Postanowienie SN z 13 sierpnia 2013, sygn. I CNP 9/13
Data orzeczenia
13 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak
w sprawie ze skargi D. P. o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego
w W. z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. Akt […],
wydanego w sprawie z wniosku S. P.
przy uczestnictwie D. P. i K. P.
o dział spadku,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 sierpnia 2013 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Uczestniczka D. P. zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika
wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 listopada 2010 r. Skarga podlega
odrzuceniu.
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia
warunki przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.). Obowiązek
uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem zostaje
spełniony, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty,
które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi
wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła
dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu
szkody wiarygodnym. W postępowaniu wywołanym skargą Sąd Najwyższy – jak już
podniesiono – wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne
dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby
się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia
z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone
orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu
skarżącego stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała.
Uczestniczka nie uprawdopodobniła w skardze wyrządzenia szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt
4 k.p.c.).
Struktura artykułu 4245
k.p.c. (podział na dwa paragrafy) daje możliwość
precyzyjnego oddzielenia wymagań konstrukcyjnych skargi (§ 1) od wymagań
stawianych skardze jako pismu procesowemu (§ 2). Braki w zakresie wymagań
konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu, a jedynie braki skargi jako pisma
3
procesowego mogą być naprawione po wezwaniu przez przewodniczącego (art.
4246
§ 2 k.p.c.).
Uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem
stanowi wymaganie konstrukcyjne skargi, które nie podlega uzupełnieniu.
W konsekwencji niedopuszczalne było wezwanie uczestniczki do uzupełnienia
tego rodzaju braku skargi, a skarga dotknięta wskazanym brakiem podlega
odrzuceniu (art. 4248
§ 1 k.p.c.).