Postanowienie SN z 9 stycznia 2014, sygn. V CNP 34/13
Data orzeczenia
9 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Dariusz Dończyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi T. Z.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
w K. z dnia 12 czerwca 2012 r.,
w sprawie z powództwa T. Z.
przeciwko Gminie C.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2014 r.,
1) odrzuca skargę;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 600
(sześćset) ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed
Sądem Najwyższym.
2
UZASADNIENIE
Powód T. Z. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 czerwca 2012 r., którym
oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 6 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
powinna spełniać warunki określone w art. 4245
§ 1 k.p.c., w tym „wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe” (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi
oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej
przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –
w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych
przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem
wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie
przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia. Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245
§ 1 pkt
5 k.p.c., skarżący musi „wykazać” (nie tylko „wskazać”), iż wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób
wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu
dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Zawarta w przedstawionej skardze
argumentacja nie może być uznana za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie
obowiązku nałożonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., gdyż zarówno w części wstępnej
skargi (zawartej w pkt 5), jak również w uzasadnieniu ogranicza się ona do
wskazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych wymienionych
środków prawnych nie było możliwe.
Stwierdzony brak skargi nie może być sanowany przez wezwanie w trybie art.
4246
§ 2 k.p.c. do poprawienia lub uzupełnienia skargi. Z tych względów skarga
podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. O kosztach postępowania
orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821
i art.
42412
k.p.c. przy uwzględnieniu przepisów § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 i § 2
3
ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).