Postanowienie SN z 6 grudnia 2012, sygn. I CNP 27/12
Data orzeczenia
6 grudnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie skargi P. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 23 kwietnia 2010 r., wydanego w sprawie
z powództwa P.S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Delegaturze Departamentu Kontroli Ministerstwa
Obrony Narodowej w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2012 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy
oraz wykazanie, że wzruszenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych
nie było i nie jest możliwe.
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245
§ 1 pkt
4 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi
wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej
postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem
orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem,
a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody
(porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.
III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia
31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14).
Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższych wymagań, gdyż
nie określono w niej postaci szkody ani czasu jej powstania, jak również
nie przedstawiono żadnych twierdzeń ani dowodów uwiarygodniających powstanie
szkody.
Skarga nie spełnia też wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.
Również w tym przedmiocie wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy
wskazując, że powyższy przepis nakłada na podmiot wnoszący skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku obowiązek
wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i niebudzącego wątpliwości
wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem
obowiązek przedstawienia wyczerpującej analizy prawnej przepisów dotyczących
środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych
przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”,
3
a nie „wskazać”, „przytoczyć”, czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a wywodem
w tym przedmiocie powinien objąć zwykłe i nadzwyczajne środki zaskarżenia
i wzruszenia wyroku, w tym skargę kasacyjną, skargę o wznowienie postepowania
oraz powództwa przeciwegzekucyjne (porównaj między innymi orzeczenia Sądu
Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia
23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).
Nie wyczerpuje zatem powyższego wymagania konstrukcyjnego skargi
ograniczenie się do stwierdzenia, jak uczynił to powód, że ze względu na wartość
przedmiotu zaskarżenia nie przysługiwała w sprawie skarga kasacyjna i „w związku
z powyższym wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe”. Skarżący nie przedstawił żadnych twierdzeń
ani argumentów co do możliwości skorzystania z innych środków prawnych, takich
jak skarga o wznowienie postępowania oraz pozbawienie lub ograniczenie
wykonalności zaskarżonego orzeczenia, stanowiącego tytuł wykonawczy (porównaj
między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r. I CNP
50/08, niepubl.).
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 pkt 4 k.p.c.
odrzucił skargę jako niespełniającą wskazanych wyżej wymagań konstrukcyjnych.
Koszty postępowania skargowego nie zostały zasądzone na rzecz strony
pozwanej, gdyż jej wniosek w tym przedmiocie zawarty w odpowiedzi na skargę
dotyczył jedynie sytuacji odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania i oddalenia
skargi, nie obejmował natomiast odrzucenia skargi.