Postanowienie SN z 10 października 2013, sygn. III CNP 25/13
Data orzeczenia
10 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Barbara Myszka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi A. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S.
z dnia 9 stycznia 2013 r.,
wydanego w sprawie z powództwa A. W.
przeciwko PGE Dystrybucja S.A.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 października 2013 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
A. W., w pozwie skierowanym przeciwko PGE Dystrybucja S.A. wnosił o
zasądzenie od pozwanej Spółki kwoty 21 600 zł z odsetkami tytułem
wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jego nieruchomości położonej w S. W
toku procesu ograniczył powództwo do kwoty 5 700 zł, w związku z czym
postępowanie w pozostałym zakresie zostało umorzone.
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo i
orzekł o kosztach procesu. Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji.
W dniu 18 czerwca 2013 r. A. W. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności
wymienionego wyroku z prawem, zarzucając, że został on wydany z naruszeniem
przepisów art. 172, 224 i 225 k.c.
Sąd Rejonowy przedstawił akta sprawy Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 424 1
§ 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie
w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana
lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Przytoczony przepis wyraża zasadę, że przesłanką
dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.
Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 4241
§ 2 k.p.c., zgodnie z którym
w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw
człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej
środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze
przysługujących stronie środków prawnych. Z przepisu tego wynika, że jeżeli strona
nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi jest
3
uzależniona od spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz
występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej
z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych
wolności albo praw człowieka i obywatela. Pojęcie „wypadek wyjątkowy” odnosi się
do przyczyn niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia oraz powodów, dla
których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113,
z dnia 18 sierpnia 2006 r., I CNP 42/06, nie publ., z dnia 25 lipca 2007 r., III CNP
53/07, nie publ. i z dnia 14 marca 2013 r., III CNP 9/13, nie publ.).
Według art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., jeżeli skargę wniesiono, stosując art. 4241
§ 2 k.p.c., powinna ona zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek
uzasadniający wniesienie skargi. Niespełnienie tego wymagania - zgodnie z art.
4248
§ 1 k.p.c. - skutkuje odrzuceniem skargi.
Wniesiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c. i z tej przyczyny ulega odrzuceniu. Tylko ubocznie trzeba zauważyć,
że skarga ta nie spełnia również wymagań określonych w art. 4245
§ 1 pkt 3 i 4
k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
postanowił, jak w sentencji.
jw