Postanowienie SN z 14 marca 2013, sygn. IV CNP 79/12
Data orzeczenia
14 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosław Bączyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 29 maja 2003 r., w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w
Warszawie
Oddziału Terenowego w L.
przeciwko T.W.
o wydanie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 14 marca 2013 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Pozwany T. W. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku
Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 maja 2003 r. (sygn. akt I C …/02). Stwierdził, że
wyrok ten narusza wskazane w skardze przepisy prawa procesowego i
materialnego (pkt I skargi). W końcowym fragmencie skargi skarżący wyjaśnił,
że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r. „pozwany był
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, który z niewiadomych pozwanemu
przyczyn nie wniósł wniosku o uzasadnienie niekorzystnego wyroku, ani nie wniósł
apelacji do Sądu drugiej instancji” (s. 7 skargi).
Pozwany nie był w stanie zadbać o swoje sprawy, bowiem był chory i nie
miał pieniędzy na opłacenie pomocy prawnej. Wnoszona skarga o wznowienie
postępowania nie spowodowała uchylenia zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia sądowego jest szczególnym środkiem zaskarżenia wymagającym
spełnienia określonych rygorów prawych przewidzianych w art. 4241
i nast. k.p.c.
Co do zasady skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie (wyjątkowo - od prawomocnego wyroku sądu
pierwszej instancji; art. 4241
§ 1 i § 2 k.p.c.). Jednocześnie skarga powinna
zawierać elementy wskazane w art. 4245
§ 1 k.p.c., w tym - wykazanie tego,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Taki stan z pewnością nie zachodzi
wówczas, gdy reprezentujący stronę pełnomocnik nie wnosił środków zaskarżenia
(np. apelacji) w normalnym biegu instancji (s. 7 skargi). Już z tej przyczyny skarga
ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 4248
§ 2 k.p.c.). Niezależnie od tego
istnieją podstawy do przyjęcia, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu
przewidzianego w art. 4246
§ 1 k.p.c.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 2
k.p.c. odrzucił skargę.
jw