Postanowienie SN z 15 listopada 2012, sygn. II CNP 55/12
Data orzeczenia
15 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 listopada 2012 r.,
skargi Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji "WARTA"
Spółki Akcyjnej w Warszawie
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 6 lutego 2012 r., wydanego
w sprawie z powództwa M. S.
przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji "WARTA"
Spółce Akcyjnej w Warszawie
o odszkodowanie z tytułu wypadków komunikacyjnych,
1) odrzuca skargę;
2) zasądza od Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji
"Warta" S.A. w Warszawie na rzecz M. S. kwotę 600 zł
(sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
2
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy
oraz wykazanie, że wzruszenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych
nie było i nie jest możliwe.
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245
§ 1
pkt.4 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi
wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej
postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem
orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem,
a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody
(porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05,
z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r.
IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14). Rozpoznawana skarga nie spełnia tego
wymagania, gdyż nie określono w niej postaci szkody, czasu powstania i związku
przyczynowego z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. W ramach szkody skarżący
wymienił też koszty procesu, jakimi został obciążony w zakwestionowanym
w skardze wyroku, a które, jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy,
nie stanowią szkody, w rozumieniu art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., nawet jeżeli zostały
uiszczone przed wniesieniem skargi (porównaj między innymi postanowienia z dnia
27 lipca 2006 r. II BP 11/06, OSNP 2007/15-16/223, z dnia 28 listopada 2006 r.
III CNP 46/06, z dnia 23 sierpnia 2007 r. I BP 24/07 i z dnia 26 czerwca 2008 r.
I CNP 47/08, niepubl.).
Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.
Również w tym przedmiocie wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy
wskazując, że powyższy przepis nakłada na podmiot wnoszący skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku obowiązek
wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i niebudzącego wątpliwości
wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
3
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem
obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków
zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn
na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”, a nie „wskazać”,
„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, musi więc to przekonująco
przedstawić i uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 17 sierpnia
2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08
i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).
W rozpoznawanej skardze wskazano, że nie przysługuje skarga
kasacyjna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia oraz niemożliwe
jest wzruszenie zaskarżonego wyroku skargą o wznowienie postępowania, przy
czym w tym zakresie skarżący ograniczył się jedynie do skrótowego
wymienienia przepisów regulujących zastosowanie tego środka prawnego.
Brak natomiast pogłębionej i wyczerpującej argumentacji uzasadniającej
twierdzenie o niemożliwości wzruszenia zaskarżonego wyroku skargą
o wznowienie postępowania. Skarżący nie przedstawił też żadnych twierdzeń ani
argumentów co do możliwości skorzystania z innych środków prawnych takich jak
pozbawienie lub ograniczenie wykonalności zaskarżonego orzeczenia (porównaj
między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r. I CNP
50/08, niepubl.).
Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, że rozpoznawana skarga nie
spełnia konstrukcyjnych wymagań określonych w art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.,
co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 4248
k.p.c.
Na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę Sąd Najwyższy orzekł
o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1, art.
39821
i art. 42412
k.p.c.
jw