Postanowienie SN z 23 maja 2013, sygn. IV CZ 46/13
Data orzeczenia
23 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa A. K.
przeciwko Z. D.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 maja 2013 r.,
zażalenia pełnomocnika powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 26 lutego 2013 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
2
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. przyznał
pełnomocnikowi powoda, ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenie w kwocie 120
zł, powiększone o podatek od towarów i usług w stawce 23% za sporządzenie
opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik powoda zaskarżył to postanowienie zażaleniem, zarzucając
Sądowi Apelacyjnemu naruszenie § 6 pkt 7 oraz § 11 pkt 25 w związku z § 19 pkt 1
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348
ze zm.). Powołując się na ten zarzut, wniósł o zmianę zaskarżonego
postanowienia i przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie 6642 zł, stosownie do § 6
pkt 7 powołanego rozporządzenia.
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. odrzucił
zażalenie, uznając je – w świetle art. 3941
§ 1 i 2 k.p.c. – za niedopuszczalne.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powoda wniósł
o jego uchylenie, kwestionując – z powołanie się na zarzuty naruszenia art. 370
w związku z art. 397 k.p.c., art. 394, art. 3981
oraz art. 3942
- pogląd Sądu
Apelacyjnego o niezaskarżalności postanowienia sądu drugiej instancji
w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażaleniu nie można odmówić słuszności:
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia z dnia 20 maja 2011, III CZP 14/11
(OSNC 2012, Nr 1, poz. 2) uznał, że pełnomocnikowi ustanowionemu przez sąd
przysługuje zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji rozstrzygające
o ponoszonych przez Skarb Państwa kosztach nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej z urzędu. Pogląd ten został podtrzymany w uchwale z dnia 8 marca
2012 r., III CZP 2/12, OSNC 2012, nr 10, poz. 115). Trybunał Konstytucyjny
w wyroku z dnia 30 października 2012 r. stwierdził natomiast, że art. 3941
§ 1 pkt 2
3
k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do 2 maja 2012 r., w zakresie, w jakim nie
przewidywał zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek
pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postepowaniu przed sądem
drugiej instancji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 w związku z art. 31
ust. 3 Konstytucji.
Kierując się argumentami przytoczonymi w powołanych uchwałach Sądu
Najwyższego oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego, należy przyjąć, że brak
regulacji dopuszczającej zaskarżenie postanowienia sądu drugiej instancji
w przedmiocie kosztów pełnomocnika z urzędu powinien zostać wypełniony na
podstawie art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c., stosowanego w drodze analogii. Wbrew zatem
odmiennemu zapatrywaniu Sądu |Apelacyjnego, na postanowienie tego Sądu
z dnia 5 lutego 2013 r. skarżącemu przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815
§ 1 zdanie
pierwsze w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
es