Postanowienie SN z 28 maja 2013, sygn. V CO 18/13
Data orzeczenia
28 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
w sprawie z wniosku C. M.
o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2013 r.,
skargi pełnomocnika wnioskodawczyni C. M. - adwokata T. W.
o wznowienie postępowania
zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. V CZ 51/10,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
W skardze z dnia 13 lutego 2013r. T. W. żądał uchylenia postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010r., odrzucającego zażalenie skarżącego na
postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia 29 marca 2020 r., w przedmiocie
odmowy przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej z urzędu. Jako podstawę prawną skargi skarżący wskazał art. 4161
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4161
k.p.c. do spraw ze skargi wniesionej na podstawie tego
przepisu stosuje się odpowiednio przepisy o wznowieniu. Z tego względu trzeba
przyjąć, że zastosowanie znajdzie m. in. art. 410 § 1 k.p.c., przewidujący
dopuszczalność odrzucenia skargi nieopartej na ustawowej podstawie
w rozumieniu tego przepisu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zgodnie
przyjmuje się, że badanie przesłanki oparcia skargi o wznowienie postępowania na
ustawowej podstawie nie ogranicza się do kontroli, czy wskazane w skardze
okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale obejmuje
również ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2012r., I CZ
104/12, niepubl., z dnia 14 czerwca 2012 r., I CZ 44/12, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 410
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 4161
k.p.c., gdyż nie została oparta na ustawowej podstawie.
W orzecznictwie Sadu Najwyższego przyjmuje się, że nie stanowi podstawy do
wznowienia postępowania orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające
w sentencji niezgodność z Konstytucją określonej wykładni aktu normatywnego,
które nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisu (por. uchwałą siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2009r., III PZP 2/09, OSNC 2010/7-
8/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2011r., I CSK 410/10, OSNC
2012/1/14). Tymczasem skarżący, jak sam przyznaje w skardze, powołuje się na
wyrok Trybunału Konstytucyjnego odpowiadający powyższej charakterystyce.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.