Postanowienie SN z 18 grudnia 2013, sygn. IV CNP 43/13
Data orzeczenia
18 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Anna Owczarek
Tagi
Podstawa prawna
.
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Owczarek
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 22 marca 2013 r.,
w sprawie z powództwa "G. – P. U." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
(poprzednio "G. – P. U."
Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.)
przeciwko J. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 grudnia 2013 r.,
1) odrzuca skargę,
2) zasądza od J. M. na rzecz G. – P. U. Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w G. kwotę 317,- (trzysta siedemnaście) zł
tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
2
Pozwany J. M. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 22 marca 2013 r., w części zmieniającej
Sądu Rejonowego w G. z dnia 14 września 2012 r. przez utrzymanie w mocy
nakazu zapłaty wydanego przez ten Sąd w dniu 5 maja 2010 r. co do kwoty
2.186,36 zł z ustawowymi odsetkami – w następstwie uwzględnienia apelacji
powoda G. – P. U. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.
Jako podstawę skargi pozwany powołał naruszenie art. 7091
k.c. w zw.
z § 10 i 12 ogólnych warunków umowy łączącej strony oraz naruszenie art. 70915
i art. 384 § 1 k.c. oraz art. 10 prawa wekslowego polegające na przyjęciu, że
pozwany nie wywiązał się z obowiązków wynikających z umowy. Przytoczenia
przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, skarżący dokonał
w formie stwierdzenia „Wskazuję na przepisy prawa powołane w punkcie
poprzedzającym, z którymi zaskarżony wyrok jest absolutnie niezgodny”. Odnośnie
do wymogu wykazania wyrządzenia wyrokiem szkody pozwany stwierdził, że
„szkoda w sposób oczywisty nastąpi u powoda przez utrzymanie w mocy
wspomnianego nakazu zapłaty co do kwoty 2.186,36 zł oraz zasądzenie od
pozwanego kosztów procesu, a dowodem na to są okoliczności i fakty wskazane
w zaskarżonym wyroku”. W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności
z prawem wyroku we wskazanej części i zasądzenie kosztów postępowania według
norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę powód wniósł o jej odrzucenie, względnie odmowę
przyjęcia do rozpoznania, a w dalszej kolejności o jej oddalenie i zasądzenie
kosztów postępowania według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył:
Samodzielnym, niezależnym od przytoczenia podstaw skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem wyroku, wymogiem tego nadzwyczajnego środka prawnego
jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny
(art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.). Jak zgodnie wskazuje się w judykaturze i doktrynie
celem tej dystynkcji jest wyraźne oddzielenie tych elementów skargi i umożliwienie
Sądowi Najwyższemu - na etapie orzekania o dopuszczalności skargi i o istnieniu
podstaw (przyczyn) jej przyjęcia - dokonania oceny w tym przedmiocie. Badanie
podstaw skargi jest bowiem wówczas niemożliwe, jako zastrzeżone do kompetencji
3
Sądu Najwyższego działającego w składzie wieloosobowym. Wymóg powyższy,
określany przez przedstawicieli nauk prawnych jako najistotniejszy z sześciu
wskazanych w art. 4245
§ 1 k.p.c., jest zachowany jedynie wówczas, gdy skarżący
przytacza wprost konkretny przepis i nazwę aktu prawnego, w którym jest on
zawarty. Sąd Najwyższy nie może w tym zakresie strony zastąpić. Nie jest
wystarczające odwołanie się wprost ani pośrednio do podstaw skargi, zwłaszcza że
przepisy prawa wskazane jako naruszone nie muszą się pokrywać z przepisami,
z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny.
Ubocznie wskazać należy, że w myśl art. 4244
§ 1 pkt 2 k.p.c. skargę można
oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania,
które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, jednak podstawą skargi nie
mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Uzasadnienie
podstaw skargi jednoznacznie wskazuje, że zmierza ona do podważenia ustaleń
faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia. Pozwany opiera
skargę na twierdzeniu, że powód wydał mu przedmiot leasingu w stanie
niezgodnym z umową. Tymczasem Sąd Okręgowy ustalił okoliczność przeciwną,
oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odmiennie niż Sąd
Rejonowy, co legło u podstaw przyjęcia, że pozwany nie mógł odmówić powodowi
zapłaty zaległej opłaty leasingowej i opłaty manipulacyjnej.
Nie został spełniony prawidłowo także wymóg uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wyrok, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.). Niezależnie od tego, że skardze mowa o szkodzie powoda a nie
pozwanego (co można by uznać za oczywistą omyłkę), to wskazano, że
szkoda ”w oczywisty sposób nastąpi poprzez utrzymanie w mocy nakazu zapłaty
i zasądzenie od pozwanego kosztów procesu w wyroku”. Tym samym szkoda, na
którą powołał pozwany, ma charakter hipotetyczny, przyszły i powstanie dopiero
wtedy, gdy zaskarżony wyrok zostanie wykonany. Natomiast uprawdopodobnienie
wyrządzonej szkody, wymagane przez art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., dotyczyć musi
szkody już zaistniałej (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP
13/05, OSNC 2006/6/110; wyrok SN z 6 sierpnia 2008 r., II BP 68/07, OSNP
2010/1-2/6; postanowienie SN z dnia 4 grudnia 2009 r., I CNP 93/09, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10, niepubl.; postanowienie
4
SN z dnia 11 października 2012 r., I CNP 21/12, niepubl.) Wymaganie takie wynika
wprost z treści art. 4241
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 4171
§ 2 k.c.
W myśl art. 4248
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu
niejawnym skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej, o kosztach
postępowania orzekając na podstawie art. 98 § 3 w zw. art. 391 § 1, art. 39821
i art.
42412
k.p.c., oraz § 13 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie… (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).