Postanowienie SN z 15 listopada 2012, sygn. II CNP 54/12
Data orzeczenia
15 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 listopada 2012 r.,
skargi W. S.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K.
z dnia 26 lutego 2010 r., wydanego w sprawie z powództwa W. S.
przeciwko M. R.
o zapłatę,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem jest
w rozpoznawanej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji, od którego skarżący
wprawdzie wniósł apelację, lecz została ona odrzucona, niezaskarżonym
postanowieniem, co spowodowało uprawomocnienie się wyroku.
Zgodnie z art. 4241
k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
przysługuje od wyroku sądu drugiej instancji, a jedynie w wyjątkowych wypadkach,
gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można
także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu
pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona
nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa
zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie
środków prawnych.
Gdy przedmiotem skargi jest prawomocny wyrok sądu pierwszej instancji,
skarżący powinien wykazać, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający
wniesienie skargi (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Jak wielokrotnie wskazywał Sąd
Najwyższy wymaga to wykazania, że zostały spełnione łącznie dwie przesłanki:
zaszedł wyjątkowy wypadek oraz wystąpiła kwalifikowana postać niezgodności
z prawem kwestionowanego orzeczenia, wynikająca z naruszenia podstawowych
zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka
i obywatela. Wyjątkowość należy rozumieć jako stan o szczególnym, obiektywnym
charakterze, który usprawiedliwia niewykorzystanie zwykłych instrumentów
procesowych w celu poddania kontroli wadliwego orzeczenia (porównaj między
innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r. I CNP 4/06,
OSNC 2006/6/113, z dnia 21 lutego 2007 r. I CNP 5/07, z dnia 22 marca 2007 r.
II CNP 35/07, z dnia 20 kwietnia 2007 r. IV CNP 37/07 i z dnia18 kwietnia 2012 r.
I CNP 68/12, niepubl.).
Rozpoznawana skarga nie zawiera żadnego wywodu uzasadniającego
wniesienie skargi od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji ani
wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
3
prawnych nie jest możliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia
23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).
Nie została też spełniona przewidziana w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.
konstrukcyjna przesłanka skargi w postaci uprawdopodobnienia wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego wymaganie przewidziane
w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi
wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej
postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem
orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem,
a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie
szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r.
III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia
31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14). Rozpoznawana skarga,
poza lakonicznym twierdzeniem o wystąpieniu szkody, nie zawiera wyczerpującego
uprawdopodobnienia jej wyrządzenia w wyniku wydania zaskarżonego wyroku.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
odrzucił
skargę jako niespełniającą wskazanych wyżej wymogów konstrukcyjnych.
jw