Postanowienie SN z 28 maja 2013, sygn. V CZ 19/13
Data orzeczenia
28 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marian Kocon
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką
Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej […]
przeciwko N. L.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 maja 2013 r.,
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
z dnia 1 września 2011 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie
pozwanego na postanowienie rozstrzygające o kosztach procesu zawarte w wyroku
z dnia 21 kwietnia 2011 r., z powodu nieusunięcia w zakreślonym terminie braków
formalnych tego zażalenia w postaci niewykazania umocowania pełnomocnika
skarżącego do działania przed Sądem Najwyższym (art. 871
§ 1 w zw. z art. 91 i
art. 118 § 1 k.p.c.).
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik pozwanego, zarzucając
naruszenie art. 91, art. 118 § 1 i 2 oraz art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c., domagał się wniósł
jego uchylenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Zagadnienie skutecznego umocowania pełnomocnika skarżącego do
występowania przed Sądem Najwyższym w postępowaniu zażaleniowym
w sprawie niniejszej zostało wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt V CZ 45/12.
Postanowieniem tym Sąd Najwyższy uchylił, jako wadliwe, wcześniejsze
postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające, z powodu braku wykazania
umocowania, zażalenie tego pełnomocnika na postanowienie odrzucające z tej
samej przyczyny jego zażalenie na koszty procesu zawarte w wyroku Sądu
drugiej instancji. Rzeczą Sądu było zapoznanie się z treścią uzasadnienia
rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd Najwyższy. Ponadto, zważywszy na
niezmieniony stan faktyczny, dokonana tym postanowieniem ocena prawna
pozostaje wiążąca.
Można jedynie przypomnieć, że w stanie prawnym obowiązującym
w okresie od 22 maja 2009 r. do 3 maja 2012 r., przysługiwanie zgodnie z art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c., do Sądu Najwyższego, zażalenia, będącego zwykłym środkiem
odwoławczym, na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów, które
nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, powodowało,
że w tej części orzeczenie nie ulegało uprawomocnieniu, a Sąd Najwyższy, w tym
zakresie, stawał się w istocie sądem drugiej instancji (por. wyrok Trybunału
3
Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. SK 10/09 (OTK-A 2010, nr 2, poz. 10).
Pełnomocnictwo procesowe, wynikające również z ustanowienia przez sąd (art. 118
§ 1 k.p.c.), obejmuje, zgodnie z art. 91 pkt 1 k.p.c., umocowanie do wszystkich
łączących się ze sprawą czynności procesowych, aż do jej prawomocnego
zakończenia. Możliwość zaskarżenia orzeczenia o kosztach procesu zwykłym
środkiem zaskarżenia, jakim było tu zażalenie powodowało, że ustanowiony
pełnomocnik nie tracił, wynikającego z udzielonego mu umocowania, uprawnienia
do reprezentowania strony w takim postępowaniu zażaleniowym. Stanowisko Sądu
wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nietrafnie powyższego nie uwzględniało.
Z przedstawionych powodów należało orzec jak w sentencji (art. 39815
w zw.
z art. 3941
§ 3 k.p.c.).
jw