Postanowienie SN z 19 grudnia 2013, sygn. V CNP 29/13
Data orzeczenia
19 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 19 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi A. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego we W. z dnia 18 października 2011 r.
w sprawie z powództwa M. G.
przeciwko A. K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 grudnia 2013 r.,
odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz powódki
kwotę 1 200 ( jeden tysiąc dwieście ) zł tytułem kosztów
postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku.
2
UZASADNIENIE
Pozwany A. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 18 października 2011 r.
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 marca 2011 r. Sąd
Rejonowy, powołując jako podstawę art. 394 § 1 k.c., oddalił powództwo powódki M.
G. o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kwoty 22 000 zł z odsetkami i kosztami
procesu tytułem zwrotu zadatku wpłaconego przez nią przy zawarciu z pozwanym
przedwstępnej umowy sprzedaży dwóch działek, po ustaleniu, że przyczyny
niedojścia umowy do skutku leżały po stronie powódki. Natomiast Sąd drugiej
instancji odmiennie ocenił ustalone fakty i przyjął, że zastosowanie winien znaleźć
art. 394 § 3 k.c., ponieważ niedojście do skutku umowy przyrzeczonej było
wynikiem niedbalstwa obu stron przy zawieraniu umowy przedwstępnej. Strony
zaniedbały sprawdzenia przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym,
czego skutkiem było to, iż powódko dopiero z projektu notarialnej umowy sprzedaży
dowiedziała się, że ma zakupić działki rolne przeznaczone pod zalesienie.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego pozwany zarzucił naruszenie prawa procesowego – art. 233
k.p.c. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz błędne
zastosowanie prawa materialnego – art. 394 § 3 k.c. zamiast art. 394 § 1 k.c.
Skarżący wskazał, że skutkiem naruszenia prawa jest niezgodność
zaskarżonego wyroku z art. 233 k.p.c. oraz art. 394 § 1 k.c. i wniósł o stwierdzenie
jego niezgodności z tymi przepisami oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów
postępowania. Wyrządzenie szkody skarżący łączy z faktem poniesienia kosztów
związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży, w tym kosztów podziału
geodezyjnego, a ponadto z ograniczeniami w możliwości zbycia nieruchomości
w okresie związania umową przedwstępną. Wyjaśnił też, że nie mógł wzruszyć
wyroku za pomocą innych środków prawnych, gdyż nie przysługiwała od niego
kasacja, ani też nie zachodziły podstawy do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.
Należą do nich:
1) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy
jest on zaskarżony w całości lub w części,
2) przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie,
3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny,
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy,
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono,
stosując art. 4241
§ 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
skargi,
6) wniosek o stwierdzenie niezgodności postanowienia z prawem.
Skarga pozwanego nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1
pkt 4 k.p.c. to znaczy nie uprawdopodobnia wyrządzenia szkody spowodowanej
przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Warunek ten jest zrealizowany jedynie
wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku
nastąpiła i wskaże czas, rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub
przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie
publ., postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.;
z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego
2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Szkoda musi przy tym być „spowodowana przez
wydanie wyroku”, a więc musi pozostawać z tym wyrokiem w związku
przyczynowym. Oznacza to, że nie może powstać przed jego wydaniem.
Tymczasem zdarzenia, z którymi pozwany wiąże swoją szkodę miały miejsce długo
przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, nie mogą więc stanowić jego skutku.
W konsekwencji pozwany w złożonej skardze nie uprawdopodobnił, że poniósł
4
określoną i skonkretyzowana szkodę wynikłą z wydania wadliwego jego zdaniem
wyroku.
Skarga powoda nie wypełnia więc jednego z wymagań konstrukcyjnych,
których kumulatywne wystąpienie w skardze jest konieczne w świetle art. 4245
§ 1
k.p.c.
Z przytoczonych względów na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. skargę tę
należało odrzucić.
Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 42412
w zw.
z art. 39821
, art. 391 § 1 i art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z § 2, § 6 pkt 5
oraz § 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst. jedn.:
Dz. U. z 2013 r., Nr 461).