Postanowienie SN z 28 czerwca 2013, sygn. III CNP 16/13
Data orzeczenia
28 czerwca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak
w sprawie z powództwa A. B.
przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z.
o zadośćuczynienie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 czerwca 2013 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 10 listopada 2011 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Powódka A. B., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu
Okręgowego w N. z dnia 10 listopada 2011 r. Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego
sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia
z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).
W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu
prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Tymczasem nie
ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść
wyroku sądu może odpowiadać prawu. Dlatego też ustawodawca uznał, że
wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest zdaniem autora
skargi niezgodny, należeć powinno, do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.
Ponadto skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia
z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że
spełnia warunki przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c., powinna zawierać między
innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Takie
ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest
niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.
Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od
zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego
mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.
Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżący
musi „wykazać” (nie tylko „wskazać”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić
i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący
3
wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco
uzasadnić.
Niezamieszczenie tych elementów w skardze powoduje jej odrzucenie
(art. 4248
§ 1 k.p.c.) dlatego orzeczono jak w sentencji.