Postanowienie SN z 6 lutego 2013, sygn. V CZ 73/12
Data orzeczenia
6 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Anna Owczarek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Anna Owczarek (przewodniczący)
SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa K. .K.-J., H. P. i M. P.
przeciwko S. R. Sp. z o.o. w W.
o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych: […],[…] z rzeczywistym stanem prawnym,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 lutego 2013 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 19 marca 2012 r.,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił wniosek pozwanej o
nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi tego Sądu z dnia 12 października 2011 r.
w punktach I i II, w zakresie kosztów postępowania.
W zażaleniu pozwana domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia
i uwzględnienia wniosku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niedopuszczalne. W art. 3941
k.p.c. wymienione zostały
postanowienia sądu drugiej instancji, które mogą być zaskarżone zażaleniem do
Sądu Najwyższego. Wyszczególnienie to ma charakter wyczerpujący.
Kwestionowane przez pozwaną postanowienie nie należy do kategorii tych
postanowień. Nie dotyczy ono przedmiotu objętego art. 3941
§ 1 i 11
k.p.c. -
odrzucenia skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 3941
§ 2 k.p.c.
w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna służy zażalenie na
postanowienie kończące postępowanie w sprawie, poza odrzucającym pozew albo
umarzającym postępowanie oraz wydanymi w następstwie rozpoznania zażalenia
na postanowienie sądu pierwszej instancji. Postanowienie kończące postępowanie
w sprawie sąd wydaje, gdy orzeka o całości postępowania, a nie ma warunków do
wydania wyroku, czyli merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Do tych orzeczeń należy postanowienie o odrzuceniu apelacji. Przeciwieństwem
tych postanowień są postanowienia kończące jedynie zagadnienie incydentalne
(np. w przedmiocie wyłączenia sędziego albo wniosku o przywrócenie terminu
do dokonania czynności procesowej).
Przepisy normujące postępowanie w przedmiocie nadania klauzuli
wykonalności tytułowi egzekucyjnemu usytuowane zostały w księdze czwartej
części trzeciej kodeksu postępowania cywilnego, zatytułowanej „Postępowanie
egzekucyjne”. Przyjęte zostało w doktrynie i w orzecznictwie, że przepisy te mają
autonomiczny charakter w stosunku do postępowania rozpoznawczego oraz
właściwego postępowania egzekucyjnego; stanowią zatem stadium pośrednie
pomiędzy postępowaniem rozpoznawczym a wykonawczym. Można je również
3
określić jako postępowanie przygotowawcze do postępowania egzekucyjnego.
Postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności doprowadza zatem
do końca jedynie określony fragment sprawy, nie kończąc jej jako całości poddanej
pod osąd (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1994 r.,
III CZP 143/94, OSNC 1995 nr 3, poz. 46; postanowienia z dnia 14 listopada
1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 31; z dnia 27 sierpnia 1996 r., I PKN
5/96, OSNAPUS 1997, nr 5, poz. 72; z dnia 9 marca 2000 r., III CZP 39/00, OSNC
2000, nr 7-8, poz. 150; z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZ 59/10, niepubl.).
Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że może być zaskarżone, stosownie do art.
3941
§ 2 k.p.c., (por. postanowienia Sądu najwyższego z dnia 23 marca 2011 r.,
V CZ 3/11, niepubl.; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZ 107/05, OSP 2008, nr 6,
poz. 70; z dnia 7 listopada 2006 r., IIICZP 77/06 i z dnia 4 października 2007 r.,
V CZ 54/07, niepubl.). Do tych postanowień nie ma zastosowania art. 795 k.p.c.,
ponieważ dotyczy postanowień wydanych przez sąd pierwszej instancji.
Postępowanie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi
egzekucyjnemu prowadzone przez sąd drugiej instancji jest zatem postępowaniem
jednoinstancyjnym.
Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił zaskarżone zażalenie
w oparciu o art. 393 w związku z art. 39821
i art. 3941
§ 3 k.p.c.