Postanowienie SN z 7 grudnia 2012, sygn. II CZ 138/12
Data orzeczenia
7 grudnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Barbara Myszka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Marta Romańska (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi R. J.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem Sądu Okręgowego
z dnia 14 czerwca 2007 r., wydanym w sprawie z wniosku J. K.
przy uczestnictwie R. J. i innych,
o zasiedzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2012 r.,
zażalenia uczestnika postępowania R. J.
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 13 maja 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę R. J. o
wznowienie postępowania w sprawie z wniosku J. K. o zasiedzenie, zakończonego
prawomocnym postanowieniem tego Sądu z 14 czerwca 2007 r., w której skarżący
2
domagał się oddalenia apelacji wnioskodawczyni – J. K. od postanowienia Sądu
Rejonowego z 19 grudnia 2006 r.
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy podał, że skarga R. J. nie została oparta na
którejś spośród wymienionych w art. 401, 4011
i 403 k.p.c. podstaw. Zdaniem Sądu,
powołanie się na nowe okoliczności faktyczne może uzasadniać wznowienie
postępowania w przypadku wskazania, w jakim zakresie ich uwzględnienie może
wpłynąć na zmianę podstawy orzeczenia.
W zażaleniu na postanowienie z 13 maja 2011 r. R. J. zarzucił, że zostało
ono wydane z naruszeniem: - art. 524 § 1 k.p.c. poprzez jego pominięcie i
niezastosowanie w sprawie; - art. 410 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe
zastosowanie; - art. 403 § 2 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 233 § 1
k.p.c. w zw. z art. 12 § 2 i art. 524 § 1 k.p.c. Skarżący stwierdził, że już po
rozpoznaniu sprawy wykrył środki dowodowe mające wpływ na jej wynik, z których
nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu z powodu ich zaginięcia.
Skarżący wskazał, że odnalazł umowę spółki sporządzoną 1 kwietnia 1983 r., która
miała stanowić istotny dowód w sprawie o zasiedzenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W art. 401, art. 4011
i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy,
na których można oprzeć skargę o wznowienie prawomocnie zakończonego
postępowania. Ze względu na nadzwyczajny charakter tego środka zaskarżenia od
wnoszącego skargę o wznowienie postępowania wymaga się nie tylko wskazania
okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ale też wykazania, że podstawa
taka rzeczywiście istnieje, a podane okoliczności uzasadniają jej powołanie
(por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, Lex nr 334985
oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 6 marca 2009 r., II CZ 9/09, Lex
nr 746171 i z 3 lutego 2011 r., II UZ 47/10, Lex nr 844755). Okoliczności takie
nie zachodzą w rozpoznawanej sprawie.
Skoro uczestnik twierdzi, że już po prawomocnym zakończeniu
postępowania w sprawie o zasiedzenie odnalazł dokumenty mające znaczenie dla
jej wyniku, a mianowicie umowę, której był stroną, to oznacza to, że w czasie
trwania tego postępowania miał on świadomość zawarcia umowy i istnienia
3
dokumentu ją stwierdzającego. Mógł też wskazać na istnienie dowodu, na który
teraz się powołuje jeszcze przed sądem I instancji. Dowód wskazany przez
uczestnika w skardze o wznowienie postępowania nie jest zatem nowym dowodem
w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. W orzecznictwie trafnie zwraca się uwagę,
że podstawa wznowienia postępowania przewidziana tym przepisem dotyczy
okoliczności, które w postępowaniu prawomocnie zakończonym nie tylko były
nieujawnione, ale były nieujawnialne z braku wiedzy o nich (wyrok Sądu
Najwyższego z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, Lex nr 737247). W taki sposób
nie można kwalifikować okoliczności przytaczanych przez uczestnika.
Gdyby nawet uznać, że okoliczność powoływana przez uczestnika i mający
ją wykazać dokument mają charakter nowych okoliczności faktycznych i środków
dowodowych w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c., to uzasadnienie zażalenia
nie zmierza do zakwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego
w zaskarżonym postanowieniu, że nowe okoliczności wskazane przez uczestnika
nie mogłyby wpłynąć na treść ustaleń istotnych z punktu widzenia przesłanek
stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości. Zdaniem Sądu, z kserokopii przedłożonej
umowy, nie wynika, aby spółki prowadzone z udziałem W. J. wniosły zakład
kamieniarski. Oceny tej okoliczności nie można uznać za przedwczesną na etapie
badania przesłanek dopuszczalności skargi, gdyż także na tym etapie konieczna
jest ocena powoływanych przez stronę faktów i oferowanych przez nią środków
dowodowych z punktu widzenia ich znaczenia dla prawomocnego rozstrzygnięcia
sądu w zakończonym procesie. Uprawnienie sądu do tego rodzaju oceny znajduje
podstawę w tym fragmencie art. 403 § 2 k.p.c., w którym za podstawę skargi uznaje
się okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, „które mogłyby mieć wpływ na
wynik sprawy", a nie jakikolwiek twierdzenia i dowody powoływane przez
skarżącego. Takiego rozumienia przepisu nie podważają orzeczenia przytoczone
dodatkowo przez uczestnika.
Reasumując stwierdzić trzeba, że skarga uczestnika o wznowienie
postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, a zatem trafnie została
odrzucona zaskarżonym postanowieniem Sądu Okręgowego.
4
Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3
k.p.c., orzeczono jak w sentencji