Postanowienie SN z 18 grudnia 2013, sygn. IV CNP 41/13
Data orzeczenia
18 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Dariusz Dończyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 6 maja 2011 r.,
w sprawie z powództwa W. K.
przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w B. Samodzielnemu
Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w B.
o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 grudnia 2013 r.,
1) odrzuca skargę;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 317 (trzysta
siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed
Sądem Najwyższym;
3) odmawia przyznania adw. J. H. wynagrodzenia od Skarbu
Państwa za pomoc prawną udzieloną z urzędu powodowi w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
2
UZASADNIENIE
Powód W. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 maja 2011 r. (sygn. akt II
Ca …/11), którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w B. z
dnia 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt I C …/10) w sprawie o pozbawienie
wykonalności tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 7
września 2005 r., wydanego w sprawie I C …/05, zaopatrzonego w klauzulę
wykonalności w dniu 18 października 2006 r. oraz w dniu 28 marca 2007 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia powinna
spełniać sformalizowane warunki określone w art. 4245
k.p.c., w tym wskazanie
przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (art. 4245
§ 1 pkt 3) oraz
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,
którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4). Podkreślić należy, iż skarga oprócz
przytoczenia podstaw, o których mowa w art. 4245
§ 1 pkt 2 k.p.c., oraz ich
uzasadnienia powinna wyraźnie wskazywać przepis prawa, z którym zaskarżony
wyrok jest niezgodny. Obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia
w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącą
przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały
naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem
jednocześnie wymogu określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. (por. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC
2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, z dnia 24 lipca
2008 r., I CNP 51/08, z dnia 29 czerwca 2012 r., IV CNP 18/12 oraz z dnia
7 sierpnia 2013 r., II CNP 32/13 - niepubl.). Podstaw skargi nie można bowiem
utożsamiać z przepisami prawa, z którymi niezgodne jest zaskarżone skargą
orzeczenie. Nie spełnia tego wymagania wniesiona skarga. Wprawdzie w części
skargi zatytułowanej: „Uzasadnienie” znajduje się „pkt I. Niezgodność z prawem”,
jednakże w istocie zawiera on uzasadnienie wskazanych wcześniej podstaw
3
kasacyjnych, tj. art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c. i art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 45 ust.
1 Konstytucji RP, z dodatkowym przepisem art. 787 k.p.c., wyjaśniając na czym –
zdaniem skarżącego - polegały naruszenia przepisów wskazanych w podstawach
skargi. Dodatkowo w tej jednostce redakcyjnej zawarto wniosek o wystąpienie do
Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym pytaniem prawnym. Zarówno w tej
jednostce redakcyjnej skargi, jak w pozostałej jej części nie wskazano jednak
jednoznacznie, z którym bądź którymi przepisami prawa jest niezgodne zaskarżone
skargą orzeczenie. Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego samodzielne ustalanie na
podstawie analizy wskazanych podstaw skargi i ich uzasadnienia, z jakimi
przepisami prawa jest niezgodne orzeczenie zaskarżone skargą.
Poza tym skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 4
k.p.c. Wprawdzie i w tym przypadku w skardze znajduje się punkt, w którym
skarżący wskazał, że doznał szkody spowodowanej wydaniem zaskarżonego
skargą orzeczenia, jednakże nie określił ani jej wysokości, ani twierdzenia tego nie
uprawdopodobnił. Po pierwsze, z tej przyczyny, że do szkody zaliczył poniesienie
opłat w związku z wniesioną skargą. Tymczasem nawet poniesione koszty
postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem zaskarżonym
skargą nie są zaliczane do szkody uzasadniającej wniesienie skargi na
niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia (por. m.in. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, z dnia 16 maja 2012 r.,
II CNP 6/12, z dnia 31 października 2013 r., IV CNP 34/13 - niepubl.). Tym bardziej
dotyczy to kosztów sądowych poniesionych w związku z wniesioną skargą na
niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie stanowią bowiem
one szkody wyrządzonej wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia, lecz
uszczerbek majątkowy spowodowany wniesieniem skargi, który podlega rozliczeniu
jako składnik kosztów w postępowaniu wywołanym skargą według odrębnych
zasad przewidzianych w przepisach procesowych. Ponadto skarżący powołał się
na szkodę spowodowaną przeprowadzeniem postępowania egzekucyjnego
skierowanego do majątku skarżącego na podstawie kwestionowanego przez niego
tytułu wykonawczego. Twierdzenia tego jednak w żaden sposób nie
uprawdopodobnił. Tymczasem uprawdopodobnienie szkody w rozumieniu art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. oznacza przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego,
4
wskazującego na to, iż szkoda została istotnie wyrządzona oraz określającego czas
jej powstania, rodzaj i rozmiar, a także związek przyczynowy z wydaniem
orzeczenia niezgodnego z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 5 października 2007 r., II CNP 147/07, niepubl., z dnia 25 stycznia 2008 r.,
I CNP 117/07, niepubl., z dnia 24 października 2007 r., I CNP 67/07, niepubl.,
z dnia 15 listopada 2007 r., I CNP 76/07, niepubl.).
Skarga dotknięta wskazanymi wyżej brakami podlegała odrzuceniu na
podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. bez możliwości konwalidacji dostrzeżonych uchybień.
O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym orzeczono na podstawie art.
98 § 1 i 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821
, art. 42412
k.p.c. oraz przepisów
§ 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U.
z 2013 r., poz. 490). Ze względu na to, że skarga została odrzucona z powodu
stwierdzonych wcześniej braków podlegał oddaleniu wniosek pełnomocnika
powoda o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, skoro
udzielona pomoc prawna nie odpowiadała zasadom wymaganym od
profesjonalnych pełnomocników procesowych.
jw