sygn. II AKa 242/16 26 stycznia 2017 Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Wyrok z 26 stycznia 2017, sygn. II AKa 242/16

Teza
a) orzeczenie w wyroku łącznym kary łącznej nie stanowi instytucji mającej na celu działanie wyłącznie z korzyścią dla skazanego Nie można bowiem zapominać, iż w przypadku zaistnienia podstaw materialnoprawnych, określonych w rozdziale IX Kodeksu karnego do orzeczenia kary łącznej, sąd ma obowiązek orzeczenia kary łącznej, o czym świadczy treść art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. (jeżeli występują wskazane w tym przepisie okoliczności, pozwalające na orzeczenie kary łącznej, to sąd orzeka karę łączną). Marginalnie wspomnieć należy, że również przepis obowiązującego od dnia 1.07.2015 r. art. 85§1 k.k. w tożsamy sposób obliguje sąd do orzeczenia kary łącznej. O ile więc nie zachodzą materialnoprawne warunki do orzeczenia kary łącznej, to wówczas dopiero takiej kary nie orzeka się, zaś wszczęte już w tym zakresie postępowanie należy umorzyć na podstawie art. 572 k.p.k.

b) skoro po 7.06.2010 r. (a przed 1.07.2015 r.) skazany popełnił wszystkie przestępstwa, to na podstawie art. 89§1 k.k. i art. 89§1a k.k. (w brzmieniu obowiązującym we wskazanym okresie czasu) sąd może orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, mimo że nawet wszystkie kary jednostkowe pozbawienia wolności zostały orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, gdyż w takiej sytuacji faktycznej nie ma zastosowania reguła określona w art. 4§1 k.k.a) orzeczenie w wyroku łącznym kary łącznej nie stanowi instytucji mającej na celu działanie wyłącznie z korzyścią dla skazanego Nie można bowiem zapominać, iż w przypadku zaistnienia podstaw materialnoprawnych, określonych w rozdziale IX Kodeksu karnego do orzeczenia kary łącznej, sąd ma obowiązek orzeczenia kary łącznej, o czym świadczy treść art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. (jeżeli występują wskazane w tym przepisie okoliczności, pozwalające na orzeczenie kary łącznej, to sąd orzeka karę łączną). Marginalnie wspomnieć należy, że również przepis obowiązującego od dnia 1.07.2015 r. art. 85§1 k.k. w tożsamy sposób obliguje sąd do orzeczenia kary łącznej. O ile więc nie zachodzą materialnoprawne warunki do orzeczenia kary łącznej, to wówczas dopiero takiej kary nie orzeka się, zaś wszczęte już w tym zakresie postępowanie należy umorzyć na podstawie art. 572 k.p.k.

b) skoro po 7.06.2010 r. (a przed 1.07.2015 r.) skazany popełnił wszystkie przestępstwa, to na podstawie art. 89§1 k.k. i art. 89§1a k.k. (w brzmieniu obowiązującym we wskazanym okresie czasu) sąd może orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, mimo że nawet wszystkie kary jednostkowe pozbawienia wolności zostały orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, gdyż w takiej sytuacji faktycznej nie ma zastosowania reguła określona w art. 4§1 k.k.
Data orzeczenia 26 stycznia 2017
Sąd Sąd Apelacyjny w Poznaniu
Wydział II Wydział Karny
Przewodniczący Sędzia Izabela Pospieska
Tagi
#Sąd Apelacyjny w Poznaniu #II Wydział Karny #wyrok

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 stycznia 2017 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA Izabela Pospieska

Sędziowie: SSA Marek Kordowiecki (spr.)

SSA Jarema Sawiński

Protokolant: st.sekr.sąd. Magdalena Ziembiewicz

przy udziale Radosława Przygrodzkiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zielonej Górze delegowanego do Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze

po rozpoznaniu w dniu 26.01.2017r.

sprawy K. Z.

skazanego z art. 254a § 1 k.k. i inne

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Zielonej Górze

z dnia 28 października 2016 roku sygn. akt II K 158/16

I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla kary łączne orzeczone w punktach III i IV,

b) orzeczoną wobec skazanego w punkcie II karę łączną pozbawienia wolności łagodzi do 1 (jednego) roku, uzupełniając podstawę jej orzeczenia o przepis art. 89 § 1b k.k.,

c) łączy wszystkie kary jednostkowe pozbawienia wolności i karę ograniczenia wolności wymienione w punktach III i IV i na podstawie przepisów wskazanych w punkcie III oraz art. 89 § 1 b k.k. wymierza skazanemu K. Z. karę łączną 1 roku pozbawienia wolności,

d) na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet wymierzonej wyżej skazanemu pod literą c kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego, wymienione w punktach VII i VIII, a nadto jeden dzień zatrzymania skazanego, tj. w dniu 29.01.2013 r. w sprawie o sygn. akt IV K 53/13 i okres zatrzymania skazanego od dnia 23.08.2013 r. do dnia 26.08.2013 r. w sprawie o sygn. akt IV K 322/13 Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim Zamiejscowy IV Wydział Karny w Gubinie,

e) z podstaw prawnych rozstrzygnięć zawartych w punktach I, V, VI i IX eliminuje przepisy art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 20.03.2015 r.);

II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. D. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) zł, w tym VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony świadczonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV. zwalnia skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Jarema Sawiński Izabela Pospieska Marek Kordowiecki

Niniejsze orzeczenie jest prawomocne i wykonalne z dniem 26.01.2017r.pkt I i II.

Poznań, dnia 26.01.2017r.

Sędzia Sądu Apelacyjnego

Marek Kordowiecki