Postanowienie SN z 8 sierpnia 2013, sygn. III CNP 20/13
Data orzeczenia
8 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 8 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa G. Spółdzielni Mieszkaniowej w N.
przeciwko M. K. i T. K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2013 r.,
na skutek skargi pozwanych
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 2 sierpnia 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację
pozwanych M. K. i T. K. od wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 26 kwietnia 2012
r.
Od wyroku Sądu Okręgowego pozwani wnieśli skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171
§ 2 k.c.,
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego
z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.
konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej
rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie
i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych
środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,
surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241
§ 1 k.p.c. sformułowanie „przez
wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem
szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia
i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana
przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona później niż
w dacie wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca
2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r.,
III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008,
nr 12, s. 52).
Skarżący powołali się na szkodę w postaci zasądzonej należności w kwocie
655,19 zł oraz szkodę niemajątkową w postaci „zagrożenia (na skutek wydania
3
wyroku), a nie tylko odczucia, ich niemajątkowych wartości”. Powołali się zatem nie
na szkodę realną poniesioną na skutek wydania zaskarżonego wyroku,
ale na szkodę abstrakcyjną, przyszłą, bez bliższego określenia jej rodzaju
i rozmiaru. Taka próba uprawdopodobnienia wystąpienia szkody w oczywisty
sposób nie spełnia przesłanki art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Skarga pozwanych jest niedopuszczalna również z tej przyczyny, że nie
wskazuje przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że spełnienie wymagania określonego
w art. 4245
§ 1 pkt 5 in fine k.p.c. polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej,
jurydycznej argumentacji, przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku
prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone
orzeczenie i wskazaniu, na czym polegała obraza przepisów mających znaczenie
dla ich ochrony (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r.,
II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112 i z dnia 29 sierpnia 2012 r., IV CNP 29/12,
niepubl.). Należy przy tym zaznaczyć, że niewystarczające jest wskazanie,
że wyrok jest niezgodny wyłącznie z normą konstytucyjną, gdyż przepisy
konstytucyjne nie stanowią samodzielnego źródła roszczeń.
Ponadto zarzuty sformułowane przez skarżących w rzeczywistości zmierzają
do poważenia ustaleń faktycznych, co w postępowaniu wywołanym wniesieniem
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest
niedopuszczalne (art. 4244
zd. 2 k.p.c.).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
jw