Postanowienie SN z 17 października 2013, sygn. II CNP 36/13
Data orzeczenia
17 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 października 2013r.,
skargi K. K., B. K., K. Z.,
R. K. oraz małoletnich O. i E. D. działających
przez matkę K. Z.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 14 września 2012r., wydanego
w sprawie z powództwa I. R.
przeciwko K. K., B. K., K. Z., R.K. oraz małoletnim O. i E. D. działającym
przez matkę K. Z.
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej - Miasta P.
o eksmisję,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
2
Pozwani […] reprezentowani przez przedstawiciela ustawowego K. Z.
wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu
Okręgowego w P. z dnia 14 września 2012 r. wydanego w sprawie z powództwa I.
R. o eksmisję.
Skarżący wywodzili, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia ponieśli
szkodę w postaci pozbawienia możliwości użytkowania zajmowanego dotychczas
lokalu co zrodziło konieczność poniesienia znacznych wydatków związanych
z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych przekraczających możliwości finansowe
skarżących.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie
prejudykatu umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych za szkodę
wyrządzoną jurysdykcyjną działalnością sądów powszechnych (art. 4171
§ 2 k.c.).
W myśl art. 4245
§ 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:
oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi,
wskazanie przepisu prawa z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego
orzeczenia, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie
nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia
z prawem. Skarga jako nadzwyczajny środek zaskarżenia jest instrumentem mocno
sformalizowanym.
W złożonej skardze został całkowicie pominięty wywód na temat
niemożliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w innym trybie.
Skarżący nie powoływali się przy tym na wyjątkowe wypadki, o których mowa w art.
4241
§ 2 k.p.c.
Wymienione w art. 4245
§ 1 k.p.c. niezbędne elementy skargi muszą
wystąpić kumulatywnie, a ewentualny brak jednego z nich jest nieusuwalny
i powoduje konieczność odrzucenia skargi bez wdrożenia postępowania
3
naprawczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2012 r.,
IV CNP 23/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia
2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).
Skarżący nie wypełnili również obowiązku uprawdopodobnienia powstania
szkody w wyniku wydania zaskarżonego orzeczenia.
W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że dla uprawdopodobnienia
wystąpienia szkody niezbędne jest dokonanie wyodrębnionego wywodu
ze wskazaniem, że szkoda już nastąpiła oraz z określeniem jej zakresu i rozmiaru.
Skarżący powinien nadto wykazać w skardze istnienie związku przyczynowego
pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia
25 lipca 2013 r., II CNP 74/12, niepubl.).
Podkreśla się też, że spełnienie przewidzianej w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.
przesłanki uprawdopodobnienia szkody wymaga, aby skarżący powołał w skardze
nie tylko wszystkie znane mu fakty, świadczące o związku między zaskarżonym
orzeczeniem a spowodowanymi jego wydaniem stratami lub utraconymi
korzyściami, ale także wskazał dowody lub co najmniej ich surogaty,
uwiarygodniające twierdzenie wyrządzenia szkody (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., III CNP 2/13, niepubl., postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 29 stycznia 2013 r., V CNP 32/12, niepubl.).
Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 4248
§ 1
k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
jw