Postanowienie SN z 27 września 2013, sygn. V CNP 91/12
Data orzeczenia
27 września 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w likwidacji w W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 maja 2010 r.,
sygn. akt I C …/08 w sprawie z powództwa M. K.
przeciwko „ F.” Sp. z o.o. w likwidacji w W.
o nakazanie złożenia oświadczenia woli,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2013 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
W związku ze skargą strony pozwanej „F.” sp. z o.o. w likwidacji o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z
dnia 24 maja 2010 r. należy zważyć, co następuje.
Przepis art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna
zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest
on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c. –
że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek
o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. Przyczyną odrzucenia poza
niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych skargi jest przewidziana w art. 4248
§ 2
k.p.c. sytuacja, w której wywód mający wykazać, że zaistniał wyjątkowy wypadek
w ocenie sądu okazuje się nietrafny.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241
§ 2 k.p.c. i wskazując, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
skargi, skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy faktycznej oraz
prawnej sytuacji mającej uzasadnić zaistnienie tego wypadku. Oznacza to
powinność wykazania wyjątkowości konkretnego przypadku nie tylko z punktu
widzenia przyczyny niezgodności z prawem danego wyroku, lecz także w aspekcie
powodów nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia tego orzeczenia.
Strona skarżąca musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy
„uwiarygodnić”, zaistnienie wyjątkowego wypadku poprzez ujawnienie, a także
przedstawienie tej okoliczności w sposób wyczerpujący oraz nie budzący
wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia w przekonującym uzasadnieniu.
Skarżąca spółka w istocie nie wykazała żadnego wyjątkowego przypadku mającego
3
uzasadniać zastosowanie art. 4241
§ 2 k.p.c. Po pierwsze, powołane przez nią
okoliczności, to jest wystąpienie potencjalnego zagrożenia, polegającego na tym,
że pierwotnie istniejąca możliwość zmiany lub uchylenia wyroku w drodze innych
przysługujących stronie środków prawnych nie jest już możliwa lub okaże się
niemożliwa po upływie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia, nie stanowi wyjątkowej okoliczności, a
wskazuje na to, że taka okoliczność nie zachodzi. Po drugie samo wyliczenie
uchybień procesowych, które w ocenie skarżącego zostały popełnione przez Sąd
Okręgowy orzekający w sprawie, jako odnoszące się do sądu, a nie do skarżącego,
który nie skorzystał z przysługujących mu zwyczajnych środków zaskarżenia, nie
mogą być traktowane jako wyjątkowe okoliczności w rozumieniu art. 4241
§ 2 k.p.c.
Po trzecie wskazać należy, iż z pisma z dnia 22 lipca 2013 r. (k. 17) wynika, że w
sprawie I C …/08 została wniesiona skarga o wznowienie postępowania. Po
czwarte, z samej treści skargi wynika, że został wniesiony także pozew o ustalenie
nieważności nabycia prawa własności z dnia 31 marca 2012 r. Wszystko to
wskazuje, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia wyjątkowego wypadku.
Okoliczność, że podejmowane są równolegle działania mające na celu wzruszenie
orzeczenia w inny dopuszczalny prawnie sposób jedynie potwierdza, że nie
zachodzi kwalifikowany przypadek wyjątkowej okoliczności, uzasadniający
odstąpienie od zasady subsydiarności i zastosowanie art. 4241
§ 2 k.p.c.
Zważywszy na powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 4248
§ 2 k.p.c.
es