wynajmującemu, którym wnioskodawca nie był, gdyż sam powoływał się na
umowne pełnienie roli zarządcy cudzej nieruchomości. Jego uszczerbek miałby
wynikać z niemożności zaspokojenia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia
zarządcy, jednak ani istnienie takiej wierzytelności, ani jej wysokość ani też związek
przyczynowy pomiędzy wydaniem zaskarżonego postanowienia a szkodą nie
zostały sprecyzowane, nie mówiąc już o ich wsparciu środkami potwierdzającymi.
W skardze nie znalazł się także wywód wyjaśniający dlaczego wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Wnioskodawca ograniczył się do stwierdzenia, że nie przysługiwała mu
skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna nie wyczerpuje jednak katalogu środków,
z których ewentualnie mógłby skorzystać wnioskodawca – zwłaszcza gdy podnosi
zarzut nieważności postępowania z uwagi na nienależytą reprezentację. W skardze
nie ma jednak rozważań na temat przyczyn niedopuszczalności wniesienia np.
skargi o wznowienie postępowania.
W konsekwencji skarga wnioskodawcy nie wypełnia ustawowych wymagań
konstrukcyjnych, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
db