Postanowienie SN z 27 września 2013, sygn. V CNP 90/12
Data orzeczenia
27 września 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi U.S. i J. S.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 maja 2012 r.,
w sprawie z powództwa J. S. i U. S.
przeciwko D. S.
z udziałem interwenienta ubocznego KIA M./…/ Polska Sp. z o.o. w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2013 r.,
1) odrzuca skargę,
2) oddala wnioski pozwanego i interwenienta ubocznego
o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego
wniesieniem skargi.
2
UZASADNIENIE
W związku ze skargą powodów U. S. i J. S. o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 maja 2012 r.
należy zważyć, co następuje.
Przepis art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna
zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest
on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c. – że
występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek
o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem zgodnie z przepisem art. 4244
zdanie
drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub
oceny dowodów. Wynika to z charakteru postępowania przed Sądem Najwyższym
oraz z funkcji tego Sądu ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór
nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1
Konstytucji RP). Ocena dowodów pozostaje zatem wyłączną domeną sądów
powszechnych i nie może być dokonywana oraz kontrolowana przez Sąd
Najwyższy. Skarżący jako przepisy prawa, z którymi zaskarżony wyrok jest
niezgodny wskazali art. 232 i 227 k.p.c. Zakreślone podstawy skargi i zarzuty
wskazane przez nich są związane wyłącznie z problematyką ustaleń faktycznych
i kwestią skorzystania przez Sądy z określonych środków dowodowych,
z pominięciem innych. Wywody skarżących są w istocie polemiką ze sposobem
przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz przeprowadzoną oceną
materiału dowodowego. Zmierzają one bowiem wyłącznie do podważenia
3
poczynionych ustaleń faktycznych w odniesieniu do tego, czy samochód był
samochodem nowym, czy też tzw. „składakiem”. Skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ograniczona tylko do zarzutów
dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest niedopuszczalna jako
nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76; z dnia 9 maja
2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r., V CNP 55/06, niepubl.)
i jako taka podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
4248
§ 1 k.p.c.
Wnioski pozwanego i interwenienta ubocznego KIA M./…/ Polska sp. z o.o.
w W. zawarte w odpowiedziach na skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia podlegały oddaleniu. Zgodnie z utrwalonym
w orzecznictwie stanowiskiem, w razie odrzucenia skargi nie należy przyznawać
kosztów postępowania stronie, która w odpowiedzi na skargę nie podniosła zarzutu,
że skarga ta powinna być odrzucona (por. orzeczenie SN z dnia 15 listopada
1934 r., C. II 1677/34, Zb. Urz. 1935, poz. 204; postanowienie SN z dnia
11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, nie publ.; postanowienie SN z dnia 7 lipca
2011 r., II CSK 37/11, nie publ.).
db