Postanowienie SN z 12 grudnia 2013, sygn. V CZ 70/13
Data orzeczenia
12 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący,
sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie z powództwa J. S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w C., Prezesowi Sądu
Okręgowego w C. i Prezesowi Sądu Apelacyjnego
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 grudnia 2013 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 sierpnia 2012 r.
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił
zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. odrzucające
zażalenie powoda na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku
tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r. Przyczyną odrzucenia zażalenia było
wniesienie go osobiście przez powoda J. S.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód J. S. ,zaskarżając je w
całości i zarzucając naruszenie art. 394 § 1 pkt. 2 k.p.c. oraz art. 871
§ 2 oraz art.
3941
§ 2 k.p.c. poprzez odrzucenie zażalenia do Sądu Najwyższego w sytuacji, w
której nie został rozpoznany jego wniosek o ustanowienie pełnomocnika w celu
sporządzenia zażalenia na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 i 3
wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo
to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed
Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus
adwokacki ustanowiony w art. 87 1 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które
przynależą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy więc także zażalenia do
Sądu Najwyższego (art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c.). Zażalenie wniesione osobiście przez
stronę podlegało zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej.
Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia
objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym,
którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77).
Zaskarżone postanowienie jest zatem prawidłowe, a wniesione do Sądu
Najwyższego zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814
w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c.
Należy natomiast zwrócić uwagę, że niezależnie od odrzucenia zażalenia
wniesionego przez powoda osobiście należało rozpoznać jego wniosek
o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wniesienia zażalenia
na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku. Do czasu rozpoznania
3
tego wniosku i podjęcia stosownych do jego rozstrzygnięcia czynności termin do
wniesienia zażalenia nie rozpoczął biegu. Późniejsze ustanowienie dla powoda
pełnomocnika z urzędu w postępowaniu kasacyjnym nie pochłania postępowania
zażaleniowego. Także bowiem w postępowaniu o ustanowienie pełnomocnika
z urzędu, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą
dyspozytywności, sąd powinien brać pod uwagę, że strona decyduje nie tylko
o wszczęciu postępowania, ale także o zakresie rozstrzygnięcia sprawy (ne eat
iudex ultra petita partium).